Γράφει ο Αριστόβουλος
Έχουνε περάσει τρεις δεκαετίες από εκείνη τη φοβερή νύχτα της 30/31 Ιανουαρίου 1996. Για εμάς θα αποτελεί μια αλήστου μνήμης νύχτα, όπου σε διαφαινόμενη σύγκρουση με την Τουρκία συγκεντρώναμε μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας, αλλά άστοχοι χειρισμοί και χρόνιες παθογένειες έφεραν τα αντίθετα αποτελέσματα. Επίσης είναι μια νύχτα όπου το ολισθηρό ερώτημα «μα τι θέλετε, να κάνουμε πόλεμο με την Τουρκία;» τέθηκε κατά τρόπο βασανιστικό από μια ελλειπή πολιτεία προς μια απαίδευτη κοινωνία. Και φυσικά είναι μια νύχτα της οποίας τις συνέπειες διογκωμένες υφιστάμεθα σήμερα και θα συνεχίσουμε στο μέλλον. Διότι ο κατευνασμός της Τουρκίας, ποτέ δεν μας ωφέλησε, ενώ εξυπηρετεί τις τουρκικές επιδιώξεις χωρίς κόστος στο πεδίο ενώ η Τουρκία είναι εκείνη που πραγματικά φοβάται όπως έχουμε διεξοδικά αναλύσει σε άλλο μας άρθρο. Το άρθρο φυσικά αποτείνει φόρο τιμής προς το ηρωικό πλήρωμα του ελικοπτέρου ΑΒ 212 ΠΝ 21 που κατέπεσε στην περιοχή των Ιμίων, παρασύροντας στο θάνατο 3 στελέχη του ΠΝ. Χριστόδουλος Καραθανάσης, Παναγιώτης Βλαχάκος και Έκτορας Γιαλοψός δεν ήτανε υπηρεσία εκείνο το βράδυ στη φρεγάτα Ναυαρίνο. Καθόσον όμως το άλλο πλήρωμα δεν θέλησε να πετάξει λόγω των σφοδρών καιρικών συνθηκών (λογικό), πήγανε εθελοντικά σε μια αποστολή αυτοκτονίας (ηρωικό). Οι τρεις τους, άγνωστοι άνθρωποι της διπλανής πόρτας εξετέλεσαν στο ακέραιο το καθήκον, μνήμονες του όρκου του Έλληνα Στρατιώτη και δεν ήτανε οι καλοπληρωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι όπως χλευαστικά πολλές φορές αποκαλούνται τα στελέχη των ΕΔ. Θα παραμείνουν αθάνατοι στη μνήμη κάθε ελληνόψυχου πατριώτη. Το άρθρο θα προσπαθήσει να καταδείξει τι συνέβη, ποιες οι αδυναμίες και οι συνέπειες. Δεν θα προβεί σε λεπτομερή χρονική αποτύπωση γεγονότων διότι αυτά έχουνε πολλαπλώς καταγραφεί. Και επιδιώκει με την αποτύπωση της δυσμενούς τροπής των γεγονότων, να αποτελέσει ένα προβληματισμό στο τι έχει γίνει από τότε και τι απομένει να γίνει κι όχι να αποτελέσει μια γκρίνια για τα κακώς κείμενα…. Επίσης θα αποφύγουμε την παράθεση ονομάτων και τούτο όχι από φόβο αλλά διότι δεν είναι ο σκοπός του άρθρου αυτός.
