Εμείς σε τούτο τον τόπο, μάτια μου,
δεν είμαστε του βάλτου.
Γεννηθήκαμε σε γη ευλογημένη
που έχει στεριά και θάλασσα.
Σε τούτα τα Άγια χώματα
μεγαλώσαμε, μαθαίνοντας
για τους ήρωές μας, που ήσαν ανδρείοι,
μεγαλώσαμε μαζί με καλλιτέχνες, ποιητές.
Σε τούτο τον τόπο, οι μάνες δε κλαίνε,
σφίγγουν το στόμα πνίγοντας λυγμούς και κραυγές.
Μάθε, πως σε τούτο τον τόπο
δεν γυρνάμε την πλάτη
σε κάθε αδύναμο και διψασμένο.
Το κλειδί, εξω στέκει, ακόμη
σε κάθε πόρτα σπιτιού κρεμασμένο.
Γιατί η πόρτα της καρδιάς μας ειν’ ανοιχτή
και αφουγκράζεται τον κάθε κουρασμένο.
Σε τούτο τον τόπο ξαποστέλουμε τη λύπη μακριά,
την παίρνουν οι αέριδες και στήνουμε χορούς,
ως αργά χορεύουμε με ντόπιους και εχθρούς.
Σε τούτο τον τόπο, μάτια μου,
μιλούν χαράματα οι αγγέλοι
κι όταν ξυπνήσουν το πρωί οι άνθρωποι
δεν μένουν κακιωμένοι.
photo Niko_Shogol, https://pixabay.com

















































