«Φως εις αποκάλυψιν εθνών…» (Λουκ. 2, 32)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ένα Φως, που καταυγάζει τα σκοτάδια όλων των εθνών…
Κάθε φορά που η ζωτική ενέργεια της θείας Χάρης (της παντουργικής και μεταμορφωτικής δύναμης του Αγίου Πνεύματος) “αγγίζει” απαλά την ψυχή… χωρίς να παραβιάζει το αυτεξούσιό της, ολόκληρη η ανθρώπινη ύπαρξη, και μάλιστα η ασυμβίβαστη νεανική… [ 1 ] Της “παραδίνεται” αμαχητεί! Επειδή, ανεξαρτήτως εθνολογικής καταγωγής, πολιτισμικής κουλτούρας, πνευματικής καλλιέργειας, ευαισθησίας ή αναισθησίας… κάθε ψυχή είναι «natura cristiana» [ 2 ] δηλ. “φύση Χριστιανική”! Αυτό σημαίνει ότι, υπό προϋποθέσεις αξόδευτου ψυχισμού… η ψυχή αναγνωρίζει -στο “άγγιγμα” του Θεού- τον Δημιουργό της, και ορμά στην Αγκάλη της Αγάπης Του με λαχτάρα διψαλέα και ασυγκράτητη!
«Εισελεύσομαι προς το θυσιαστήριον του Θεού… προς τον Θεόν τον ευφραίνοντα την νεότητά μου…» (Ψαλμός 42, 4)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Θα εισέλθω στο θυσιαστήριο του Θεού όπου λειτουργείται το Μυστήριο της Σωτηρίας του κόσμου… και θα προσπέσω με θεοπρεπή λατρεία στην αγκάλη της Σταυρωμένης Παναγάπης… που δροσίζει και ποτίζει βαθιά με βροχή θείας Χάρης, ευφραίνοντας με αγαλλίαση τα διψασμένα νιάτα μου!
Η δραστική επιρροή αυτής της άϋλης “επαφής” μεταξύ Θεού και ψυχής, ειδικά στην “πρωτόλεια συνάντησή” τους, είναι απρόβλεπτα ανατρεπτική…! Έτσι βλέπουμε νιάτα ανθηρά-δροσερά-θαλλερά-φωτεινά… να εφελκύονται με αδιαπραγμάτευτο Λατρευτικό προσανατολισμό και πανίσχυρη Ερωτική ρωμαλεότητα, προς την “Εσταυρωμένη Παναγάπη”! Μια επιλογή πλήρους συνειδητότητας που… “τρίβει στη μούρη” (!) των συκοφαντών της αλήθειας, την “Ερωτική έλξη” που ασκεί ο Θεός πάνω στα λογικά Του πλάσματα! Μια αλήθεια. που καταρρίπτει τον διαδεδομένο “αστικό μύθο” ότι η Πίστη στον Χριστό είναι μια “φοβική γεροντική παρόρμηση” μπροστά στον βιολογικό θάνατο, και όχι πως είναι… ψυχών νεαζουσών συνειδητή Ερωτική επιλογή!
«Πολλοί από ανατολών και δυσμών ήξουσι και ανακλιθήσονται εν τη Βασιλεία των Ουρανών…» (Ματθ. 8, 11)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Πολλοί αλλόθρησκοι, από τα τετραπέρατα της Οικουμένης, θα προσκληθούν και θα εισέλθουν στην Ουράνια Βασιλεία… [ 3 ]
Άνθρωποι αλλογενείς και αλλότριοι του αληθινού Θεού… χωρίς καμμία “προσλαμβάνουσα παράσταση” Ορθόδοξης ζωής κι’ εμπειρικής Θεογνωσίας, μεταμορφώνονται σε ένθερμους νοσταλγούς της Αναστάσιμης Χαράς… που απορρέει από την νίκη του Χριστού κατά του θανάτου! Της Χαράς εκείνης… που μετέχεται βιωματικά-εμπειρικά στο Πάσχα της Ορθόδοξης Ανατολής…! Αφορμή και έμπνευση γι’ αυτές τις σκέψεις… λαμβάνω από την πρόσφατη (επαναληπτική) επίσκεψη στην Μονή μας -πριν λίγες μέρες- ενός νεαρού Ιάπωνα φοιτητή, που είχε φιλοξενηθεί πριν δύο χρόνια (από τον Μάρτιο ως τον Ιούλιο του 2024) και είχε “αφήσει πίσω του” εξαιρετικές εντυπώσεις…
Η αρχή της εν λόγω ιστορίας πηγαίνει, όπως προέγραψα, 2 χρόνια πίσω: όταν ο νεαρός Otto -φοιτητής στο πανεπιστήμιο του Τόκιο- ήρθε στον Άθω για λόγους καθαρά ερευνητικής σκοπιμότητας. Αποστολή του, να εκπονήσει μια διερευνητική μελέτη για το περιβάλλον, στα πλαίσια μιας εργασίας που του είχε ανατεθεί από το πανεπιστήμιο. Ο νεαρός Ιάπωνας, αφού περιήλθε όλο το Θεομητορικό Περιβόλι, επέλεξε να παραμείνει στην δική μας Μονή, για το 3μηνο της ερευνητικής εργασίας του. Εγκαταστάθηκε και άρχισε να ζει ανάμεσά μας, συμμετέχοντας -χωρίς νά’ναι υποχρεωμένος γι’ αυτό- με συνέπεια στο π νυχθήμερο πρόγραμμα της Μονής. Η προτεραιτότητά του, βέβαια, ήταν να εκπονήσει την ερευνητική εργασία του… αλλ’ αυτό δεν τον εμπόδιζε να συμμετέχει αυτόκλητα σε όλα τα Μοναστηριακά δρώμενα.