Το υπόβαθρο της κρίσης αυτής είναι γνωστό. Από το 1974 η Τουρκία έχει αναπτύξει τον αναθεωρητισμό της επιδιώκοντας την αλλαγή του status quo στο Αιγαίο, παράλληλα με τις επιδιώξεις της στην Κύπρο. Προϋπήρξαν δύο άλλες κρίσεις, το 1976 και το 1987. Σε αυτές τις δύο αρκετοί μπορεί να πανηγυρίζουν για ανάσχεση της Τουρκίας. Κατά την άποψη μας πλανώνται πλάνην οικτρά, διότι τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους και ιδίως αυτά του 1996. Να πούμε δε πως από το 1994 η UNCLOS για το δίκαιο της θάλασσας (ΔΔΘ) έχει τεθεί σε πλήρη εφαρμογή κι ότι η ελληνική βουλή την έχει επικυρώσει το 1995 οπότε και ξανατέθηκε από τουρκικής πλευράς η απειλή πολέμου (casus belli). Εκείνη την εποχή υπάρχει σχεδιασμός κατοίκησης πολλών ακατοίκητων νησαίων εδαφών μικρού μεγέθους. Σχετικό ενδιαφέρον είχανε εκδηλώσει πολίτες εντός της χώρας αλλά και κάτοικοι του εξωτερικού, σε μια προσπάθεια εν τοις πράγμασι εφαρμογής της πρόνοιας του ΔΔΘ. Το κακό είναι πως ένα τόσο ευαίσθητο θέμα πήρε προβολή που δεν έπρεπε και ενεργοποίησε τα τουρκικά αντανακλαστικά. Ο χώρος που εξελίχθηκε η κρίση είναι οι νησίδες Ίμια ή Λημνιά, ανατολικά της Καλολίμνου και πλησίον της Καλύμνου. Η τουρκική ονομασία τους είναι Καρντάκ. Πρόκειται για μικρά νησαία εδάφη με οικονομική δραστηριότητα εφόσον ο καλύμνιος βοσκός Αντώνης Βεζυρόπουλος συντηρούσε κοπάδι με κατσίκια, άρα επί αυτών υπήρχε οικονομική δραστηριότητα, που στοιχειοθετεί υπόσταση νήσων με ότι αυτό συνεπάγεται σε θαλάσσιες ζώνες, όπως έχουμε αναλύσει σε σχετικό άρθρο.
Η πολιτική κατάσταση στις δύο χώρες είχε ως ακολούθως. Επρόκειτο για σύμπτωση ακυβερνησίας ή κυβερνητικής κρίσης πιο κομψά, βίο παράλληλο αλλά εφαρμογή εντελώς αντίθετη στη φορά, που καθόρισε και τη ροπή της πλάστιγγας. Στην Ελλάδα ο εκλεγμένος πρωθυπουργός ασθενεί από καιρό και αδυνατεί να κυβερνήσει. Στον κυβερνών κόμμα έχουνε αναπτυχθεί συσχετισμοί (ελληνιστί φατριασμοί) για την διαδοχή. Είναι γνωστό πώς ο π/θ είπε στο γιό του και μετέπειτα πρωθυπουργό ότι επιθυμεί «Άκη ή Μάκη», αν μπόρεσε κι εκείνος να αντιληφθεί ορθά, λόγω της αδυναμίας έκφρασης του πατέρα του. Ο Σημίτης που επικράτησε τελικά ανήκε σε μια εσωκομματική αντιπολίτευση οπότε και η ψυχρότητα με άλλους υπουργούς της προεδρικής τάσης (πχ υπεξ Παπούλιας) ήτανε δεδομένη. Άρα κλίθηκε μια κυβέρνηση που καλά καλά δεν είχε πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από τη βουλή να διαχειριστεί μια σοβαρή κρίση και ηγούμενη μιας χώρας που στερείτο από τα απαραίτητα όργανα για αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων (πχ ΚΥΣΕΑ που ούτε καν συνεδρίασε, αν και ξεπερασμένο για τέτοιους χειρισμούς). Στην Τουρκία βρισκότανε ως υπηρεσιακή πρωθυπουργός η Τανσού Τσιλέρ, η οποία όχι μόνο διακύβευε το πολιτικό της μέλλον αλλά έπαιζε και το κεφάλι της απέναντι στο ισχυρό ακόμη τότε στρατιωτικό/διπλωματικό κεμαλικό κατεστημένο. Η Τσιλέρ αποδείχθηκε σκληρή διαπραγματεύτρια («ζωές δίνουμε, αλλά δεν δίνουμε ούτε ένα βότσαλο») εξαντλώντας όλα τα περιθώρια κι εκμεταλλευόμενη την παραμικρή λεπτομέρεια, όπως στο παρελθόν είχανε κάνει ο Μπουλέντ Ετσεβίτ (Κύπρος 1974) κι ο Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ (μετά το 1974 και πρόεδρος εκείνη την εποχή). Καταδείχθηκε σε αντιδιαστολή με εμάς ότι η Τουρκία διαθέτει την απαραίτητη πυγμή κι οργάνωση στο πεδίο κι όποτε χρειαστεί, ώστε να επωφελείται και με τις ελάχιστες απώλειες.
