Για τη νόσο Alzheimer
Μία σεβάσμια και σοφή γερόντισσα πριν πολλά χρόνια μου είπε :
“Παιδί μου, το Βασιλιά μη χάσουμε” και μου έδειξε με τον δείκτη του χεριού της το σημείο του μυαλού..
Ζούσε κάποτε λοιπόν, ένας σπουδαίος Βασιλιάς σε ένα υπέρλαμπρο παλάτι που όμοιό του δεν υπήρχε σε όλη τη γη. Είχε πλήθος στρατευμάτων, άξιους στρατηγούς, σπουδαίους αυλικούς και πολλούς υπηρέτες.
Κάθε τόσο μεγαλουργούσε στο βασίλειό του και ήταν υπόδειγμα σοφίας, ανδρείας, για πολλά χρόνια σε όλους τους λαούς.
Όλοι θαύμαζαν τις επιδόσεις και τα κατορθώματά του στους μεγαλεπίβολους στόχους που έθετε και τους πραγματοποιούσε πάντα με μεγάλη επιτυχία. Ήταν Βασιλιάς λογικός, είχε ευφράδεια στο λόγο του και κάθε τόσο του έδιναν δώρα και επαίνους για τις γνώσεις του, το ήθος και την αποφασιστικότητά του.
Η φήμη του είχε κατακτήσει σχεδόν όλη τη γη, καθώς όλοι αναγνώριζαν τις γνώσεις του, την εξέχουσα προσωπικότητά του και τον πλούτο της μεγαλειότητάς του.
Ο Βασιλιάς, ήταν πάντα χαρούμενος, αισιόδοξος, εύρωστος και όλα έδειχναν οτι τίποτε δεν θα επισκίαζε την λαμπρότητα της δόξης του.
Καθώς όμως περνούσαν τα χρόνια, άρχισε σιγά – σιγά να θολώνει η μνήμη του. Δεν θυμόταν τα πρόσωπα των στρατηγών του, των αυλικών και των υπηρετών του.
Νύχτες ολόκληρες, προσπαθούσε να θυμηθεί έναν – έναν τους στρατηγούς του, που είχε όλα του τα χρόνια σε κάθε μάχη, σε κάθε του εξόρμηση και που του ήταν τόσο πιστοί καθώς και γνώριμοι όμως..Μάταια… Λες και κάποια αόρατη ομίχλη είχε κυκλώσει τη θύμησή του..
Ήταν αυτή, που δεν του επέτρεπε να θυμηθεί τίποτε και κανέναν..
Άρχισαν σιγά – σιγά να φεύγουν οι στρατηγοί, οι στρατιώτες, οι αυλικοί μένοντας μόνο με ελάχιστους υπηρέτες,μη μπορώντας να βλέπουν τον Βασιλιά σ’ αυτή τη δεινή θέση.
Οι λίγοι λοιπόν υπηρέτες που του είχαν μείνει κατέβαλαν όλες τις δυνατότητες για να μη στερηθεί σχεδόν τίποτε ο Βασιλιάς τους. Όσο όμως περνούσε ο καιρός, άρχιζαν να κουράζονται… Τώρα ο Βασιλιάς, ήταν μόνος και ευάλωτος στις επικίνδυνες επιθέσεις των διαφόρων κατακτητών…
Η λύπη και η μοναξιά στο Βασίλειό του γινόταν και πιο δυσβάστακτη, άλλωστε δεν είχε άλλη επιλογή..
Κάποιο δειλινό, πήρε την απόφαση μόνος του να βγει απο τη μεγάλη πόρτα του δικού του παλατιού.. Ταξίδευε σε άγνωστους τόπους γι αυτόν νομίζοντας πως τους συναντούσε για πρώτη φορά, παρόλο που κάποτε ήταν γνώριμοι..