Την 1η εβδομάδα, η παρουσία του στα δρώμενα της κοινοβιακής ζωής μας ήταν περιορισμένη, διαλειμματική, και χωρίς απόλυτη συνέχεια. Από την 2η εβδομάδα, όμως, άρχισε να συμμετέχει σχεδόν σε όλα. Επιπλέον δε, ήταν ανοιχτός σε προσεγγίσεις επικοινωνίας (το ίδιο πρόθυμος και στις δύο επικοινωνιακές διαλέκτους: τόσο στην γλώσσα των Άγγλων… όσο και στην γλώσσα των Αγγέλων: της καρδιάς…)! Η αυτοπροαίρετη συμμετοχή του στις “παγκοινιές” (διακονήματα “όλων μαζί” των αδελφών) της Μονής μας, όπου υπήρχε ανάγκη, άρχισε να επεκτείνεται και στις νυχθήμερες Λατρευτικές ακολουθίες. Εκεί, τον βλέπαμε νά’ρχεται διακριτικά και να κάθεται ήσυχα σε μια γωνιά του Εξωνάρθηκα. Κρατούσε σημειώσεις κι’ αποτύπωνε με ταλέντο ζωγραφικό σε λευκό σημειωματάριο ό,τι “προσελάμβαναν” οι αισθήσεις του!
Παρατηρούσε διακριτικά και κατέγραφε με τα έξυπνα σχιστά ματάκια του κάθε “παράξενο” δρώμενο τριγύρω του… αντιγράφοντας “στάσεις” και “συμπεριφορές” των ΚΑΛΟγήρων…! Έτσι, έμαθε (μόνος, χωρίς υπόδειξη) να κάνει ορθόδοξα το σημείο του Ζωοποιού Σταυρού, στην αρχή και στο τέλος των ιερών ακολουθιών, αλλά και όποτε άλλοτε έβλεπε τους ΚΑΛΟγήρους να σταυροκοπιούνται, χωρίς φυσικά να έχει πλήρη επίγνωση της σημασίας του, καθώς εξ απόψεως θρησκειακής, ήταν: παραδοσιακά μεν Σιντοϊστής… [ 4 ], από επιλογή δε (λόγω και της τεχνοκρατικής του παιδείας) ά-Θεος υλιστής. Αυτό, όμως, δεν τον εμπόδιζε να δοκιμάζει “νέες προκλήσεις” στην ζωή του, όπως προτρέπει ο “Απόστολος των Εθνών” να ενεργούμε δοκιμαστικά… [ 5 ]
Παρατηρώντας μας εξεταστικά, ο νεαρός Σιντοϊστής και άθεος υλιστής… άρχισε -από μόνος του!- να σχηματίζει “ορθόδοξα” το “σημείο του σταυρού” πάνω στο σώμα του… και σιγά-σιγά, ρωτώντας μας, έμαθε να προσεύχεται με την “ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ”: μια χαριτωμένη και “εθιστική” προσευχή… με την οποία προσεύχονται νυχθημερόν αδιάλειπτα οι Αγιορείτες Μοναχοί. Στην αρχή, του την υποδείξαμε στ’ αγγλικά (Lord Jesus Christ, have mercy on me!) αλλά συνάμα και στα ελληνικά (Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησέ με!) για να την λέει όσο μπορεί συνεχέστερα. Μας ζήτησε να του δώσουμε ένα κομποσχοίνι για να προσεύχεται όπως εμείς, και βλέπαμε να το “ξεκοκκίζει” με προσοχή, ψελλίζοντας με προφανή συναίσθηση τα λόγια της ΕΥΧΗΣ. Όλες οι ενδείξεις φανέρωναν ότι η Θεία Χάρη είχε αρχίσει να “εργάζεται” μέσα του θελκτικά…
