Στην ζωή δεν είχα τύχη
γύρω μου έχτισαν τα τείχη
Και με κλείσανε μονάχο
Μοναξιά μονάχα νά ’χω.
Να γεμίζω τον αγέρα
με μια άχρωμη φλογέρα
να κρατάει συντροφιά μου
τυχερή η μοναξιά μου.
Μα τα τείχη όλο ψηλώνουν
και το βλέμμα μου κυκλώνουν
κι όσο πιό ψηλά πετάω
δεν με φτάνουν να κυτάω.
Νεύμα στο φεγγάρι κάνω
Και τα δάχτυλα στο πιάνο
Τραγουδώ την μοναξιά μου
Και τ’ αστέρια είναι δικά μου.
Δεν υπάρχει άλλη τύχη
Κλειδωμένη μεσ’ τα τείχη
Παίρνω το παράπονό μου
Και γυρίζω το πλευρό μου.
Όλα είναι ουτοπία
Του μυαλού θολά τοπία
Σε έναν κόσμο κουρασμένο
Κι από γνώση αποκομμένο.
Ένα τραίνο που γυρίζει
Γύρω γύρω και σφυρίζει
Έξω από τα σάπια τείχη
Τύχη που να σου πετύχει.
photo meineresterampe / https://pixabay.com

















































