Αν κάποια μέρα ξαφνικά
σου φέρουν το χαμπάρι
πως η ψυχή μου πέταξε
ανάλαφρη στ’ αστέρια,
δίχως αποχαιρετισμό
και λόγια της συγνώμης,
μη λυπηθείς.
Όλη τη μέρα από ψηλά
Θά’χω φτερά ανοιγμένα,
σκέπη χαράς στο σπίτι σου
στα δύσκολα αποκούμπι,
στον κάθε πόνο φάρμακο
θα είναι η προσευχή μου.
Τις νύχτες θά’ρχομαι συχνά
στον ύπνο σου γαλήνη,
να σου μιλώ να μου μιλάς,
να κλαίμε να γελάμε
και να σε παίρνω αγκαλιά
σαν να γεννήθεις τώρα,
να με φροντίζεις στοργικά
σαν να’μαι το παιδί σου.
Και να’ρχεστε στο σπίτι μου,
ποτέ αδειανό δεν θα’ναι,
οι αναμνήσεις θα είναι εκεί
με τα παιδιά να παίζω
και να σας φτιάχνω της γιαγιάς
πιτούλες και ψωμάκια.
Να’ρχεστε, πάντα θα είμαι εκεί,
για μένα μη λυπάστε!!!!!
photo Canva, https://pixabay.com