Η πανεπιστημιακή επιχορήγησή του για παραμονή στον Άθω ήταν 3 μηνών, και έπρεπε κανονικά να φύγει στο τέλος Μαΐου, μόλις θα τελείωνε την ερευνητική του εργασία. Ωστόσο, τηλεφώνησε στο Πανεπιστήμιο και έλαβε δίμηνη παράταση. Την ίδια άδεια αιτήθηκε και από τον πατέρα του, ζητώντας του να προβεί σε αλλαγή του αεροπορικού εισιτηρίου του για το τέλος Ιουλίου. Ο πατέρας του ήταν ανένδοτος για την ζητούμενη παράταση, από φόβο κυρίως -όπως μας εξήγησε- μήπως ο γιος του επηρεαστεί από τις “θρησκευτικές πεποιθήσεις” του Αγίου Όρους, και γι’ αυτό απαίτησε από τον Otto αυστηρά να επιστρέψει αμεταθέτως στην Ιαπωνία.
Ο νεαρός Ιάπωνας λυπήθηκε πολύ… αλλά πειθαρχώντας στην πατρική εντολή, υποσχέθηκε να επιστρέψει πάραυτα στο Τόκιο. Ωστόσο, έσπευσε να συμπληρώσει κάτι… που έκανε την μεγάλη διαφορά: «Εντάξει, πατέρα, αλλά να γνωρίζεις ότι, όσον καιρό ζω εδώ, ΔΕΝ χρειάστηκα καθόλου να πάρω ούτε ένα αντικαταθλιπτικό!!! Τρεις μήνες τώρα, για πρώτη φορά στην ζωή μου, δεν ένοιωσα καμία ανάγκη να λάβω τα αντικαταθλιπτικά μου χάπια… που παίρνω αδιάκοπα από τα 15 μου χρόνια…»! Ο πατέρας του Otto, ακούγοντας αυτή την δήλωση του γιού του, με φανερή ανησυχία ρώτησε ΓΙΑΤΙ…; Και ο Otto του απάντησε απερίφραστα: «Γιατί ζώντας εδώ, πατέρα, έχω ΧΑΡΑ…»!
Σ’ αυτό το σημείο, ο Otto μας εξήγησε ότι στην Ιαπωνία οι άνθρωποι δεν έχουν στην ζωή τους Χαρά… αλλά “ζουν μόνο για να εργάζονται” εντατικά και αδιάκοπα! Και ότι ο ίδιος -όπως και κάθε Ιάπωνας μικρός ή μεγάλος- για να μπορεί να “αντέξει” κάτω από τις συνθλιπτικές & καταθλιπτικές πιέσεις που ασκεί ο “απάνθρωπος” τρόπος ζωής της Ιαπωνικής κοινωνίας. Μιας ζωής με ιδιαίτερα υψηλό δείκτη τεχνοκρατικού-υλιστικού και βιοτικού επιπέδου… αλλά χαμηλό δείκτη πνευματικής ισορροπίας και αρμονίας! Έτσι, η απουσία πνευματικής χαράς από τις ψυχές, αναγκάζει τους ανθρώπους να λαμβάνουν καθημερινά (και μάλιστα με κρατική νομιμοποίηση, από τα 15 τους χρόνια!) μια χούφτα με αντικαταθλιπτικά χάπια… που αμβλύνουν (χημικά) το ψυχικό έλλειμμα και το άγχος, προσδίδοντας μια ψευδαίσθηση πλασματικής χαράς!