Η κρίση ξεκίνησε να εξελίσσεται στις 24 Δεκεμβρίου 1995 με την προσάραξη ενός φορτηγού πλοίου στη δυτική Ίμια και η (1) πρώτη φάση της διήρκησε μέχρι τις 23 Ιανουαρίου οπότε κι άρχισε η (2) δεύτερη φάση της. Η (3) τρίτη οπότε και κορυφώθηκε περιλαμβάνει ότι έγινε από το πρωί της 30 Ιανουαρίου και μετά, είναι δε αυτή που χαρακτηρίζουμε ως αλήστου μνήμης νύχτα των Ιμίων αφού ολοκληρώνεται με οδυνηρό τρόπο τα ξημερώματα της 31 Ιανουαρίου.
1η φάση: Παραμονές Χριστουγέννων 1995 το τουρκικό εμπορικό πλοίο Figen Akat προσαράσσει στην ανατολική Ίμια οπότε και λόγο αρμοδιότητας το λιμεναρχείο Καλύμνου σπεύδει για παροχή βοήθειας. Είναι σύνηθες να προσαράζουν πλοία λόγω καιρού ή κακού χειρισμού, αλλά η μέρα του γεγονότος και η άμεση άρνηση του τούρκου καπετάνιου να δεχθεί βοήθεια διότι όπως είπε είναι σε τουρκική επικράτεια μας εγείρει την πρώτη σοβαρή υποψία ως όχι και πολύ τυχαίου γεγονότος. Ή ως τυχαίου γεγονότος με ανάλογο υπόβαθρο (αναζήτηση ευκαιρίας αμφισβήτησης) αφού ο καπετάνιος προέβη στην άρνηση του και καθόσον την επόμενη ημέρα το τουρκικό υπεξ εξέδωσε σχετική ανακοίνωση περί κυριαρχίας, το οποίο μπορεί να δικαιολογεί αστραπιαία αντανακλαστικά ή να ενισχύει το σενάριο περί αναζήτησης ευκαιρίας αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και κυριαρχίας καθώς και την μέτρηση της δικής μας αντίδρασης. Υπάρχει όμως κι ένα άλλο στοιχείο που είναι λιγότερο γνωστό αυτά τα 30 χρόνια. Όλοι ξέρουμε για την άρνηση του τούρκου καπετάνιου, όμως κάτι τέτοιο κατά τον τότε λιμενάρχη Καλύμνου που ήλθε σε επαφή μαζί του δεν προέκυψε από τις μεταξύ τους συνεννοήσεις. Πάντως είτε αρνήθηκε είτε όχι, αυτό που είναι το εναρκτήριο λάκτισμα είναι η «άμεση ανταπόκριση» του τ/υπεξ περί κυριαρχίας και με ρηματική διακοίνωση πλέον στις 29 Δεκεμβρίου, που είναι διπλωματικό έγγραφο μέγιστης βαρύτητας με ότι αυτό συνεπάγεται/σημαίνει. Το θέμα είτε θα μπορούσε να τύχει απάντησης όπως κι έγινε, είτε να μην απαντηθεί. Αυτή η δεύτερη άποψη θα ήτανε μια τολμηρή ενέργεια. Να μην απαντηθεί καν η τουρκική διακοίνωση περί του καθεστώτος κυριαρχίας και να αφεθεί να περάσει στα ψιλά ως ακόμη μια τουρκική αξίωση μέσα σε τόσες άλλες. Κι εφόσον το Figen Akat αποκολλήθηκε όλα να συνεχίσουν όπως πριν. Φοβηθήκαμε όμως μήπως και παγιωθούν οι τουρκικές