ΠΡΟΛΟΓΟΣ
«Στον Έρωτα που μου έδειξε τα φτερά μου»
Άνοιξη ήταν θυμάμαι! Πόσο γλυκιά η βραδιά! Πόσες μυρωδιές, πόσα αρώματα…
η φύση γιορτάζει πάλι σκέφτηκα! Φόρεσα το λευκό, μεταξωτό μου
νυχτικό, άνοιξα με δυσκολία το κλειστό, παλιό παντζούρι κι έβαλα ένα ποτήρι
κόκκινο κρασί, μεθυστικό το άρωμά του σαν τις αναμνήσεις! Το ραδιόφωνο
έπαιζε επιτυχίες του χθες, σιγομουρμούριζε για έρωτες κι αγάπες…του χθες!
Το δροσερό αεράκι φυσούσε κι έπαιζε παιχνίδι με την κουρτίνα! Χάζευα αυτό
το απαλό άγγιγμά του! Κάθε φορά που άνοιγε η κουρτίνα έριχνα μια γρήγορη
ματιά στον ουρανό! Πόσα άστρα…όσα τα όνειρα των ανθρώπων που πέταξαν
από τη ζωή τους ψηλά στον ουρανό για να τα ξαναβρούν στην
αιωνιότητα…σκέφτηκα!
Ο αέρας δυνάμωσε ξαφνικά, σφύριζε μέσα από τις γρίλιες θυμωμένος! Έτρεξα
στο παράθυρο για να το κλείσω! Δεν ήθελα να μου σκίσει την κουρτίνα των
ονείρων! Ξάφνου εκεί μπροστά μου ξεπρόβαλλες εσύ και με δύναμη άπλωσες
το χέρι σου σπρώχνοντας το παράθυρο!
Κι όλα σώπασαν τριγύρω! Ο αέρας σταμάτησε…ακόμα και η μουσική! Έμεινα
παγωμένη, βουβή, ανήμπορη να αντιδράσω! Σε κοιτούσα απλώς!
Τυλιγμένος μέσα σε ένα φως φωτιά! Και τα μάτια σου; Αχ αυτά τα μάτια
σου…Μαύρα σαν πετράδια λαμπύριζαν! Σαν δυο άστρα φεγγοβολούσαν στο
πέρασμα σου! Στο πέρασμά σου υποκλίθηκε ολάκερη η φύση! Σώπασε…ο
κύρης της επέστρεψε!
«Πώς τολμάς και κλείνεις το παράθυρο στο όνειρο; Πώς τολμάς και κλείνεις
το παράθυρο σε μένα;» με ρώτησες θυμωμένος! Θυμάμαι το μόνο που
τόλμησα να ψελλίσω « Ποιος είσαι; Άγγελος ή Δαίμονας;» και χαμήλωσα το
βλέμμα… τότε απλώνεις το χέρι σου τρυφερά στο πηγούνι μου… « Σήκωσε τα
μάτια σου και κοίταξε με…εγώ είμαι για σένα! Εδώ είμαι για σένα… ο Έρωτας
κι ο Θάνατος σου»
Και τότε το θυμάμαι πολύ καλά, σε αγκάλιασα τόσο σφιχτά, σε φίλησα για
πρώτη φορά και σε προσκύνησα! Έγινα εγώ ιέρεια του δικού σου πόθου…
αυτού του τρελού, του ιδανικού, του ανυπέρβλητου και της δικής μου ανάγκης,
αυτής της έξαψης της αγάπης, να σου παραδοθώ!
Εξάλλου από τον Έρωτα και το Θάνατο γλίτωσε ποτέ κανείς!
Και ρόδινο το πέπλο του στοχασμού, ποίημα έμεινε ο Έρωτας μας και
τραγούδι…ωδή Θανάτου για δυο ανθρώπους που αγαπήθηκαν πολύ μα δεν
πρόλαβαν τα άστρα να προφτάσουν…
Βούλα Τσέλιου






