Ακούγοντας με πολλή δυσπιστία την δήλωση του γιού του, ο πατέρας του Otto ζήτησε επιβεβαιωτικές εξηγήσεις… και μόνον αφού πείστηκε από τις αυθόρμητες και ειλικρινείς απαντήσεις του παιδιού του, απάντησε: «Αν πραγματικά, γιέ μου, εκεί είσαι χαρούμενος και ήρεμος, χωρίς να χρειάζεσαι να λαμβάνεις τα αντικαταθλιπτικά σου χάπια, μείνε όσο θέλεις… κι’ εγώ θα αλλάξω το εισιτήριο για αργότερα…!». Έτσι, ο Otto έμεινε άλλον ένα μήνα, ζώντας χαρούμενα ανάμεσά μας μέχρι την Πεντηκοστή. Φανέρωνε ότι είχε γεμίσει η ψυχή του με Φως… και ρουφούσε με όλες τις αισθήσεις του την Γαλήνη και την Χαρά του Χριστού! Η αναστροφή του μαζί μας, όπως και η γνωριμία με τον χαριτωμένο συμπατριώτη του (Ιάπωνα) Μοναχό Τιμόθεο [ 6 ] της Αθωνικής Μονής των Ιβήρων, “έσπειραν” μέσα του την Πίστη…
Αναχωρώντας για την πατρίδα του στις αρχές Ιουλίου, ο νεαρός Ιάπωνας μας χαιρέτισε συγκινημένος, με υπαινιγμούς επανασύνδεσης… υπό άλλους όρους! Επιστρέφοντας στο Τόκιο, μας έγραψε ότι η “εμπειρία” που μετέφερε μαζί του… και η αναπόληση της Αναστάσιμης Χαράς που βίωσε κοντά μας, τον εμπόδιζε να συμβιβαστεί με την καταθλιπτική καθημερινότητα που τον περίμενε εκεί. Αρνείτο να ζήσει, πλέον, χωρίς την Αναστάσιμη Χαρά… και να χρησιμοποιήσει ξανά αντικαταθλιπτικά χάπια… αν και η “ζωή” εκεί αλλιώς δεν παλεύεται! Οι βιωματικές “προσλαμβάνουσες παραστάσεις” που έκλεισε στην καρδιά του, επιστρέφοντας από την Ορθόδοξη Ανατολή του ανεσπέρου Φωτός… στην “χώρα του ανατέλλοντος ηλίου”, τον είχαν αλλάξει ριζικά…!
Τελικά, ο Otto δεν μπόρεσε να… περιμένει την αποφοίτησή του από το πανεπιστήμιο του Τόκιο, για να ακολουθήσει τον “δρόμο της καρδιάς” του! Αναζητώντας διψαλέα την Ορθόδοξη Αλήθεια που είχε γευθεί… ανακάλυψε μια μικρή κοινότητα μερικών εκατοντάδων Ορθοδόξων Ιαπώνων φοιτητών στην “καρδιά” του Τόκιο, όπου ενσωματώθηκε και κατηχήθηκε Ορθόδοξα… κι’ εφέτος το Μέγα Σάββατο βαπτίστηκε και χρίστηκε Ορθόδοξος Χριστιανός, με το όνομα Ιωάννης! Η σιωπηλή συγκατάνευση των αθέων (ακόμα) γονέων του σε αυτό, βασίστηκε στο ότι βλέπουν πια το πρώην αγχωμένο, ανήσυχο, μελαγχολικό και καταθλιπτικό παιδί τους να λάμπει από ήρεμη Χαρά… και γαλήνια δημιουργικότητα… χωρίς να χρειάζεται αντικαταθλιπτικά χάπια!
Δύο χρόνια μετά την τετράμηνη παραμονή του (από Μάρτιο έως Ιούνιο του 2024) στην Αγιορειτική Μονή μας, ο νεαρός Otto ήρθε φέτος στον Άθω, ως Ιωάννης πια, να γιορτάσει μαζί μας την Θεομητορική Κοίμηση. Έφυγε, όμως, εσπευσμένα για την Θεσσαλονίκη… καθώς έπρεπε να παραστεί δίπλα στην Ιαπωνίδα φίλη του, Ayana, η οποία μέσα από την συναναστροφή της με τον νεοφώτιστο Ιωάννη, ελκύστηκε κι’ αυτή στην Αναστάσιμη Χαρά του Χριστού, που είναι η “ειδοποιός διαφορά” της Ορθόδοξης Ανατολής από κάθε άλλη Χριστιανική “ομολογία” ή θρησκειακό σύστημα! Κι’ έτσι αποφάσισε να λάβει τα ζωοποιά Μυστήρια του Ορθοδόξου Βαπτίσματος και του Ορθοδόξου Χρίσματος, που τελέστηκαν στον ιερό Ναό του Αγίου Φωτίου Καλαμαριάς!
