Η καυτή ανάσα των χειλιών του μένει ακόμη πάνω στο γυμνό μου σώμα , τυλίγοντας το στις φλόγες της ηδονής και ας έχει περάσει τόσος καιρός. Αλήθεια πόσοι κόκκοι άμμου χρειάστηκαν να περάσουν από την μια πλευρά της κλεψύδρας του μυαλού μου στην άλλη ; Το μόνο που θυμάμαι πριν από τον εγκλεισμό μας μέσα στα σπίτια ήταν η ημέρα εκείνη .
Υπέροχη μέρα , η βροχή μούσκευε τα πάντα στο διάβα της παρασέρνοντας μαζί της και τους περαστικούς . Για άλλους μια τέτοια μέρα θα ήταν σκέτη καταστροφή . Όχι όμως η δική μου , έτσι τον γνώρισα . Περίμενε καρτερικά στην είσοδο της λυρικής με τις δυο μισο μουσκεμένες προσκλήσεις γερά κρατημένες στο χέρι . Τι άντρας ήταν Θεέ μου αναρωτήθηκα μέσα μου . Δεν μπορεί ένας τόσο γοητευτικός κύριος με τέτοια ενδυμασία να τον έχουν στήσει . Κάποιο λάθος πρέπει να έγινε που από λεπτό με λεπτό της ώρας θα διορθωθεί με την εμφάνιση της ντάμας του .
Η θύμηση μου αυτή κάνει το σώμα μου να δονείται συνεχώς ενώ ρίγη κατακλύζουν απ ‘ άκρη σε άκρη το κορμί μου . Εγώ καθόμουν παραδίπλα με μια φίλη κάνοντας τσιγάρο μα η ματιά μου καρφωμένη πάνω του συνεχώς . Φευγαλέες ματιές καθώς συζητούσαμε μέχρι την έναρξη της παράστασης . Τα λεπτά κυλούσαν ολοένα και πιο αργά για μένα , όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν μία ταχύτητα πιο κάτω απ’ ότι το κανονικό . Επιτέλους είχα όλο το χρόνο να βλέπω και παρατηρώ αυτό το Θείο δώρο που τόσο απλόχερα μου ‘ χε δοθεί εκείνη την κρύα και βροχερή ημέρα .
Ξαφνικά το βλέμμα μου πάγωσε . Απορροφήθηκα τόσο πολύ που δεν κατάλαβα ότι στεκόταν ακριβώς δίπλα μου ψελλίζοντας λέξεις μαγικές προς το πρόσωπο μου . Τα έχασα προς στιγμή , μα δεν έδειξα ταραχή και συνέχισα μηχανικά να κουνώ το κεφάλι μου κάνοντας πως καταλαβαίνω . « Εγώ δεν τις χρειάζομαι μου είπε , καλύτερα να τις μοιραστείς με την φίλη σου εάν δεν έχετε ήδη εισιτήρια … » Η Μαρία με κοίταξε κατάματα μα πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη πήρα την σκυτάλη και μπήκα αμέσως στο θέμα . « Φυσικά , εάν μας συνοδέψεις εσύ ο ίδιος … » Μου έρχονται στο μυαλό όλες εκείνες οι λέξεις και οι στιγμές που περάσαμε μαζί στην λυρική σκηνή , μα αυτό που ακολούθησε μετά δεν μπορώ να το προσπεράσω .
Έγινε ο έρωτας μου , ο κατακτητής της καρδιά και της ψυχής μου . Όλο μου τι είναι συγκλονίστηκε από τον θυελλώδη ερωτά του . Μου λείπει η καυτή του ανάσα που μυρμήγκιαζε κάθε σπιθαμή του σώματός μου . Ακόμη θυμάμαι όταν γίναμε ένα την ίδια εκείνη ημέρα δίχως ενδοιασμούς και ταμπού , του δόθηκα ολοκληρωτικά και αυτός το ίδιο μέσα στο καθιστικό του σπιτιού του . Τότε όλα ήταν διαφορετικά , δεν υπήρχε ο φόβος των μικροβίων και της τηλεόρασης . Δεν υπήρχαν όλοι αυτοί οι βίαιοι θάνατοι απλών ανθρώπων που μπήκαν σ ‘εναν αόρατο και άχαρο πόλεμο δίχως όπλα . Το μόνο που έμεινε αυτές τις μέρες είναι η σκιά της σκέψης μας που πλανιέται μονάχη στο πεζοδρόμιο και ταλαντεύεται με φόβο για το αύριο .
Μα πριν προλάβει η ψυχή μου να σβήσει και πάλι σε σκοτεινά μονοπάτια το κουδούνι μου χτυπά απρόσμενα . Η ερώτηση του μυαλού μου απλή , μα δεν τολμά να το ξεφωνήσει μήπως και βγει ψεύτικη . Ανοίγω τρέχοντας δίχως δισταγμό , τα μάτια μου κατακλύζονται από δάκρυα χαράς . Είναι εκείνος , έσπασε τα μέτρα ασφαλείας και ήρθε να με δει . Δίχως να χάσω λεπτό σπρώχνω την πόρτα πίσω μας και γίνομαι ένα μαζί του . Τα χείλη μας έρχονται σε επαφή κατακλύζοντας ρίγη και πάλι το κορμί μου , η αίσθηση αυτή μου πλημμυρίζει κάθε κύτταρο του κορμιού μου . Τα χείλη μας καυτά , ανταλλάσσουν υποσχέσεις αγάπης και πάθους , κινήσεις αδέξιες από μέρους μου να βρεθώ ένα βήμα πριν την λύτρωση μα με σταματά . Έχει σχέδια για μένα και δεν βιάζεται να τερματίσει την συνεύρεση μας .
Τα ρούχα μας κείτονται στο πάτωμα ανήμπορα να αντιδράσουν σ’ αυτό που θα επακολουθήσει . Νιώθω την καυτή του ανάσα στον κόρφο μου και επιθυμώ διακαώς να με αποπλανήσει . Τα χέρια του χαιδεύουν απαλά το στητό μου στήθος καθώς με τις ρώγες μου να σκληραίνουν όλο και πιο πολύ . Βαριά και κοφτή πλέον η ανάσα μου γεμάτη πόθο για εκείνον. Οι κινήσεις του είναι τέλεια συγχρονισμένες πάνω στο έκφυλο κορμί μου που ζητά εξιλέωση . Τα χάδια του ολοκληρώνουν την ύπαρξη μου , η γλώσσα του γίνεται ο δούρειος ίππος μου καθώς χρώματα και εικόνες διαπερνούν τον εγκέφαλο μου . Είμαστε κοντά στο να γίνουμε μία σάρκα , ένα σώμα γεμάτο ηδονή . Τα λεπτά κυλούν προς όφελος μας , δεν θέλω να τελειώσει ποτέ αυτή η στιγμή της νιρβάνας . Επιτέλους είναι εδώ , μέσα στην αγκαλιά μου και αυτήν την φορά δεν πρόκειται να τον αφήσω να μου φύγει ξανά …
photo fxquadro,
Image license by freepik.com
