Μέσα σε ένα δωμάτιο, με κλεισμένα παντζούρια.
Παραφυλούν οι δαίμονες, θέλουν να μπουν να μου πάρουν τη λογική.
Έχουν σφιχτά αγκαλιάσει το παρελθόν μου.
Ανυπομονούν να με ντύσουν με αυτό.
Να το κουβαλώ κατάρα στην υπόλοιπη ζωή μου.
Τραβώ την κουρτίνα χρωματιστή, με πορτοκαλί μπλε κίτρινους κόκκινους, κύκλους.
Δεν βλέπω έξω αλλά ακούω τις κραυγές τους απειλητικές.
Ενώνουν τις δυνάμεις τους.
Είμαι γυμνή κάτω από το λευκό σεντόνι.
Περιμένω μία αγάπη αγνή σαν των αγγέλων.
Το ταβάνι καθορίζει το μέλλον μου.
όσο το κοιτώ τόσο αισθάνομαι την οσμή του θανάτου.
Δύο μάτια απειλητικά ανάμεσα στις σχισμές του παραθύρου.
Ανοίγω το κουτάκι με τους κύβους της ζάχαρης.
Βλέμμα ήρεμο, χαμογελώ,
Ο κύβος απαλά κάνει τη διαδρομή μέχρι τα χείλη μου, γλυκό αντάμωμα ψυχής.
Εχθρός σου η γλυκιά αίσθηση γελάω δυνατά.
Φεύγεις με τρόμο.
Σε νίκησα.
Η κλειδωμένη πόρτα ανοίγει.
Ποτέ ξανά.
photo pasja1000 / https://pixabay.com