Από πρώην “ξένη του Θεού” (Σιντοΐστρια… αλλά κατ’ ουσίαν άθεη, από συνειδητή επιλογή της, ως άτυπη εκπρόσωπος μιας από τις πιο υλιστικές τεχνοκρατικά χώρες του κόσμου!) η Ιαπωνίδα Ayana -Ελισάβετ πια- θέλησε να προσχωρήσει στα Άγια Μυστήρια της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Έσπευσε να καταδυθεί στα ζωοποιά νάματα της θείας Χάρης… να καταυγασθεί από το ανέσπερο Φως του Χριστού… και να σφραγιστεί με την «Σφραγίδα δωρεάς Πνεύματος Αγίου» που χαρίζει σε κάθε άνθρωπο βαπτισμένον στο όνομα του Χριστού, το Άγιο Χρίσμα! Καταδύθηκε ως Ayana στα “Ιορδάνεια ρείθρα” της Ορθοδόξης κολυμβήθρας… και αναδύθηκε ως Ελισάβετ, ανακαινισμένη από την καθαρτική και εξαγνιστική Χάρη του Παναγίου Πνεύματος!
«Μαζί με τον βασιλικό, ποτίζεται κι’ η γλάστρα!…» (Λαϊκή σοφία)
«Ω, Ελλάδα… Ελλάδα… αν ξεχωρίζεις ανάμεσα στα έθνη, είναι επειδή έγινες “η γλάστρα” για τον “βασιλικό” της Ορθόδοξης πνευματικότητας…! Και, ενόσω θα σέβεσαι και θα προστατεύεις αυτό το θαυμάσιο φυτό… θα απολαμβάνεις κι’ εσύ την χάρη και την τιμή, ως η επίτιμη γλάστρα του! Αν, όμως, τον αφήσεις να ξεραθεί ή τον ξεριζώσεις… θα πάψεις να αξίζεις την εκτίμηση και τον σεβασμό… που εξαιτίας του κι’ εσύ απολαμβάνεις!»
(Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς)
Ο “περιούσιος λαός” του παλαιού Ισραήλ, απολάμβανε επί πολλούς αιώνες (προ Χριστού) την “περιουσιότητα” που του είχε χαριστεί άνωθεν… εξαιτίας της υποτακτικής και λατρευτικής αφοσίωσης των πατριαρχών του στον Ένα και Μόνο αληθινό Θεό. Απώλεσε, όμως, την “εύνοια” του Ουράνιου Πατέρα… όταν Σταύρωσε τον ενανθρωπήσαντα Υιό Του, Ιησού Χριστό! Την δε στιγμή που η “Σταυρωμένη Παναγάπη” άφησε την τελευταία Της αναπνοή επάνω στον Σταυρό, η θεία Χάρη αφαιρέθηκε από τον πρώην εκλεκτό λαό του Θεού, με μία πράξη τρομακτικά συμβολική: το σκίσιμο του “καταπετάσματος” που χώριζε τα “Άγια των Αγίων” από το υπόλοιπο σώμα του Ναού… [ 7 ]
«…Αρθήσεται αφ’ υμών η Βασιλεία του Θεού, και δοθήσεται έθνει ποιούντι τους καρπούς αυτής…» (Ματθ. 21, 43)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Θα αφαιρεθεί παιδαγωγικά από εσάς η Βασιλεία του Θεού… (το προνόμιο του “περιούσιου” λαού), και θα εκχωρηθεί στο έθνος εκείνο (το Χριστιανικό) που θα καλλιεργεί τους καρπούς της Βασιλείας, τα Χαρίσματα του Παναγίου Πνεύματος…
Αφαιρέθηκε, λοιπόν, η εύνοια της θείας Χάρης από τον “παλαιό Ισραήλ” (Ιουδαϊσμό) και εκχωρήθηκε στον “νέο Ισραήλ” (Χριστιανισμό). Αυτός ο νέος “περιούσιος λαός” περιλάμβανε στην δημογραφική του σύνθεση -εκτός από την αρχική “ζύμη” των εξ Εβραίων προερχομένων Χριστιανών- διαφόρους προσηλύτους από όλα τα έθνη της γης. Με δομικό “δραστικό συστατικό” της, τον Ελληνισμό… η “εξ εθνών Εκκλησία” παρέλαβε από τους Αποστόλους την Ορθόδοξη “εμπειρική θεογνωσία” τους. Κι’ αφού την ενσωμάτωσε στο είναι της… και την κατηύγασε με το άκτιστο Φως της Τρισήλιας Θεαρχίας, άρχισε να την μεταλαμπαδεύει παντού σε όλη την γη και «εις πάντα τα έθνη», ως κοινή πρόσκληση σωτηρίας και συμμετοχής στο Δείπνο της Βασίλείας του Χριστού, προτάσσοντας πειστικά την “μεταμορφωτική” παντοδυναμία της.
