Είναι οι στιγμές που μου αρέσει να χάνομαι στα σκοτάδια σου. Είναι οι στιγμές που με μαγνητίσουν τα σκοτάδια σου.
Είναι το σημείο που το δικό μου φως πλέκετε στα δικά σου σκοτάδια και γεννιέται ένα όνειρο δικό μου και δικό σου.
Κανείς δεν το ξέρει κάνεις δεν το βλέπει, ούτε εσύ μα το ξέρεις και το νιώθεις είναι εκεί για σένα και για μένα… Είναι οι στιγμές που πλέκεται το σκοτάδι σου, που αποπνέει ο φόβος σου και επιμένει η θέληση. Πλεγμένα όνειρα ρημάδια ξέφωτα μα φωτεινά θέλω…
Η ζωή που τρέχει και δεν περιμένει και εσύ; Εσύ, μόνο θέλω χωρίς αποτέλεσμα να περιμένει τη ζωή να φεύγει και νομίζεις δεν φεύγει, γιατί η ψευδαίσθηση της είναι άοσμη, αόρατη, σχεδόν ακόμη ….. μα έρχεται το ξέφτισμα του χρόνου.
Και εσύ νομίζεις πως θα έχεις τη ευκαιρία να μπλέξει τα σκοτάδια σου με τα φωτεινά μου. Αφού πρώτα κερδίσεις το δήθεν κέρδος της ζωή σου μα ξέρεις πως δεν είναι έτσι το κέρδος … Και χάνει ότι αγαπάς και ποθείς…
photo ractapopulous / https://pixabay.com

















































