Στις φλόγες καίγεται η γη μας,
φλόγες που καταπίνουν τη ζωή,
τα δέντρα που ψιθύριζαν όνειρα
τώρα μετατρέπονται σε στάχτες και θρήνους.
Τα δάση, οι πράσινες αγκαλιές,
σημαδεύονται από την πύρινη δαγκάνα,
και το άρωμα του φρέσκου δέντρου,
χάνεται μέσα στη μανία της φωτιάς.
Ο πόνος μας είναι εφιάλτης,
σπαράζει η καρδιά για την καμένη γη,
για κάθε ζωγραφισμένο φύλλο που απουσιάζει,
για κάθε κομμάτι αέρα που σβήνει.
Μητέρα φύση θρηνεί,
το οξυγόνο της γης μας στερεύει,
το βουητό της ζωής, η αναπνοή μας,
σπαράζεται σαν ένας βουβός θρήνος.
Κι εμείς, θεατές της καταστροφής,
σε μια γη που μας αφαιρεί τον αέρα,
πώς να ελπίσουμε για το αύριο,
όταν το σήμερα είναι πνιγμένο στις στάχτες;
Καλούμε τη βροχή, καλούμε τον άνεμο,
να σβήσει τη φωτιά που μας κατατρώει,
να επαναφέρει το πράσινο,
να ξαναδώσει ζωή στην καμένη γη.
Εδώ, όπου η φωτιά έχει αφήσει τη σφραγίδα της,
αναζητούμε τη σωτηρία της φύσης,
με τα χέρια μας ανοιχτά,
για να θεραπεύσουμε τις πληγές του κόσμου.
photo sippakorn, https://pixabay.com
