Το Φεγγάρι έχει μορφή! Τη δική σου μορφή! Αυτή που χαϊδεύει τα
όνειρά μου… τα στοιχειώνει και γίνονται εφιάλτες! Αυτή που γίνεται
πνιχτή κραυγή στο μαξιλάρι μου τις νύχτες και τραντάζει το κορμί μου
που προσπαθεί να σπάσει τις αλυσίδες που το δένουν με σένα, ενώ το
δάκρυ μου που σαν νερό τρέχει στο πρόσωπό μου προσπαθεί να
δροσίσει τη ψυχή μου που καίγεται στη μορφή σου!
Έχεις δει λύκο να ουρλιάζει; Να μοιρολογεί το χαμένο ταίρι του; Ναι…
και τότε είναι που τα στοιχειά του δάσους, νεράιδες και αερικά στήνουν
χορό…τραγουδούν για να απαλύνουν τον πόνο του! Τέτοιος είναι και ο
δικός μου!
Σε λίγο ξημερώνει…βγαίνει ο ήλιος για να χαθούν στο φως του όλα
αυτά που με στοιχειώνουν και αφήνουν το κορμί μου αποκαμωμένο
από την προσπάθεια να λυτρωθεί από τις αναμνήσεις σου!
Χάθηκαν και τα απόκοσμα πλάσματα που μου κρατούσαν συντροφιά
και μένω πάλι μόνη μου να παλεύω να ζήσω άλλη μια μέρα πριν πέσει
το σκοτάδι και αρχίσει πάλι η μάχη μου…
Ο Ιούδας φίλησε, μετάνιωσε, έκλαψε μα όλοι τον θυμούνται για την
προδοσία του!
Αυτή θυμάμαι κι εγώ! Αυτή είναι η δική σου μορφή…αγαπημένε
μου…φίλα με…πάρε αγκαλιά την μοναξιά…αγαπημένε μου…
photo Phisigma, https://pixabay.com






