διεκδικήσεις, οπότε δεν στερείται ορθότητας αυτή η ενέργεια μας να απαντήσουμε. Όπερ κι εγένετο, αλλά με καθυστέρηση αρκετών ημερών στις 9 Ιανουαρίου 1996. Άλλη μια απόδειξη των μειωμένων αντανακλαστικών της χώρας που συνέπεσε με τις γιορτές οπότε και άλλες ήτανε οι προτεραιότητες (άδειες, καταλύματα διακοπών, δώρο με 13ο μισθό, ρεβεγιόν κλπ). Βέβαια για να μην είμαστε ισοπεδωτικοί, μεταξύ υπεξ – υπαμ – γεεθα σε επίπεδο αρμόδιων υπηρεσιών και υπηρεσιακών παραγόντων αναπτύχθηκε ικανή αλληλογραφία που έδειχνε τρόπους επιτυχούς αντιμετώπισης του θέματος που είχε προκύψει. Όμως την κρίσιμη ώρα αυτά δεν λήφθηκαν υπόψη και προτιμήθηκε ο απευθείας πολιτικός διάλογος καθόσον δεν υπήρχε και η ανάλογη εμπιστοσύνη (….).
2 φάση: Το όλο θέμα με εξαίρεση την δική μας απάντηση στις 9 Ιανουαρίου, από τις 29 Δεκεμβρίου (τουρκική ρηματική διακοίνωση) μέχρι τις 23 Ιανουαρίου (τηλεφώνημα Erkaya σε πρεσβεία Τουρκίας στην Αθήνα) δεν θα δει άλλη δημοσιότητα και φανερή συνέχεια. Πριν όμως περάσουμε στη νύχτα εκείνη, θα πρέπει να δώσουμε βάση σε όσα φέρεται να έχει πει ο τούρκος Ναυάρχος Erkaya σχετικά με τα Ίμια. Σε υποκλαπείσα συνομιλία του στις 23 Ιανουαρίου (έναρξη της 2ης φάσης) με τον τούρκο ναυτικό ακόλουθο στην Αθήνα στην τουρκική πρεσβεία στην Αθήνα ανέφερε ανοικτά την τουρκική δυνατότητα διεκδίκησης νήσων που κατέχει η Ελλάδα (Φούρνοι, Ίμια κλπ). Κατόπιν η συνομιλία γύρισε σε crypto διαμόρφωση (…). Δεν μας φαίνεται και πολύ αφελής η όλη διαδικασία (…). Μάλλον ξέρανε που πατάνε και μας αγνόησαν (…) ή τέσταραν τα αντανακλαστικά μας (…) ή έντεχνα έριξαν το δόλωμα (…). Αυτό ήτανε καμπανάκι για το εάν θα έπρεπε λίγες μέρες μετά να συζητάμε εάν θα τοποθετηθεί φρουρά στη μία ή και στις δύο νησίδες Ίμια. Όμως σε άλλη στιγμή ανέφερε πως υπήρχανε πολλά άλλα και καταλληλότερα σημεία από τα Ίμια για να εξασφαλίσουν την επιτυχία των τουρκικών επιδιώξεων κι ότι η συγκεκριμένη επιλογή ήτανε παρακινδυνευμένη. Από τις δηλώσεις αυτές συνάγεται το συμπέρασμα πως οι Τούρκοι είχανε επεξεργαστεί σενάρια για δημιουργία κρίσης και αμφισβήτηση της κυριαρχίας μας, ψάχνοντας την κατάλληλη περίσταση. Γι αυτό υποστηρίξαμε παραπάνω ότι είναι περίεργη η αντίδραση του καπετάνιου του Figen Akat και σίγουρα η ταχύτατη τοποθέτηση του τ/υπεξ. Η όλη δραστηριότητα έπρεπε από