Των ωραίων οι σκοποί, του λαού τραγούδια,
στα ερεχθεία των πουλιών ανθίζουνε λουλούδια.
Λευτεριά και έρωτας, όνειρο ονείρων,
οι πνοές τους δες κυλούν στο σώμα των Ηπείρων.
Δάκρυα, παράπονα, γέλια και ελπίδες,
συναισθήματα βαθιά, κοφτερές λεπίδες,
που χαράζουν το ψωμί στο λευκό τραπέζι,
της ψυχής που τρέφεται σαν το περιστέρι.
Κι ως πετά στον ουρανό, στο μυαλό μιλάει,
γίνε συ ο συνοδός, ο μύθος μην χωράει,
στης ζωής τα δρώμενα, στον δίκαιο αγώνα,
η καρδιά δες μας ζητά τη νίκη του αιώνα.
Νέφη να μην ξαναδεί το πρόσωπο του ήλιου,
οι γυναίκες να γεννούν στην ομορφιά του κρίνου,
Και ι άντρες στην φωτιά να πέφτουν της αγάπης,
οι μέρες να μην έχουν πια την χροιά της στάχτης.
Τα παιδιά να παίζουνε στην φωτεινή αλάνα,
κι όταν κάποτε διψούν, να πίνουν απ΄ την στάμνα,
νυν και αεί των γνώσεων που η ζωή προσφέρει,
και της Επανάστασης το κόκκινο αστέρι…
Των ωραίων οι σκοποί, πλοία της αγάπης,
το πανί τους λευτεριά γράφει στο κατάρτι.
Και οι ναύτες έγιναν πρώτου καπετάνιοι,
της εργασίας διαλεχτοί σε κάθε της λιμάνι.
photo chermitove / https://pixabay.com