Ταλαιπωρημένος ο Βασιλιάς, εν τούτοις ταξίδευε συνεχώς. Είχε αφήσει εντελώς απροστάτευτο το παλάτι του.. Στο δρόμο του πολλοί αυλικοί που ήταν κάποτε μαζί του, τον λυπούνταν που τον έβλεπαν να είναι χαμένος σε δικούς του τόπους. Προσπάθησαν να τον ενθαρρύνουν, για να γυρίσει στο παλάτι του, όμως ηταν αδύνατο!
Ο Βασιλιάς.. Είχε.. Χαθεί…
Οι άνθρωποι, οι φωνές, όλα τού ήταν πρωτάκουστα. Όπου κι αν περπατούσε, πάντα τον εμπόδιζε αυτή η καταραμένη ομίχλη. Τον είχε τυλίξει στον αόρατο μανδύα της και τον έκανε δικό της. Μαζί τώρα ταξίδευαν μέρα – νύχτα χωρίς να υπολογίζουν το χρόνο. Ο χρόνος ήταν ανύπαρκτος για τον Βασιλιά.
Ένας ξακουστός Βασιλιάς που διοικούσε για πολλά χρόνια το Βασίλειό του, τώρα ήταν αξιολύπητος.. Ήρθε αναπάντεχα αυτό το απέραντο κενό σε κάποια χρονική περίοδο της ζωής του.. Αν και τον είχε κουράσει η αδυσώπητη ομίχλη, εν τούτοις δεν είχε ούτε άλλες επιλογές, ούτε άλλες δυνάμεις.
Αφέθηκε στη λαγνεία της χωρίς προορισμούς, στη χώρα του ποτέ..
Κάθε τόσο κοιτούσε στο άγνωστο αναζητώντας απεγνωσμένα να ανακαλύψει αυτό που του έλειπε..
Ένα χρυσό κλειδί να ξεκλειδώσει μιά και καλή την απροσπέλαστη πόρτα του θόλου, μήπως θυμηθεί ποιός ήταν.. Ο θόλος όμως ήταν πάντα εκεί σαν κάποιο μοχθηρό και αμετάθετο τέρας, που δεν του επέτρεπε να σκεφτεί ποιός ήταν και δέσποζε τώρα στη ζωή του.
Κάποιες στιγμές στην ανύπαρκτη σκέψη του εντικτωδώς, πίστευε πως ηταν κάποτε ηγεμόνας! Μόνο αυτό.. Απο κει και πέρα πάλι ομίχλη.. Πάλι καταχνιά..
Ο χρόνος έγινε φυλακή. Δεν υπήρχε πλέον δρόμος επιστροφής. Το γκρίζο πέπλο της ομίχλης, συνέχιζε να τυλίγει ασφυκτιά τον Βασιλιά.
Μ’ αυτό πορευόταν στο υπόλοιπο της ζωής του.. Άλλωστε δεν υπήρχαν άλλες επιλογές..
Ξεχασμένος σε τόπους άνυδρους κι ανήλιαγους χωρίς χαρά, χωρίς αισιοδοξία για τη ζωή, αφέθηκε στη δίνη της ταλαιπωρίας του.
Ίσως, κάποτε βρεθούν ικανοί σύμβουλοι, αποτρέποντας εντελώς τις ομιχλώδεις εισβολές σε κάθε Βασιλιά..
“Γιατί αν χαθεί ο Βασιλιάς, χάνεται όλο το Βασίλειο”.
Το μόνο που εύχονταν οι δικοί του, ήταν κάποτε να ταξιδέψει στη χώρα του φωτός! Πέρα απο τον γκρίζο εφιάλτη.
Στη χώρα των ενθυμήσεων.
Στη χώρα της πρότερης δόξης.
Στη χώρα της χαράς και της ευτυχίας όπου δεν υπαρχει γκρίζο μα μόνο καθαρός ουρανός με χρώματα.
Στη χώρα που κανείς δεν μπορεί να του στερήσει τη συνειδητότητά του, το όνομά του και την λαμπρότητά του….
photo Alexandra_Koch, https://pixabay.com
