Στην αγορά των σκιών, το φως είναι οθόνη,
εκεί που η αλήθεια σε κλάσματα παγώνει.
Ένα βλέμμα «συμμόρφωσης», μια λέξη που σβήνει,
η σιωπή είναι το τίμημα που ο καθένας μας δίνει.
Δεν φταίνε τα κάγκελα, δεν φταίνε οι φρουροί,
μα η σπείρα που υφαίνεται, αργή και σκληρή.
Κοιτάς τον γείτονα, «κάνει την πάπια» κι αυτός,
κι έτσι ο τρόμος θεριεύει, γίνεται οριστικός.
Μια φυλακή δίχως τοίχους, ένα κελί από φως,
εκεί που ο ελεύθερος μοιάζει πάντα τρελός.
Αν σκύψεις το κεφάλι για να βρεις την αυγή,
θα βρεις την αλυσίδα που έχει πια εδραιωθεί.
Το σύστημα γνέφει, με κώδικα ορίζει,
ποιος πρέπει να μιλάει και ποιος να σωπαίνει.
Κι η μάζα βαδίζει, το δίκιο της λησμονά,
στη σφαγή των προβάτων, που η φωνή δεν περνά.
Μα η σιωπή δεν είναι ειρήνη, είναι αργή καταστροφή,
μια υπόσχεση θανάτου σε μια άδεια μορφή.
Κι αν δεν σπάσει η σπείρα, αν δεν βγει μια κραυγή,
θα μείνουμε δέσμιοι σε μια βουβή εποχή.
Με αυτό το ποίημα θέλω να τονίσω την κραυγή αγωνίας ενάντια στον εκούσιο εγκλεισμό. Είναι μια υπενθύμιση ότι η ελευθερία απαιτεί θυσίες και ότι η σιωπή, αν και μοιάζει με καταφύγιο, είναι στην πραγματικότητα ο δρόμος προς την οριστική απώλεια του εαυτού μας.
photo Greek Radio FL