Με την Σταύρωση του Θεανθρώπου, λοιπόν, ο πρώην “περιούσιος λαός” (Ιουδαϊσμός) απώλεσε οριστικά την Χάρη του Χριστού. Η περαιτέρω ανάθεση προς διαφύλαξη του θησαυρού της Ορθόδοξης Θεογνωσίας, παραδόθηκε από τους Αποστόλους στον νέο “περιούσιο λαό” (Χριστιανισμό), με επίκεντρο τον Ελληνισμό, και δι’ εκείνου “εις πάντα τα έθνη” [ 8 ] που προσκλήθηκαν να μετάσχουν στην Βασιλεία του Θεού… κι’ ανταποκρίθηκαν. Έκτοτε, επί είκοσι αιώνες μέχρι σήμερα… και για όσο ακόμα ευδοκήσει ο Θεός, η “Κιβωτός της Διαθήκης” Του αναπαύεται σε κάθε Θυσιαστήριο της Ορθόδοξης Ανατολής… όπου τελεσιουργείται μυστικά και αδιάκοπα, από τους Λειτουργούς Του, η αναίμακτη θυσία του Υιού Του “υπέρ της του κόσμου σωτηρίας και ζωής”!
Ωστόσο, τα “σημάδια παρακμής” (όχι μόνο της απο-ορθοδοξοποίησης της Χριστιανικής Ελλάδας, μα και της απο-χριστιανοποίησης της ανθρωπότητας) δείχνουν ότι μπορεί νά’ναι πολύ κοντά… η απευκταία στιγμή της ανάκλησης της θείας Χάρης! Γιατί, αν είναι ακόμα η Μάννα-Ορθοδοξία, το ταπεινό μας καύχημα ως Ορθοδόξου λαού, αλλά μαζί και η τρομακτική μας ευθύνη έναντι όλων των άλλων εθνών της γης, στα οποία μεταλαμπαδεύσαμε την Ορθόδοξη Πίστη… δεν υπάρχει καμιά “εγγύηση” ότι και στο μέλλον θα είναι έτσι! Ότι δηλ. θα συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε την “σκανδαλώδη” αυτή εύνοια του Θεού… ενόσω η ζωή μας (ατομικά και συλλογικά) παραμένει αμέτοχη από τα λυτρωτικά Μυστήρια της Αγίας Εκκλησίας Του κι’ ανέγγιχτη από την θεία Χάρη του Αγίου Πνεύματός Του!
Η Ευαγγελική Αλήθεια του Χριστού, σε συνάρτηση με την “εμπειρική θεογνωσία” της Ορθόδοξης Ανατολής, όταν/όπου ενσκήψει… μεταδίδεται ως επελαύνων “ιός” (σωτήριος, όμως!) με “επιδημική” εξάπλωση (ανώλεθρη, πάντως!) σε ψυχές που διψούν για την Αλήθεια και έλκονται από αυτήν! Ο Χριστός εφελκύει τους πάντες προς τον Πανάγαθο Εαυτό Του, σαν μαγνήτης πανίσχυρος! Και η θεία Χάρη “πυρπολεί” με ένθεον Έρωτα κάθε ψυχή που ανατείνεται προς το άκτιστο και ανέσπερο Φως… σπεύδοντας να εισέλθει στο απόρρητο Μυστήριο της “εμπειρικής Θεογνωσίας”! Γιατί, μόνο η έμπρακτη τήρηση των Εντολών του Θεού [ 9 ] πιστοποιεί την “αξιότητα” του να είμαστε… ή την “αναξιότητα” του να ονομαζόμαστε, απλά, Χριστολάτρες…!
Ας προσέξουμε καλά… εμείς, οι εκ προγόνων Ορθόδοξοι Χριστιανοί! Γιατί, ενώ καυχώμαστε αλαζονικά για τον θησαυρό που “κατέχουμε” (επειδή πριν 2.000 χρόνια μας δόθηκε δωρεάν από τον Θεό, προς διαχειριστική φύλαξη…), στο τέλος της ιστορίας θα δώσουμε απολογία στον αδέκαστο Κριτή για την διαχείριση που κάναμε! Δεν κοπιάσαμε [ 10 ] για την απόκτηση αυτού του θησαυρού… ώστε να θεωρούμε ότι “δικαιούμαστε” να τον απολαμβάνουμε απροϋπόθετα: ακόπως, ραθύμως και αναξίως! Πολύ περισσότερο δε, όταν η αδιάφορη αυτή “εκμετάλλευση” της μοναδικότητάς του μας αποθρασύνει… ώστε να γινόμαστε κατώτεροι των πνευματικών υποχρεώσεών μας, ως προς μία θεοπρεπώς “έμφοβη” [ 11 ] διαχείριση της ατίμητης αυτής περιουσίας!
