Τι να γράψω;
Τι να αποτυπώσω στο χαρτί;
Κομμάτια ξένα κι άγνωστα
χαμένα σε μιας νιότης περασμένης
τα σκιερά μονοπάτια.
Σ’ ένα όνειρο
που τέτοιο έμεινε,
σε μια ζωή
που ποτέ δεν ξημέρωσε
χρόνια ναρκωμένη σε άπνοο σώμα
μιας ανύπαρκτης ύπαρξης.
Τι ειρωνεία!
Να νομίζω πως ξέρω!
Τι αλαζονεία!
Να πιστεύω πως ζω!
Τι στιγμή!
Τούτη, της γέννησης
και ολοκλήρωσης αντάμα!
Μεταξοσκώληκας που μεταμορφώνεται…
Είναι κάμπια…
Θα φθάσει να γενεί πεταλούδα;
Τα φτερά της ν’ ανοίξει
σ’ ένα μέλλον ανοιξιάτικο,
σ’ ένα ταξίδι στο αύριο;
Το χαρτί βουβή συντροφιά.
Χαρακώνει τη ράχη του
απάντηση να δώσει δεν είναι μπορετό…
Εξομολογητής χρόνους πολλούς
Φίλος άγνωμος
πιστός, πάντα παρών!
photo DariuszSankowski / https://pixabay.com
















