πλευράς μας να θέσει σε εγρήγορση την ΑΣΔΕΝ ως αρμόδιο σχηματισμό για τη φύλαξη των νήσων, αλλά η διακλαδικότητα για την εποχή ήτανε μια άγνωστη λέξη/έννοια. Ακόμη δεν έχουνε αναπτυχθεί τα πλοία μας στην περιοχή και οι Τούρκοι κλιμακώνουν συγκαλυμμένα και δίχως να εκτίθενται. Μετά τις 23 υπάρχει διαρροή προς μέσο ενημέρωσης διαβαθμισμένου εγγράφου που περιγράφει την κατάσταση. Άλλη μια εγκληματική προχειρότητα η οποία έμεινε ατιμώρητη. Κι ενώ το θέμα μπορεί να μείνει σε χαμηλό χειρισμό, παίρνει δημοσιότητα με την ανάλογη επίκληση περί αποκλειστικότητας, που ανοίγει την όρεξη και σε άλλους για ανάλογες επιτυχίες. Κι αυτό εγείρει κι αντίστοιχα αντανακλαστικά άλλων μέσων ενημέρωσης, ημεδαπών και κυρίως αλλοδαπών.
Ένα επίμαχο θέμα που συνέβαλε στην κλιμάκωση της κρίσης πριν εκείνη τη νύχτα, είναι και η τοποθέτηση της δικής μας σημαίας από το δήμαρχο Καλύμνου στην ανατολική Ίμια με τηλεοπτική κάλυψη όταν τέθηκε αμφισβήτηση της κυριότητας της. Πολλά έχουνε ειπωθεί και κατηγορίες έχουνε εξαπολυθεί. Αλλά ας δούμε ψύχραιμα τα πράγματα. Η ύψωση μιας σημαίας σε εθνικό έδαφος είναι μια ενέργεια τόσο απλή όσο να βάλουμε το όνομα μας στην περίφραξη του οικοπέδου μας. Υπάρχει όμως και νομοθεσία σχετικά με την επίσημη τοποθέτηση σημαιών. Βλέπουμε λοιπόν πως κάποιες ενέργειες μπορεί να έχουνε διαφορετική βαρύτητα αναλόγως τη στιγμή. Υπεραπλουστευμένα θα πούμε ότι προσομοιάζει την περίπτωση όπου ένα μπουκάλι νερό έχει άλλη τιμή στο περίπτερο κι άλλη στο αεροδρόμιο, αν και παραμένει το ίδιο σε ποσότητα και ποιότητα. Οι Τούρκοι βέβαια προκλήθηκαν με αυτό. Έτσι είναι, τους καλομάθαμε στον κατευνασμό από το 1974 και μετά. Ίσως να ήτανε πιο «ευέλικτο» να μπούνε σημαίες ταυτόχρονα σε όλα τα νησαία εδάφη της αυτοδιοίκησης. Ή να γίνει η τοποθέτηση όταν πάψει η κρίση κι έχουμε εδραιώσει όσα πρέπει. Διότι όταν δεν υπάρχει γενικότερος συντονισμός και αντίληψη και άποψη για το που θέλουμε να φτάσουμε, μια λογική ενέργεια μπορεί να συμβάλλει δραστικά αλλά όχι βέβαια και να της αποδοθεί η πλήρης ευθύνη. Να επεξηγήσουμε εδώ ότι οι Συνθήκες είναι σαφείς ως προς την κυριαρχία στην περιοχή αλλά η πλήρης καταγραφή των εξαρτώμενων νησίδων από όσες αναγράφονται ρητά άργησε κάποιες δεκαετίες να γίνει και τα κενά μας οι Τούρκοι ξέρουνε να τα εκμεταλλεύονται.
