Μελάνης τόνους χύσαμε, πνιγήκαμε στο στίχο,
αρκούντως εντρυφήσαμε στην έννοια του λείχω,
γεμίζοντας εγκώμια του καθενός τον τοίχο!
Κι αφού αναγορεύσαμε τους πάντες ποιητάδες,
τα γένια μας βλογήσαμε, εμείς οι τιποτάδες,
το σύμπαν κατακτήσαμε, νιώσαμε αφεντάδες!
Σαλιάρηδες, ξεκούτηδες, ξεμωραμένοι γέροι,
σ’ ορθάνοιχτα παράθυρα, απλώνουμε το χέρι!
Εικονολάτρες θλιβεροί, της σάρκας πεινασμένοι,
σκιές περιφερόμενες, αχρείοι ξιπασμένοι!
Κυρίες π’ ορεγόμεθα τους μπάνικους γραφιάδες
κι εγκώμια τους πλέκουμε, κάνουμε τεμενάδες!
Κι αφού παρα-ποιήσαμε και γίναμε αστέρες,
παγκόσμιου βεληνεκούς, λογάδες και φωστήρες,
γεμίσαμε χρυσόσκονη τις ευκλεείς μας μέρες
και ωχριά το Χόλυγουντ με τις χρυσές του σφαίρες!
Και πριν να μας εκδικηθεί η Μούσα και η Λάμια,
ελάτε δω, ν’ αράξουμε όλοι μας τα καλάμια!
Μας βρήκα τόπο χλοερό, ευάερο κι ευήλιο,
να στήσουμε περιχαρείς κι ανέξοδα τελείως,
της ματαιοδοξίας μας πανένδοξο βασίλειο!
photo Ben_Kerckx / https://pixabay.com