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[ 1 ] Οι ψυχές των νέων ανθρώπων, όταν παραμένουν “αξόδευτες” από μεταπτωτικά πάθη, είναι εξ ορισμού ασυμβίβαστες με όλες τις παθογένειες αυτού του πτωτικού και αμαρτωλού κόσμου. Διακρίνονται από έναν αγνό κι’ αυθόρμητο ιδεαλισμό, ακεραιότητα κι’ αδιαπραγμάτευτη άρνηση να δεχτούν “εκπτώσεις” και “συμβιβασμούς” που επιβάλλει ο διεφθαρμένος κόσμος των ενηλίκων. Οι νέοι άνθρωποι βλέπουν τον κόσμο, κατά κανόνα, με μια αγνή και καθαρή ματιά… αναζητώντας πάντα το απόλυτο και τέλειο: την αγάπη, την αλήθεια και την δικαιοσύνη. Γιατί οι νεανικές ψυχές δεν συμβιβάζονται!
[ 2 ] Στην Ορθόδοξη Χριστιανική Ανθρωπολογία, ο όρος “natura cristiana” (χριστιανική φύση) αναφέρεται στην πνευματική ιδιοσυστασία της λογικής ψυχής, ως πλάσματος δημιουργημένου «κατ’ εικόνα και ομοίωση Θεού». Η προσωνυμία αυτή της ψυχής συνδέεται στενά με την λατινική συγγραφική ρήση του πρώιμου χριστιανού στοχαστή, Τερτυλλιανού: «Anima naturaliter christiana», που σημαίνει «η ψυχή είναι από την φύση της χριστιανική…»!
Αυτή η επισήμανση της Χριστιανικής ανθρωπολογίας, αποκαλύπτει ότι: η ανθρώπινη ψυχή… ακόμα κι’ όταν “φιλοξενείται” σε μη-χριστιανικό σώμα (λ.χ. Ιουδαίου-Ισλαμιστή-Ζωροάστρη-Βουδιστή-Βραχμανιστή-Σιντοϊστή- Δωδεκαθεϊστή-Φυσιολάτρη-Παγανιστή-Ειδωλολάτρη-Αθεϊστή-Μηδενιστή), στο υπαρξιακό της υπόβαθρο “λειτουργεί” Χριστιανικά, ανεπιγνώστως έστω και ασυνείδητα! Διατηρεί, δηλ. ως είδος “γονιδιακής μνήμης” (καταγωγικής ενθύμησης…) την υπαρξιακή “ανάμνηση” ότι προήλθε από τα πλαστουργικά χέρια του Υιού του Θεού και Δημιουργού του σύμπαντος, Ιησού Χριστού!
[ 3 ] «Πολλοί από ανατολών και δυσμών ήξουσι και ανακλιθήσονται εν τη Βασιλεία των Ουρανών… και οι υιοί του Νυμφώνος εκβληθήσονται εις το σκότος το εξώτερον…» (Ματθ. 8, 11-12)!
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Πολλοί αλλότριοι και αλλόθρησκοι, από τα πέρατα της Οικουμένης, θα προσκληθούν -για την μετάνοια και την ταπείνωσή τους- και θα απολαύσουν την Ουράνια Βασιλεία… και τα “νόμιμα τέκνα” του Θεού θα εκδιωχθούν -για την αλαζονία και την αμετανοησία τους- έξω από το ανέσπερο Φως της Βασιλείας του Χριστού, εκεί στο αξημέρωτο σκοτάδι…
[ 4 ] Σιντοϊσμός: ειδωλολατρικό θρήσκευμα της Άπω Ανατολής, που αποδίδει θεϊκές τιμές στους προγόνους [ βλέπε ψηφιακό σύνδεσμο-> https://el.wikipedia.org/wiki/Σιντοϊσμός ]
[ 5 ] «Πάντα δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε, από παντός είδος ποηρού απέχεσθε…» (Α΄ Θεσσαλ. 5, 21-22)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Όλα να τα δοκιμάζετε… αλλά, τελικά, να κρατάτε μόνο το αγαθό και να απέχετε από κάθε τι πονηρό και αμαρτωλό!