Από την τουρκική πλευρά ενεργοποιήθηκε η Hurriyet, μια εφημερίδα με έντονο παρελθόν λόγω ότι πρωτοστάτησε στα Σεπτεμβριανά του 1955. Κι είναι ένα μέσο με ιστορική συνέχεια, ενώ μπορεί κάποιο δικό μας να είναι κατά πολύ μεταγενέστερο. Έτσι λοιπόν η τηλεοπτική κάλυψη της τοποθέτησης της ελληνικής σημαίας στην ανατολική Ίμια, προσέλκυσε τον ανταγωνισμό της τουρκικής εφημερίδας για μια δυναμική αποκλειστικότητα. Μόνο που στο ιδιωτικό ελικόπτερο με το οποίο στελέχη της Hurriyet μετέβησαν στην ανατολική Ίμια και κατέβασαν την ελληνική και ύψωσαν την τουρκική σημαία, βρισκότανε και πράκτορας της ΜΙΤ. Άλλη μια απόδειξη ότι το βαθύ τουρκικό κράτος ήτανε από καιρό προετοιμασμένο, ευρισκόμενο σε συντονισμό με κατάλληλα αντανακλαστικά και περίμενε (απλώς) την ευκαιρία (…). Τίποτε διαφορετικό ως πυρήνας σκέψης με ότι έκαναν πριν το 1974 στην Κύπρο, μόνο που οι Τούρκοι είναι καλοί μαθητές ενώ εμείς δεν μαθαίνουμε ποτέ από τα λάθη μας.
Εφόσον πλέον το θέμα αρχίζει και διογκώνεται, αποφασίζεται δικό μας πολεμικό πλοίο να προσεγγίσει τη νησίδα και να κατεβάσει την τουρκική σημαία. Στη θέση της τοποθετήθηκε άλλη ελληνική, ενώ η οδηγία του υπαμ ήτανε μόνο να κατέβει η τουρκική σημαία. Ασυνεννοησία;Αυθαίρετη πρωτοβουλία; Έτσι μπήκαμε πιο βαθειά στην παγίδα που μας έστηναν οι Τούρκοι, οι οποίοι έψαχναν να κεφαλαιοποιήσουν ακόμη περισσότερο την ευκαιρία που είχε δημιουργηθεί με την προσάραξη. Ότι κι αν είναι συνέβαλε στην κλιμάκωση, αλλά δεν είναι το μείζον του θέματος. Διότι αλίμονο να μην μπορείς να τοποθετείς ως στρατιωτικό τμήμα ή επίσημη αρχή τη σημαία στην επικράτεια σου. Το μείζον είναι τι μπορείς να υπερασπίσεις και τι θες να πράξεις και πόσο έχεις το σθένος και τη γνώση. Κι ένα ακόμη πιο μείζον είναι ως πολιτική εξουσία που θες να φτάσεις και πόσο διατεθειμένη είσαι να πράξεις τα αυτονόητα. Κι επίσης ως στρατιωτική ηγεσία να ενημερώνεις από τον καιρό της ειρήνης για τα προβλήματα των ΕΔ κι όχι να αφήνεις το χρόνο να διολισθαίνει και ξαφνικά να αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα. Από δικής μας πλευράς αποφασίστηκε, λόγω της κλιμάκωσης όσο οι μέρες περνούν, η επάνδρωση και των δύο νησίδων. Όμως στη διαδικασία υπογραφής του σχετικού εγγράφου υπήρξε μεταβολή της αρχικής εισήγησης κι επιλέχθηκε να επανδρωθεί μόνο η ανατολική όπου βρισκότανε η σημαία. Παράλληλα αποφασίστηκε όπως τμήμα καταδρομών που βρισκότανε στην Κάλυμνο με σκοπό να μεταβεί στην δυτική Ίμια, να εγκατασταθεί στην Καλόλιμνο. Η όλη αυτή αλληλουχία μας δείχνει ερασιτεχνισμό, προχειρότητα και πολυφωνία. Έτσι παρέμεινε αφύλακτη η νησίδα.
