Αγκάλιασέ με τώρα που νυχτώνει
ήρθε φθινόπωρο αδειάσαν οι φωλιές
των λουλουδιών σιωπήσαν οι ευωδιές
κλαίει η καρδιά σαν είναι μόνη.
Βάφει ο ουρανός άσπρα πανιά
βυθίζει το γαλάζιο του στο κύμα
και η αγάπη αρμενίζει πρίμα
φοβάται τόση βαρυχειμωνιά.
Ένα φιλί σου μοσχοκάρφι και κανέλα
ένα χαμόγελο ρόδι στην πόρτα
μια καλημέρα μια ελπίδα
μου χάραξες πάνω στη ρότα.
Δώσ’ το φιλί σου να γεμίσουνε οι φλέβες
κόκκινα ρόδα απ’ της καρδιάς τα βάθη
να ξεχαστούν τ’ άγρια πάθη
και να χορέψουμε ένα βαλς στους κατιφέδες .-μπαξεδες
Θα σου κρεμάσω φως μου δυο αχτίδες
να μη φοβάσαι τους χειμώνες
κόψε απ΄ αγρούς δυο ανεμώνες
χρωμάτισε καλές ελπίδες.
Παίζαμε ξέγνοιαστα στην άμμο
καθώς ο ήλιος μας μιλούσε
και το νερό αργά κυλούσε
τόσες στιγμές πώς να ξανάβρω;
photo pieonane / https://pixabay.com

















































