«Για σένα που έφυγες νωρίς».
Πολλά βιβλία καθημερινά κάνουν την εμφάνιση τους. Πάρα πολλά.
Το αν είναι ενδιαφέροντα ή όχι, το κρίνουν οι αναγνώστες. Σαφώς επί αυτής της κρίσεως πρυτανεύει η ψυχική καλλιέργεια του συγγραφέα, όσο και του αναγνώστη.
Την συμβολή του κάθε νέας έκδοσης (αν αυτή υφίσταται) στην ανθρωπότητα όσο και στην επιστήμη, την κρίνουν ειδικοί επιστήμονες.
Γεγονός είναι πως για να γραφτεί ένα καλό βιβλίο πχ λογοτεχνικό, προαπαιτούμενα και σαφώς απαραιτήτως υφιστάμενα, κρίνονται η τριβή, η άσκηση, το ταλέντο και ο κόπος.
Έπονται (ως απαραίτητες) η του πνεύματος οξύνοια, η του νου ευρύτητα και φυσικά η παίδευση στον γραπτό λόγο.
Ένα νεοεμφανισθέν μυθιστόρημα* απέσπασε την πλήρη προσοχή μας. Πρόκειται για το πόνημα της Ιωάννας Λαζάρου**, με τίτλο « Για σένα που έφυγες νωρίς» από τις εκδόσεις «Businessrise Publishing House».
Το πρώτο μέρος μας τριλογίας το οποίο ήδη βρίσκεται στην δεύτερη έκδοση του.
Ο ακραιφνής, άμεσος όσο και απέριττος τρόπος γραφής, κάνει τον αναγνώστη να νοιώθει, πως ένα θεατρικό έργο εκτυλίσσεται ακαριαία μπροστά του.
Το συναίσθημα πάλλεται, το ενδιαφέρον για την επόμενη σελίδα κορυφώνεται. Η ζωγραφική των λέξεων αποκαλύπτει όλη την παλέτα της, ο χρωστήρας δεν αφήνει κενά.
Η απουσία κοινοτυπιών κάθε είδους σε λέξεις και σε εκφράσεις, δημιουργεί μια ευχάριστη ροή στον λόγο, που μοιάζει με καθαρό, κρυστάλλινο, ορεινού ποταμού, υγειές ύδωρ.
Ύδωρ αναγκαίο και ζωτικό, ψυχής και σώματος που τέρπει την καρδιά.
Μια ευχάριστη νότα γραφής ( οι λέξεις, όταν εκπορεύονται από καλλιεργημένες πένες, πάντα παράγουν μια ιδιαίτερη μουσική, αντιλαμβανόμενη από τον εσώτερο του αναγνώστη ψυχισμό), είναι η παρουσία της ντοπιολαλιάς του τόπου και της εποχής, σε πολλά μέρη της αφήγησης.
Αυτά ως προς την μορφή.
Το βιβλίο είμαι εμπνευσμένο από αληθινή ιστορία.
Το χρονικό πλαίσιο, η του πολέμου εποχή και λίγο αργότερα.
Άγγελοι φωτός και άγγελοι σκότους ίπτανται μέσα στις σελίδες. Χαρακτήρες απαστράπτοντες «χρυσόλευκου» φωτός και χαρακτήρες αιμοχαρείς, αιμοδιψείς, αιμοβόροι, αιμοσταγείς…
Μια ιδιάζουσα σπουδή επί της ανθρώπινης προσωπικότητας και δη της ελληνικής.
Συναντούμε πρόσωπα (τους ήρωες και τις ηρωίδες) που όλοι μας έχουμε γνωρίσει στην πορεία του βίου μας. Συναντούμε επίσης πρακτικές, που ίσως όλοι ακολουθήσαμε κάποια φορά και τις οποίες πρακτικές προσπαθούμε να ξεχάσουμε, για να φιμώσουμε την φωνή της συνείδησης μας, η οποία βοά.
Ήταν οι φορές αυτές που δεν εναντιωθήκαμε, δεν πολεμήσαμε το κακό… Έστω και αν αυτό το κακό συνέβαινε στην διπλανή πόρτα ή και εντός της δική μας πόρτας…
Γιατί όταν δεν εναντιώνεσαι στο κακό ευθαρσώς και σταθερά, όταν δεν το αντιμάχεσαι ως πολεμιστής του φωτός, τότε συναινείς…
Και το κακό γιγαντώνεται απλώνοντας την κυριαρχία του.
Η Ιωάννα Λαζάρου τολμά να μιλήσει για τα κόκκινες γραμμές και έωλες αντιλήψεις της πατριαρχικής κοινωνίας, αλλά και να καταρρίψει κάποιους κοινωνικούς (αν όχι αστικούς) μύθους. Πχ την άποψη που ίσως πολλοί να έχουν, πως οποιοδήποτε άτομο με κάποια αναπηρία απαραιτήτως διέπεται από καλοσύνη και η γενική ιδιοσυστασία του χαρακτηρίζεται από αγαθότητα. Ή το φαινόμενο (και τα αποτελέσματα ) της οινοποσίας σε συνδυασμό με παρελθοντικά λανθασμένα κοινωνικά πιστεύω, τα οποία πολλές φορές παράγουν απαράδεκτα φαινόμενα βίας.
Τον εύκολο ή δύσκολο βραχύ πλουτισμό σε χρόνο και που – κατά περίπτωση- αυτός οδηγεί, όταν η ψυχή είναι μαύρη και η καρδιά έχει απολέσει κάθε ευαισθησία.
Αλλά και τον άλλο «μύθο» που ορίζει πως σε κάθε περίπτωση οι δυσκολίες σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο… ή ακόμη πως μεγαλώνοντας σε ηλικία κάθε πρόσωπο γίνεται και σοφότερο…
Βεβαίως και θίγεται το φαινόμενο (έντονα υφιστάμενο δυστυχώς και επί του παρόντος) της ωμής βίας κατά των γυναικών, αλλά και του κάθε αδύναμου, όσο και την απουσία άμεσης, όσο και αυστηρής (Dura lex, sed lex”) τιμωρίας εκ μέρους της πολιτείας. Άμεσης και αυστηρής, όχι ως πράξη εκδίκησης, αλλά ως πράξη απόδοσης δικαίου και αποτροπής φαινομένων μιμήσεως και αναπαραγωγής τέτοιων απεχθών πρακτικών.
Δεν θα σας αποκαλύψουμε εδώ την ιστορία του μυθιστορήματος.
Θα πρέπει μόνοι σας να την ανακαλύψετε.
Θα καταθέσουμε όμως την προσωπική μας γνώμη: Στην γραφή της Ιωάννας Λαζάρου, μια γραφή σαφής (το ασαφές δεν μπορεί εύκολα να γίνει αντιληπτό, ούτε να συγκινήσει) και ειλικρινής, αληθινή, δοσμένη με αισθητικούς κανόνες, η καρδιά θα σκιρτήσει, η ψυχή θα κατανοήσει πραγματοποιώντας πτήσεις σε άλλα βασίλεια και το πνεύμα θα διευρυνθεί…
