Αγκάλιασα τη μοναξιά μου
-φίλη καλή, πάντα δίπλα μου-
ασφυκτική η νύχτα, με πληγώνει…
Άφησα στο κομοδίνο τον πόθο μου,
τα όνειρά μου τα κλείδωσα στο συρτάρι
-πολύτιμος προσωπικός θησαυρός-
είναι θέμα προστασίας, σκέφτηκα…
και ξάπλωσα…
Κάλεσα τον ύπνο,
χρεία μεγάλη η συντροφιά του.
Μα, δε δέχθηκε την πρόσκληση,
αρνήθηκε πεισματικά.
Φοβήθηκε το κενό μου;
Τι λάθος! Παγίδα!
Έμεινα ξάγρυπνη,
για μια ακόμη φορά,
στην αγκαλιά της μοναξιάς μου…
photo abigail2resident, https://pixabay.com
















































