Η συνέχεια του διηγήματος της Χριστίνας Δετσαρίδου.
Στη διασταύρωση της 52ης οδού με την 5η λεωφόρο, ο Βολιβιανός καστανάς διαφημίζει τα χριστουγεννιάτικα καστανά του. Πάνω στα ζεστά κάστανα υπάρχει η ταμπέλα προέλευσής τους που γράφει «KASTANA KRITIS GREECE» και ο Ιάκωβος τον ρωτάει που τα βρήκε, για να λάβει την απάντηση ITALY. Ε, αφού είναι γιορτινά και ιταλικά, ας τα προτιμήσω, του είπε. Η καυτή αίσθηση στα δάχτυλά του – πιο έντονη από τη μυρωδιά και τη γεύση τους–, παραπέμπει στην παλιά πλατεία Πατησίων, όπου του τ’ αγόραζε κάποτε ο μπαμπάς τα σαββατοκύριακα και στη συνέχεια μικρός και μεγάλος Παρέας, ανέμελα απολάμβαναν παρέα προβολές του «Χοντρού – Λιγνού» – ασπρόμαυρες –, και αργότερα του «λούκυ λουκ» στον κινηματογράφο Ίλιον αλλά και σε προβολές του Χάρυ Πότερ που θα μπορούσε ν’ απολαμβάνει ο ίδιος, όμως ως πατέρας.
Με τη σιωπή κάνεις τους καλυτέρους διαλόγους. Στο σημείο αυτό, δε μοιράζεται μαζί μας τα ερωτήματα που έθεσε στον εαυτό του. Το χιόνι τερμάτισε την ατμοσφαιρική πτώση του. Ξαναγύρισε ο αέρας– νοτιάς αυτή τη φορά – και του φυσά μανιασμένα τα μαλλιά σα να θέλει να τον υποχρεώσει να λάβει την ίδια ενεργειακή δύναμη, όπως τότε στην Αθήνα. Και την λαμβάνει. Τώρα όμως δε διστάζει να το ανακοινώσει στο Μανχάταν, αλλά το φωνάζει δυνατά: «Φεύγω, γυρίζω στους αγαπημένους μου, σ’ ευχαριστώ χριστουγεννιάτικη πολιτεία που μου έδωσες το μήνυμα.»
Βιντεοκλήση της προηγούμενης μέρας στο skype απεικονίζει τα μέλη της οικογένειας– παλιά και τα νέα που προέκυψαν πρόσφατα –, στις ιδίες θέσεις μα τη δική του κενή στο χριστουγεννιάτικο δείπνο της παραμονής και αναρωτιέται αν προλαβαίνει την επόμενη πτήση για την Αθήνα, ώστε να είναι εκεί για το γεύμα των Χριστουγέννων.
Επιταχύνει το βηματισμό του, ώστε να φτάσει γρήγορα στο διαμέρισμα του 19ου ορόφου στο νότιο τμήμα του κεντρικού πάρκου. Ανοίγοντας την εξώπορτα απλώνεται μπροστά του το λιτό σε επίπλωση πολυτελές διαμέρισμα με θέα τους φωτισμένους ουρανοξύστες του Μανχάταν, το πάρκο και τη λίμνη. Αυτό που άλλοτε του προκαλούσε ευδαιμονία και μέσα σ’ αυτό ένιωθε ελεύθερος, τώρα του προκαλεί ακριβώς τα αντίθετα συναισθήματα. Άδειο από στολίσματα το σπίτι, άδεια κι από γιορτινά συναισθήματα η ψυχή του.
«Φεύγω, γυρίζω στους αγαπημένους μου, γυρίζω στην Ελλάδα μου, σ’ ευχαριστώ χριστουγεννιάτικη πολιτεία που μου έδωσες το μήνυμα.»
Η νεαρή αεροσυνοδός εδάφους μόλις βλέπει τα ταξιδιωτικά του έγγραφα, τον ρωτά στην αγγλική γλώσσα:
«Είστε ο γνωστός χρηματιστής James Pareas;»
«Ολόκληρος!»
«Πόσες αποσκευές έχετε;»
«Καμία, δεν έχω αποσκευές, είμαι όπως με βλέπεις, άδειος κι ελεύθερος, μόνο με τα ενδύματά μου, ακριβώς όπως με έβλεπες και πριν από 28 χρόνια, πριν γεννηθείς, στο Ελληνικό! Βιάσου όμορφη κοπέλα, για να προλάβω το χριστουγεννιάτικο γεύμα, η θέση μου παραμένει άδεια και δεν είναι πρέπων λόγω της ημέρας ν’ αργήσω και να με περιμένουν οι συνδαιτημόνες, βιάσου!»
Αποχαιρετώντας τη χώρα των φωτισμένων ουρανοξυστών και των μεγάλων ευκαιριών πίσω από το μικρό παράθυρο του αεροσκάφους, σκέφτεται ότι δεν πρόλαβε ν’ αγοράσει δώρα, τον χαροποιεί όμως η σκέψη ότι ο ίδιος αποτελεί το καλύτερο δώρο για τους αγαπημένους του.
photo Nick_H / https://pixabay.com
