Η υπόθεση Jeffrey Epstein δεν είναι απλώς ένα ποινικό σκάνδαλο. Είναι μια δοκιμασία για το ίδιο το κράτος δικαίου στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Δεν πρόκειται για άγνωστα γεγονότα που αποκαλύφθηκαν εκ των υστέρων. Οι αμερικανικές αρχές είχαν καταγγελίες, μαρτυρίες και στοιχεία ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Παρ’ όλα αυτά, η υπόθεση δεν οδήγησε σε έγκαιρη προστασία ανηλίκων, ούτε σε ουσιαστική απόδοση ευθυνών σε όσους ενδεχομένως συμμετείχαν ή διευκόλυναν τα εγκλήματα.
Το πρώτο κρίσιμο ερώτημα είναι νομικό:
πότε ακριβώς έλαβαν γνώση οι ομοσπονδιακές και πολιτειακές αρχές για την έκταση της κακοποίησης ανηλίκων και του trafficking που καταγγελλόταν;
Ο Epstein συνελήφθη για πρώτη φορά το 2006 και το 2008 κατέληξε σε συμφωνία που του επέτρεψε εξαιρετικά ευνοϊκή μεταχείριση. Ποιος ενέκρινε αυτή τη συμφωνία; Με ποια αιτιολογία; Και γιατί δεν ενημερώθηκαν πλήρως τα θύματα, όπως απαιτεί η αμερικανική νομοθεσία περί δικαιωμάτων θυμάτων εγκλήματος;
Ένα δεύτερο ερώτημα αφορά τη συγκάλυψη:
γιατί κρίσιμα στοιχεία παρέμειναν απόρρητα για χρόνια;
Γιατί λίστες επαφών, αρχεία πτήσεων και καταθέσεις μαρτύρων δεν οδήγησαν σε ευρύτερη έρευνα για πιθανούς συνεργούς;
Η αμερικανική εισαγγελία διαθέτει εργαλεία για την αποκάλυψη οργανωμένων εγκληματικών δικτύων. Γιατί στην περίπτωση αυτή το πλαίσιο της έρευνας περιορίστηκε ουσιαστικά σε ένα μόνο πρόσωπο, ενώ υπήρχαν ενδείξεις συμμετοχής τρίτων;
Το ερώτημα δεν είναι αν όλοι όσοι αναφέρονται σε αρχεία είναι ένοχοι. Αυτό είναι δουλειά των δικαστηρίων.
Το ερώτημα είναι γιατί δεν οδηγήθηκαν ποτέ στα δικαστήρια για να κριθούν.
Ένα τρίτο, ακόμη πιο σοβαρό ζήτημα αφορά την ισονομία:
ισχύει ο νόμος με τον ίδιο τρόπο για όλους τους πολίτες;
Όταν εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα, ισχυροί επιχειρηματίες και άτομα με διεθνή επιρροή, εφαρμόζεται η ίδια διαδικασία που θα εφαρμοζόταν σε έναν απλό πολίτη;
Ή δημιουργείται ένα άτυπο καθεστώς ασυλίας μέσω καθυστερήσεων, περιορισμένων διώξεων και διοικητικών συμβιβασμών;
Η τέταρτη διάσταση είναι θεσμική:
ποιοι μηχανισμοί ελέγχου απέτυχαν;
Πώς είναι δυνατόν επί δεκαετίες να υπάρχουν επαναλαμβανόμενες καταγγελίες για κακοποίηση ανηλίκων και trafficking, χωρίς να ενεργοποιηθούν επαρκείς μηχανισμοί προστασίας παιδιών;
Ποιος ελέγχει τις αποφάσεις των εισαγγελικών αρχών όταν αυτές καταλήγουν σε συμφωνίες που ουσιαστικά ακυρώνουν την ποινική λογοδοσία;
Και τέλος, το πιο ανησυχητικό ερώτημα:
τι μήνυμα στέλνει αυτή η υπόθεση στην κοινωνία;
Όταν εγκλήματα κατά παιδιών δεν αντιμετωπίζονται με τη μέγιστη αυστηρότητα του νόμου, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς διαβρώνεται. Όχι επειδή οι πολίτες υποψιάζονται συνωμοσίες, αλλά επειδή βλέπουν ασυνέπειες, σιωπές και επιλεκτική δικαιοσύνη.
Η υπόθεση Epstein δεν αφορά το παρελθόν.
Αφορά το παρόν και το μέλλον της θεσμικής αξιοπιστίας.
Η Δικαιοσύνη δεν κρίνεται από τις διακηρύξεις, αλλά από τις πράξεις.
Και μέχρι σήμερα, παραμένει αναπάντητο το θεμελιώδες ερώτημα:
αν οι αρχές γνώριζαν, γιατί τα παιδιά δεν προστατεύθηκαν εγκαίρως και γιατί κανείς πέρα από τον Epstein δεν λογοδότησε;
Η σιωπή δεν είναι απάντηση.
Και σε υποθέσεις που αφορούν ανηλίκους, η καθυστέρηση δεν είναι ουδέτερη. Είναι αποτυχία.
photo Greek Radio FL
