Χέρια. Δάχτυλα, απολήξεις νεύρων, δέρμα, ζωογόνες φλέβες…
Υπάρχει άραγε πιο άμεσο κι εκφραστικό μέρος του ανθρώπινου σώματος μετά τα μάτια;
Στα μάτια εκβάλλει η ψυχή, στις χούφτες εναποθέτουμε το συναίσθημα. Το χωράμε, να γίνει νερό, να μας ξεδιψάσει. Πλεκτή φωλιά γίνονται τα δάχτυλα, πλέκουν και πλέκονται, κρατούν και συγκρατούν. Αξιώνουν και αξιώνονται.
Τα δάχτυλα χορεύουν, αγαπούν, πάλλονται όπως και η καρδιά μας. Άψυχη καρδιά, άψυχα χέρια. Διαφορετικά αγγίζουν αυτό που ποθούν, διαφορετικά την αγγαρεία. Παρηγορούν χωρίς να μιλήσουν, χαϊδεύουν το αφράτο μάγουλο του πλάσματος που γεννούν, τον γαλακτοφόρο μαστό, τον μαστό που ανασαίνει. Στο φλαμέγκο, γίνονται λαιμοί κύκνων, στο μπαλέτο απλώνονται, στον αμανέ ερωτροπούν.
Μεταμορφώνονται σε λίμνες και θάλασσες που φωτίζουν σκοτάδια και θεραπεύουν. Δεν γερνούν, μόνο ωριμάζουν. Ζούμε με και μέσα από τα χέρια μας.
Και τα αναζητούν περισσότερο εκείνοι που τα επιθυμούν…
photo Foundry, https://pixabay.com























