Πήγα να γράψω κάτι για τις φωτιές που ρημάζουν την χώρα μου, πήγα να γράψω για το πατρικό του Μιχάλη στη Πρέβεζα , για το σπίτι στο βουνό της Ρένας και του Θανάση στην Αντάρα , το σπίτι του θείου Κώστα στα Βραχνέικα και το σπίτι των κουμπάρων στην Κάτω Αχαγια μα μετά σκέφτηκα πως καίγονται τα σπίτια ΟΛΩΝ ΜΑΣ αφού σπίτι μας είναι η Ελλάδα !
Η φωτιά δεν καίει μόνο δέντρα , καίει μνήμες, ρίζες, σπιτικα που δεν είναι μόνο τοίχοι αλλά και φωνές, παιδικά καλοκαίρια, κάδρα φωτογραφίες , σεντόνια κουρτίνες αγαπης , ιστορίες.
Καίγεται η Ελλάδα.
Όχι μόνο τα πεύκα της αλλά τα παιδικά μας καλοκαίρια, οι σκιές των παππούδων μας στην αυλή,
η μυρωδιά του ψωμιού στο χωριό, οι ρίζες που μας κρατούν όρθιους
Ναι καίγεται η Ελλάδα.
Όχι μόνο τα δάση και τα ζώα της,
αλλά και η γη που ποτίστηκε με ιδρώτα και αίμα για να ανήκει στους ανθρώπους της…
Κι όμως με θλίψη βλέπω πάλι έναν χαζό εμφύλιο στα σοσιαλ όπου η οργή πολλών πάει στους λάθος ανθρώπους , σε εκείνους που απλώς προσπαθούν να συνεχίσουν τη ζωή τους ή να βρουν μια ανάσα μέσα στην ασφυξία, αντί σε εκείνους που δίνουν το φιλί της προδοσίας στη γη μας, που την πουλάνε κομμάτι-κομμάτι και την παραδίδουν στις φλόγες και στις μπίζνες.
Οι φωτιές σήμερα είναι οι φωτογραφίες με τις ανεμογεννήτριες αύριο και πίσω από αυτές, χέρια που τρίβονται από κέρδος και όχι από στάχτη.
Αλλά η γη θυμάται και κάποια στιγμή, ο λογαριασμός που δεν πληρώνεται σε ευρώ θα έρθει σε σιωπή, σε πλημμύρες, σε ερημιές που δεν θα ανθίζουν πια.
Δεν είναι η φωτιά το τέλος είναι ο καθρέφτης.
Δείχνει ποιοι πουλούν τον τόπο τους με συμβόλαια και χαμόγελα ακόμη και στις κηδείες και ποιοι σβήνουν την πυρκαγιά με μια μπουκάλα νερό κι ένα βλέμμα αγάπης.Ποιοι κοιμούνται στην άσφαλτο κατάκοποι , πυροσβέστες με μισθούς της πείνας και πολιτικάντηδες με χιλιάδες ευρώ στην τράπεζα σαν την βουλεύτρια της Νέας Δημοκρατίας, Σοφία Βούλτεψη που δήλωσε ότι για τις διαρκείς καταστροφές δεν ευθύνεται το κράτος, η «θολή» νομοθεσία, το αναποτελεσματικό δόγμα «εκκενώστε» της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η υποστελέχωση των δασικών υπηρεσιών και το αντιπυρικό σχέδιο, αλλά…. οι εθελοντές που δεν είναι αρκετοί.
ΝΤΡΟΠΗ σας !
Η Ελλάδα δεν είναι εμπόρευμα.
Είναι αίμα, είναι γη, είναι μνήμη.
Κι όποιος την προδίδει, δεν πουλάει μόνο χώμα πουλάει το αύριο.
ΦΤΑΝΕΙ με το ιστορικό χθες μας . Το αύριο ποιος θα το φροντίσει ;
Κι εμείς;
Εμείς εθελοντές Οχι της ιστορίας αλλά της Αξιοπρέπειας θα φυλάμε ό,τι μείνει από εσάς κυρία μου .
Θα φυτεύουμε εκεί που έγινε στάχτη,
θα στήνουμε πέτρινες αυλές ξανά,
και θα τραγουδάμε δυνατά για να θυμούνται οι επόμενοι ότι τούτη η γη δεν καίγεται ολόκληρη
πάντα θα μένει μια σπίθα που δεν σβήνει.