«Πάντα δοκιμάζετε…»! Σημαίνει να ελέγχουμε και να εξετάζουμε καλά… αξιολογώντας με πολλή προσοχή και μεγάλη περίσκεψη… όσα βλέπουμε ή ακούμε… ή με κάθε άλλο τρόπο προσλαμβάνουμε αισθητηριακά, και όχι να τα αποδεχόμαστε όλα επιπόλαια, εύπιστα, άκριτα και ασυλλόγιστα.
«Το καλόν κατέχετε…»! Σημαίνει να κρατάμε γερά στην ζωή μας ό,τι αποδεικνύεται πως είναι αληθινό, αγαθό και σύμφωνο με το θείο θέλημα!
[ 6 ] Ο Ιάπωνας Μοναχός Τιμόθεος της Αθωνικής Μονής [ Βλέπε σύνδεσμο -> https://www.huffingtonpost.gr/kinonia/patir–timotheos–takagiouki–kozaki–enas–iaponas–monachos–fylaei–tin–eikona–tis–panagias–portaitissas–sto–agio–oros/ ]
[ 7 ] «Και ιδού το καταπέτασμα του Ναού εσχίσθη εις δύο, άνωθεν έως κάτω…» (Ματθ. 27, 51)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Και να, η κουρτίνα που διαχώριζε τα “Άγια των Αγίων” (το Άγιο Βήμα) από τον υπόλοιπο Ναό του Σολομώντα, σκίστηκε στα δύο… από πάνω μέχρι κάτω.
[ 8 ] «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…» (Ματθ. 28, 19).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Πορευθείτε προς όλα τα έθνη της γης και διδάξτε τους την Ευαγγελική Αλήθεια, βαπτίζοντάς τους στο όνομα του Θεού-Πατέρα, του Θεού-Υιού και του Θεού-Πνεύματος, της άκτιστης Τρισήλιας Θεαρχίας.
[ 9 ] «Ο έχων τας Εντολάς Μου και τηρών αυτάς… εκείνος εστίν ο αγαπών Με! Ο δε αγαπών Με αγαπηθήσεται υπό του Πατρός Μου, και Εγώ αγαπήσω αυτόν και εμφανίσω αυτώ Εμαυτόν…» (Ιωάν. 14, 21)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Όποιος σέβεται κι’ εφαρμόζει τις Εντολές Μου, αυτός είναι εκείνος που Με αγαπά πραγματικά! Κι’ αυτός που Με αγαπά, θα αντι-αγαπηθεί από τον Ουράνιο Πατέρα Μου κι’ από Εμένα, και τότε Εγώ θα του αποκαλύψω Ποιός είμαι…
[ 10 ] «Υμείς ου κεκοπιάκατε… άλλοι κεκοπιάκασι και υμείς εις τον κόπον αυτών εισεληλύθατε…» (Ιωάν. 4, 38)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Εσείς δεν κουραστήκατε… άλλοι κουράστηκαν και σεις εισήλθατε ξεκούραστα μέσα στους ξένους κόπους και απολαμβάνετε δωρεάν…
[ 11 ] «Εν φόβω και τρόμω την εαυτών σωτηρίαν κατεργάζεσθε…» (Φιλιπ. 2, 12)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Να εργάζεστε πνευματικά για την σωτηρία των ψυχών σας, με υπέρτατο δέος και βαθειά συναίσθηση ευθύνης απέναντι στον Θεό, χωρίς καμιά αλαζονεία και αμέλεια…
Η προτροπή του Αποστόλου Παύλου για “έμφοβη και έντρομη” διαχείριση της Σωτηρίας μας, δεν αναφέρεται σε έναν ψυχολογικό, παθολογικό και παραλυτικό φόβο… απέναντι σε έναν Θεό “τιμωρό”. Αντίθετα, σημαίνει ιερό δέος… ευλαβική προσοχή… και πνευματική εγρήγορση! Η λέξη «κατεργάζεσθε» φανερώνει ότι η σωτηρία των ψυχών μας δεν είναι κάτι που συμβαίνει αυτόματα, αλλ’ απαιτεί συνεχή αγώνα… και συνεργασία του ανθρώπου με την Θεία Χάρη. Άλλωστε, ο “φόβος του Θεού” υποδεικνύεται από τους θεοφόρους Πατέρες μας ως “αντίδοτο” στο πάθος της υπερηφάνειας… και ως υπόμνηση προσοχής… για να μην επαναπαυόμαστε θεωρώντας την σωτηρία μας δεδομένη, αλλά να παραμένουμε ταπεινά αγωνιστικοί.
