Ξημερώνουν Χριστούγεννα. Δεν ξέρω γιατί με κατακλύζει ανυπομονησία. Είναι που μένουμε στο σπίτι της γιαγιάς Ευαγγελίας και περιμένουμε τη στιγμή που ο Άγιος Βασίλης θα έρθει, ίσως νωρίτερα, να μας φέρει δώρα.
Την αγαπάμε τη γιαγιά και τον παππού όλα τα εγγόνια της, μα εγώ και η αδερφούλα μου πιότερο. Οι γονείς μας λείπουν μετανάστες στη Γερμανία. Μας λείπουν πολύ, αλλά δεν το λέμε, ούτε το δείχνουμε, για να μη στεναχωριούνται. Είχαν ήδη προνοήσει με τα υπέροχα δώρα τους να μας κάνουν να χαμογελάσουμε. Ξέραμε ότι τους λείπουμε πολύ. Η μοναξιά τους χωρίς εμάς ήταν πικρός καφές της ξενιτιάς.
Τα κιβώτια και τι δεν είχαν μέσα… Από πανέμορφα ρούχα, παιχνίδια, κούκλες, ζαχαρωτά τόσα πολλά, που έφταναν να κεράσουμε και όλη τη γειτονιά. Μεγάλες σακούλες, με όμορφες καραμέλες και γλειφιτζούρια, σε διάφορα σχήματα, σαν μπάλες, κοκοράκια και σκιουράκια. Γράμματα σε ροζ αρωματικό χαρτί απ’ τη μαμά, με λόγια αγάπης και αισιοδοξία για το αύριο. Οι κούκλες είχαν πανέμορφα πρόσωπα με μακριά μαλλιά και χτενούλες μικρές, που τους φτιάχναμε τα μαλλιά με διάφορους τρόπους. Δώρα για τον παππού, για τη γιαγιά, για τη θεία, ζεστά ρούχα.
Η αγάπη, η ζεστασιά, το φαγητό, τα υπάρχοντα δεν έλειπαν. Τίποτα δεν μας έλειπε εκτός από αυτούς… Το μελαγχολικό πρόσωπο της αδερφής μου δεν άφηνε περιθώρια να μη σκεφτώ ότι υποφέρει από την έλλειψή τους. Κοιτούσε με δάκρυα τις δικές τους ντουλάπες με τα λιγοστά εναπομείναντα ρούχα. Ήμουν η πιο σκληρή εξωτερικά, επιφανειακά. Η μικρότερη αδελφή.
“Έλα να παίξουμε μην κλαις. Το καλοκαίρι η μαμά και ο μπαμπάς θα είναι εδώ διακοπές και θυμήσου θα περάσουμε τόσο όμορφα!! Έλα σου λέω, θα σε αφήσω να με γαργαλίσεις και όσο γελάς τόσο θα παίζουμε. Μας αγαπούν βρε κουτό, αυτό το ξέρεις. Μη μας δει η γιαγιά να στεναχωριόμαστε, θα λυπηθεί”.
Μα, απ’ τα μάτια της θείας, της αδελφής της μαμάς, δεν ξέφευγε τίποτα. Μικρό κορίτσι στην εφηβεία ήταν, αλλά μας είχε αδυναμία. Η τηλεόραση έπαιζε χριστουγεννιάτικες εκπομπές της εποχής. Η αδερφή μου ξετρελαινόταν με τον Μεθοριακό σταθμό. Η θεία άνοιξε την τηλεόραση. Περιμέναμε πώς και πώς να γίνει η έναρξη προγράμματος. Εγώ με το Λούνα Παρκ και τον κυρ Γιώργη κι έπειτα Ειδήσεις, ο Εθνικός Ύμνος και το πρόγραμμα τελείωνε.
Η θεία στεκόταν από μικρή δίπλα μας, μας φρόντιζε τόσο, να μην τρέξει δάκρυ από τα μάτια μας. Ναι, η θεία Μαριάννα ήταν αρχηγός του σπιτιού. Ήθελαν, δεν ήθελαν, αυτή έδινε τις εντολές για όλα και κανείς δεν μιλούσε. Συμφωνούσαν για κάποιο περίεργο λόγο όλοι. Τα εγγόνια δηλαδή, τα ανίψια της.
Θέλαμε να της μοιάζουμε και την αντιγράφαμε πιστά.
Ξημέρωσαν Χριστούγεννα και οι φωνές όλων των παιδιών στο δρόμο, ακουγόταν που μας καλούσαν να βγούμε, να δούμε το χιόνι. Ντυθήκαμε ζεστά, με τα καινούργια μποτάκια μας, τις γαλότσες μας, σταθήκαμε στην καγκελόπορτα και ναι!!! Χιόνιζε πραγματικά!! Νιφάδες λευκές παντού!!! Μα ήταν τόσο όμορφα!! Κάτασπρα όλα. Τα παιδιά, οι φίλοι μας, έτρεχαν απ’ τη χαρά τους, πετούσαν μικρά κομμάτια χιονιού ο ένας στον άλλον.
“Στάμω, Λίτσα, ελάτε, ελάτε να φτιάξουμε χιονάνθρωπο!! Μόνο κασκόλ και καρότα θέλουμε!! Και δύο κουμπιά για μάτια”.
Τα γέλια έδιναν και έπαιρναν. Έτρεξα μέσα να φέρω καραμέλες και ζαχαρωτά για όλους. Τα πρόσωπα μας χαμογελαστά και έπειτα με τα παγωμένα δάχτυλά μας, απ’ το χιόνι που διαπερνούσε τα πλεκτά γάντια, είχαμε φτιάξει τον τεράστιο χιονάνθρωπο. Μας κοιτούσε με χαμόγελο κι αυτός!!
Μα εμείς κοιτούσαμε το αυτοκίνητο που είχε παρκάρει στην άκρη του δρόμου. Δύο λεπτές φιγούρες περπατούσαν βιαστικά. Ήταν πιασμένοι απ’ το χέρι και τα πρόσωπά τους με αγωνία μας κοιτούσαν όσο πλησίαζαν.
“Οι γονείς μας”, είπα στην αδελφή μου, “ξύπνα ….βλέπεις; Ήρθαν πριν τον Άγιο Βασίλη, χαζούλα. Τα κατάφεραν!!!”
Τα υπόλοιπα παιδιά παραμέρισαν με απορία, αλλά συγκινημένα. Τρέξαμε στην αγκαλιά τους. Οι φίλοι μας χτυπούσαν παλαμάκια.
“Κυρούλες μου όμορφες, μεγαλώσατε, ψηλώσατε αγάπες μου!!”
Τα δάκρυα έτσουζαν στα κόκκινα από το κρύο, μάγουλά μας. Σφιχτά αγκαλιασμένοι στη μέση του δρόμου.
Ναι, περάσαμε τα ομορφότερα Χριστούγεννα της ζωής μας. Τα “δώρα” μας είχαν έρθει νωρίτερα !!! Όμως, αυτή τη φορά, χωρίς το έλκηθρο του Άη Βασίλη, γιατί μπορεί να μας κάνει και λίγο ευτυχισμένους ο Άγιος Βασίλης, μα την αληθινή ευτυχία την φέρνει η αγάπη. Κι αυτή είναι η οικογένειά μας…
Νιφάδες αγάπης παντού. Τα δάκρυα στέγνωσαν απ’ τα φιλιά. Χιονισμένες αγκαλιές, μα ζεστές σαν πυρκαγιές. _
photo addesia / https://pixabay.com
