Ζήτησα την αγάπη
εκεί όπου οι άνθρωποι φοβούνται να μείνουν,
εκεί όπου τα λόγια ανθίζουν για λίγο
και ύστερα πέφτουν σαν φύλλα
σε έναν άδειο δρόμο.
Ζήτησα τον έρωτα
σε χέρια που δεν ήξεραν να κρατούν,
σε καρδιές που χτυπούσαν δυνατά
μόνο όταν τις κοιτούσαν,
μα σώπαιναν
όταν ερχόταν η ώρα να αγαπήσουν.
Κι όλο σε έψαχνα.
Στα μάτια των περαστικών,
στα μισά χαμόγελα,
στις νύχτες που μύριζαν υπόσχεση
και στα πρωινά
που ξυπνούσαν χωρίς εσένα.
Έψαχνα τα μάτια σου,
εκείνα που μου έλεγαν
όσα δεν τολμούσαν τα χείλη σου.
Μου μιλούσαν για το πάθος της καρδιάς σου,
για μια φωτιά που πίστεψα
πως δεν θα σβήσει ποτέ.
Κι όμως έσβησε.
Ή ίσως δεν άναψε ποτέ
όσο δυνατά την είχα ονειρευτεί.
Κάθε φορά που πλησίαζα την αγάπη,
εκείνη χανόταν λίγο πιο μακριά,
σαν θάλασσα που υποχωρεί
πριν προλάβεις να τη φτάσεις.
Κουράστηκα να κυνηγώ σκιές,
να δίνω όνομα στην απουσία,
να ντύνω τη σιωπή σου
με λόγια που δεν είπες.
Γι’ αυτό σταμάτησα να ψάχνω τα μάτια σου.
Όχι γιατί δεν τα θυμάμαι.
Όχι γιατί δεν μου λείπουν.
Αλλά γιατί έμαθα
πως όποιος θέλει να μείνει
δεν χάνεται.
Και όποιος αγαπά
δεν αφήνει τον άλλον
να ψάχνει μόνος του
μέσα στο σκοτάδι.
Τώρα ζητώ μια αγάπη
που δεν θα φοβάται το φως,
έναν έρωτα που δεν θα φεύγει
την ώρα που η καρδιά ανοίγει.
Κι αν δεν έρθει,
θα μάθω να περπατώ μόνη,
κρατώντας μέσα μου
όσα δεν πρόλαβα να σου πω.
Γιατί κάποτε έψαχνα εσένα.
Τώρα ψάχνω εκείνον
που θα με κοιτάξει
και δεν θα χαθεί.
photo Greek News FL