Στα πολεμικά μας πλοία είχανε δοθεί (αόριστα) οι οδηγίες, εάν απαιτηθεί να βάλουνε στον αέρα και στη συνέχεια να ζητήσουν οδηγίες ως προς τα επόμενα πυρά. Χαρακτηριστικό (κακό) παράδειγμα εξ αποστάσεως διαχείρισης κρίσεως και έλλειψης σαφήνειας μέσω συγκεκριμένων διαταγών και αποδέσμευσης κανόνων εμπλοκής, τους οποίους η πολιτική ηγεσία αγνοούσε και ως όρο !!! Στο σημείο αυτό να επισημάνουμε πως τα ημέτερα πολεμικά πλοία είχανε επιτύχει άριστη διασπορά, τέλεια απόκρυψη κι εξασφάλιση πλήρους τακτικού πλεονεκτήματος έναντι των τουρκικών που βρισκόντουσαν σε σύγχυση, της φρεγάτας Γιαβούζ (ως επικεφαλής) συμπεριλαμβανομένης. Το ελληνικό ΠΝ και εκείνο το βράδυ ήτανε έτοιμο να πράξει αυτό που η μακραίωνη ιστορία και δράση του το έχει προικίσει. Πολύ απλά σε 5 λεπτά μπορούσε να αποτελειώσει 8 – 10 τουρκικά πολεμικά πλοία και να έχει πολύ λιγότερες απώλειες στον ίδιο χρόνο. Ληφθεί υπόψη ότι παρά την εγγύτητα των πλοίων, τα δικά μας διέθεταν πυραύλους που μπορούσαν να ενεργοποιηθούν σε 3νμ κι όχι σε 10 που χρειαζότανε οι αντίστοιχοι τουρκικοί, με ότι αυτό συνεπάγεται για την επιτυχία της στοχοποίησης. Κι επειδή ήτανε νύκτα και δεν θα πετούσε ακόμη η αεροπορία, το πάρτι θα συνεχιζότανε αν οι Τούρκοι βγάζανε κι άλλα πλοία. Αλλά δεν θα βγάζανε. Κι όταν το πρωί θα μπορούσε η αεροπορία να εμπλακεί, ακόμη κι αν είχε η τουρκική κάποιο πλεονέκτημα λόγω εγγύτητας αεροδρομίων και αριθμών, η ποιοτική μας υπεροχή θα έφερνε γρήγορα τα πράγματα σε ισορροπία. Και στην ξηρά (Έβρος & νησιά) παρόλες τις αδυναμίες κι ελλείψεις σε προσωπικό και μέσα οι δυνάμεις με σύμμαχο τον καιρό θα μπορούσαν να απορροφήσουν εύκολα την όποια τουρκική ενέργεια αφού ήτανε ήδη σε διασπορά. Κι όσο για την πιθανότητα για αποβατική ενέργεια των Τούρκων κάπου, αυτά είναι για αφελείς. Οι αποβατικές ενέργειες δεν είναι μίσθωση ενός ταξί για να πάμε όπου θέλουμε. Όλα αυτά τα θεωρητικά αποτελούν κοινό νου για όσους στοιχειωδώς γνωρίζουν την εποχή εκείνη. Το σίγουρο είναι πως εάν σε 5 λεπτά οι Τούρκοι μετρούσαν 8-10 βυθισμένα πλοία, είτε ο αμερικανικός παράγοντας θα πίεζε εκείνους για αποκλιμάκωση είτε οι ίδιοι θα ζητούσαν παύση των ενεργειών ώστε να γλύψουν τις πληγές τους και να δούνε πως θα καλύψουν τη γύμνια του αήττητου των ΤΕΔ. Τόσο απλά και για 40 χρόνια θα είχαμε πλήρη ηρεμία και στο Αιγαίο θα υπήρχε μόνο το απέραντο γαλάζιο κι όχι γαλάζιες πατρίδες και τουρκολιβυκά μνημόνια (…).
Θα συνεχίσουμε με το β΄ μέρος (από τις πρωινές ώρες 30 Ιανουαρίου έως την αποκλιμάκωση και την αποχώρηση των αγημάτων από τις νησίδες στις 31 Ιανουαρίου)
πηγη φωτογραφία Greek News fl
