Ένας άνθρωπος κάπου γεννιέται·
συνάμα γεννιούνται εκατομμύρια άνθρωποι
σε κάθε γωνιά του κόσμου.
Ένας άνθρωπος κάπου πεθαίνει
και μαζί του εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι.
Μια ευτυχία στα σπίτια των νεογέννητων,
βαρύ πένθος στα σπίτια των νεκρών.
Και τι έγινε; Η ζωή συνεχίζεται!
Συνεχίζεται παρόλα τα δισεκατομμύρια όνειρα και συναισθήματα
των τόσων διαφορετικών ανθρώπων,
κι εξελίσσεται, κι αλλάζει,
χωρίς να συγκινείται έντονα
απ’ τη ζωή του καθενός μας.
Σε μια χώρα έχει μέρα με λιακάδα,
κάπου βρέχει, κάπου η ομίχλη σκέπασε τα πάντα,
κάπου είναι νύχτα, απόγευμα, πρωί ή μεσημέρι,
και πάλι η ζωή συνεχίζεται.
Κάτι τελειώνει, κάτι αρχίζει,
κάτι πληγώνει, κάτι φέρνει το χαμόγελο στα χείλη,
και κάτι προκαλεί το πρώτο δάκρυ.
Αλλά το διαστημόπλοιο γη
συνεχίζει το ταξίδι του
με τους ψυχρούς κι απαραβίαστους νόμους του.
Ιστορίες ανθρώπων,
χαρούμενες και λυπημένες,
ιστορίες που κρύβουν πίσω τους δισεκατομμύρια ιστορίες.
Τίποτα δε μένει το ίδιο, όλα αλλάζουν
κι εμείς προσπαθούμε να ζούμε κόντρα στο χρόνο,
με όλα τα ψυχικά μας φορτία
που με τον καιρό ξεθωριάζουν και σιγά-σιγά σβήνουν
σαν πίνακες ζωγραφικής μέσα στη βροχή,
μέσα στον ατελείωτο χρόνο.
Δεν υπάρχει τίποτα σταθερό,
(ευτυχώς και δυστυχώς μαζί).
Έτσι με το χρόνο τη λύπη λησμονούμε·
το ίδιο συμβαίνει και με τη χαρά, οποιαδήποτε χαρά.
Ακόμη κι αυτός ο τρομερός θάνατος
μοιάζει σαν κάτι το απλό
έστω κι αν ο άνθρωπος τον τρέμει.
Έτσι το παρελθόν ανήκει στην ιστορία
που δε φτάνει όλο το χαρτί του πλανήτη για να τη γράψουμε.
Η συμπαντική ιστορία, η ιστορία του κάθε ανθρώπου,
του κάθε συναισθήματος, της κάθε κίνησης,
ατελείωτη για το μυαλό μας ιστορία
που πάντα μας βγάζει στο παρόν.
Τώρα που διαβάζεις αυτό το ποίημα
– που ανήκει για σένα στο παρόν,
τώρα που διαπλάθεις και δημιουργείς, εσύ, όπως όλοι το παρόν
κι όταν τελειώσεις την ανάγνωση
θα γίνει κι αυτό κομμάτι του παρελθόντος,
όπως κι ό,τι τελειώνει, για σένα και για όλους, μέσα στην ιστορία.
Αλλά το μέλλον; Το μέλλον που ανήκει;
Το μέλλον ανήκει στα όνειρα,
στα όνειρα που διαπλάθονται απ’ το παρελθόν και το παρόν,
που θα το επηρεάσουν όταν κι αυτό θα γίνει παρόν
και θα του δώσει την τελική μορφή
που θα καταγραφεί στην ιστορία.
Ο χρόνος που τα ξεθωριάζει όλα μέχρι να τα σβήσει όλα,
ακόμη κι αυτήν την ιστορία των ανθρώπων.
Το καθετί που υπάρχει
κι αντιστέκεται με πείσμα στο χρόνο
που το παρασύρει – τέλος – στο άπειρο του απείρου.
Χωρίς ποτέ να γνωρίζουμε ακριβώς την αρχή και το τέλος!
Ξέροντας μόνο πως δεν ξέρουμε τίποτα!
photo jplenio, https://pixabay.com
