Κάθε μέρα σχεδόν, σαν καλοκουρδισμένο τελετουργικό, εμφανίζονται μπροστά μου χαρτιά.
«Υπόγραψε για την αλληλεγγύη στη Γροιλανδία».
Χθες ήταν «Free Palestine».
Αύριο θα είναι κάτι άλλο, κάπου αλλού, για κάποιον άλλον.
Και εγώ ρωτάω απλά, χωρίς φωνές, αλλά με μνήμη:
πού ήσασταν όταν η Κύπρος έκλεινε 50 χρόνια υπό κατοχή;
Πενήντα χρόνια σκλαβωμένη ευρωπαϊκή γη.
Πενήντα χρόνια προσφυγιάς, αγνοουμένων, κατεχόμενων πόλεων, εκκλησιών που έγιναν αποθήκες και στρατόπεδα.
Πενήντα χρόνια σιωπής.
Δεν θυμάμαι να ήρθατε να μου ζητήσετε υπογραφές για την Κύπρο.
Δεν θυμάμαι πορείες.
Δεν θυμάμαι hashtags.
Μόνο μια άβολη σιωπή, γιατί η Κύπρος δεν είναι «βολικό θέμα». Ενοχλεί συμμάχους. Χαλάει ισορροπίες.
Και μετά είναι η Ελλάδα.
Μια χώρα που εδώ και τρεις δεκαετίες δεν κατακτήθηκε με όπλα, αλλά με μνημόνια, δάνεια, εξαγορές και εκβιασμούς.
Μια χώρα που ξεπουλήθηκε κομμάτι-κομμάτι.
Που άδειασε από τα παιδιά της.
Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι Έλληνες έφυγαν.
Όχι για όνειρα, αλλά για επιβίωση.
Μια σιωπηλή γενοκτονία χωρίς σφαίρες, με εισιτήρια μονής διαδρομής και αποχαιρετισμούς στα αεροδρόμια.
Και πάλι, καμία αλληλεγγύη.
Καμία καμπάνια.
Καμία συγκίνηση.
Η Διασπορά τα ξέρει αυτά καλά.
Οι Έλληνες του εξωτερικού δεν έφυγαν από πολυτέλεια. Έφυγαν γιατί δεν χωρούσαν πια στην ίδια τους τη χώρα.
Και όμως, ούτε για αυτούς υπήρξαν κινήματα, ούτε για τις χαμένες γενιές, ούτε για μια πατρίδα που άδειαζε αθόρυβα.
Γιατί η αλήθεια είναι απλή και άβολη:
η αλληλεγγύη σήμερα δεν είναι αξία, είναι μόδα.
Δεν είναι στάση ζωής, είναι αφήγημα.
Δεν είναι δικαιοσύνη, είναι επιλογή.
Αλληλεγγύη εκεί που «πουλάει».
Αλληλεγγύη εκεί που δεν κοστίζει πολιτικά.
Αλληλεγγύη εκεί που δεν χρειάζεται να κοιτάξεις την ιστορία στα μάτια.
Δεν λέω να μη δείχνουμε αλληλεγγύη.
Λέω να μην υποκρινόμαστε.
Γιατί η πραγματική αλληλεγγύη δεν είναι επιλεκτική.
Δεν ξεχνά μισό αιώνα κατοχής.
Δεν αγνοεί χώρες που διαλύθηκαν «νόμιμα».
Δεν σωπαίνει μπροστά στη διασπορά ενός λαού.
Και σίγουρα δεν εμφανίζεται κάθε μέρα να μου ζητήσει υπογραφή,
ενώ τόσα χρόνια δεν ίδρωσε καν το αυτί της.
«Η αλληλεγγύη που διαλέγει στόχους, δεν είναι αλληλεγγύη. Είναι μόδα.»
«Όταν η μνήμη σωπαίνει, η αδικία γίνεται κανονικότητα.»
ιωαννα Λαζαρου
Μια ελληνιδα
Με εκτίμηση,
Ιωάννα Λαζάρου
Publisher – Greek News & Radio FL | Businessrise Publishing
photo Surprising_Media, https://pixabay.com