Δυστυχως μας έμαθαν να στρέφουμε την οργή μας οριζόντια, όχι κάθετα.
Να κρίνουμε τον διπλανό μας στα σοσιαλ , τον άνθρωπο που δουλεύει 340 μέρες τον χρόνο και που περιμένει λίγες μέρες να δει θάλασσα με τα παιδιά του και όχι εκείνους που έχουν το καθήκον να προστατεύσουν αυτή τη γη αλλά την αφήνουν να καίγεται, για να εμφανιστούν μετά σαν “ήρωες” που διέκοψαν τις διακοπές τους και το ανακοινώνουν με δελτίο τύπου.
Αυτό δεν είναι θυσία.
Είναι επικοινωνιακό σόου πάνω στις στάχτες.
Η πραγματική ντροπή δεν είναι οι φωτογραφίες των ανθρώπων στις παραλίες , είναι οι φωτογραφίες των πολιτικών μπροστά σε καμένες εκτάσεις, με βλέμμα δήθεν συγκλονισμένο, έτοιμο για πρωτοσέλιδο.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται σωτήρες που θυμούνται τον ρόλο τους μόνο όταν τους καίγεται η βιτρίνα.
Χρειάζεται ανθρώπους που να την προστατεύουν πριν γίνει στάχτη.
Κάθε φλόγα σήμερα είναι μια κραυγή ντροπής όχι για αυτούς που πήγαν λίγες μέρες διακοπές αλλά για εκείνους που πληρώνονται για να προστατεύουν και
αντί να το κάνουν, βγαίνουν στα social να δηλώσουν ότι διέκοψαν τις δικές τους διακοπουλες .
Σαν να είναι κατόρθωμα.
Σαν να τους χρωστάμε κι ευγνωμοσύνη που άφησαν τη ξαπλώστρα τους για να σταθούν μπροστά σε μια κάμερα, με φόντο τις στάχτες.
Η ντροπή δεν είναι οι φωτογραφίες μιας οικογένειας στην παραλία .
Η ντροπή είναι οι φωτογραφίες των πολιτικών πάνω στα αποκαΐδια με βλέμμα δήθεν συγκλονισμένο και γραβάτα προσεκτικά κουμπωμένη έτοιμη για το δελτίο των οκτώ.
Η Ελλάδα είναι ένα σπίτι κι απόψε αυτό το σπίτι έχει πένθος.
Οι πόρτες του τρίζουν από τον καπνό,
τα παράθυρά του έχουν σπάσει από τη ζέστη της φωτιάς και οι τοίχοι του κρατούν τη μυρωδιά των καμένων δέντρων σαν να είναι μυστική προσευχή που δεν πρόλαβε να ειπωθεί στο εικονοστάσι με τα στέφανα του γάμου .
Στα παλιά χρόνια, όταν πέθαινε κάποιος,
κάλυπταν τους καθρέφτες με μαύρες κουρτίνες,
για να μην αντικρίσει η ψυχή τον εαυτό της και λυπηθεί.
Σήμερα ο καθρέφτης μας δεν είναι από γυαλί.
Είναι ο διπλανός μας για αυτό βάζουμε μαύρες κουρτίνες στα μάτια μας,
όχι για να μη δούμε, αλλά για να θυμόμαστε
ότι πενθούμε όλοι μαζί:
ο ψαράς που μαζεύει στάχτες από τη θάλασσα,
ο γεωργός που στέκεται μπροστά στο μαυρισμένο χωράφι,το παιδί που ρωτά γιατί το δάσος δεν είναι πια πράσινο.
Το πένθος δεν είναι μόνο για ό,τι χάθηκε
είναι και για ό,τι αφήσαμε να χαθεί εμείς οι ίδιοι .
Μα ξέρεις κάτι ; Αν το σπίτι αυτό είναι η Ελλάδα,
τότε όλοι εμείς είμαστε τα δωμάτια της.
Κι όσο ένα δωμάτιο κρατά ακόμη φως,
το σπίτι δεν θα γίνει ποτέ ολόκληρο σκοτάδι.
Θα ξανά στρώσουμε τραπέζι γιορτής αδέλφια μου !
Ολοι μαζί !
Εκεί που ΔΕΝ θα επιτρέψομε να κάνουν αυτοί πάρτι εμείς θα κάνουμε γιορτή κι αντάμωμα !
Κουράγιο .
photo by user15145147, Image license by freepik.com
