Κάθε χρόνο, στις 9 Φεβρουαρίου, τιμάται η παγκόσμια ημέρα ελληνικής γλώσσας. Μια ημέρα αφιερωμένη όχι μόνο σε λέξεις, κανόνες και γραμματικές, αλλά σε κάτι πολύ πιο βαθύ: στην ίδια μας την ταυτότητα.
Η ελληνική γλώσσα δεν είναι απλώς ένα εργαλείο επικοινωνίας. Είναι μνήμη. Είναι ιστορία. Είναι τρόπος σκέψης. Είναι το νήμα που ενώνει τον Όμηρο με το σήμερα, τα δημοτικά τραγούδια με τις κουβέντες στο οικογενειακό τραπέζι, τις λέξεις της γιαγιάς με τα μηνύματα που στέλνουν τα παιδιά μας στο κινητό.
Μέσα από αυτήν γελάμε, ερωτευόμαστε, θυμώνουμε, ονειρευόμαστε.
Κι αν το καλοσκεφτούμε, η ελληνική γλώσσα ταξιδεύει πολύ πιο μακριά απ’ όσο φανταζόμαστε. Χιλιάδες λέξεις της έχουν περάσει σε άλλες γλώσσες: δημοκρατία, φιλοσοφία, θέατρο, αρμονία, ενέργεια. Λέξεις που κουβαλούν ιδέες, πολιτισμό, έναν ολόκληρο τρόπο να βλέπεις τον κόσμο. Σαν μικροί πρεσβευτές της σκέψης μας.
Όμως η γλώσσα δεν ζει στα βιβλία. Ζει στην καθημερινότητα. Στο «καλημέρα» του φούρναρη, στο νανούρισμα μιας μητέρας, στις ιστορίες που λέμε στα παιδιά πριν κοιμηθούν. Ζει όταν τη χρησιμοποιούμε με φροντίδα, όταν διαβάζουμε, όταν γράφουμε, όταν ακούμε πραγματικά ο ένας τον άλλον.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο χρέος μας: να τη διατηρούμε ζωντανή. Όχι φοβούμενοι τις αλλαγές της, αλλά αγαπώντας τη χρήση της. Να μιλάμε όμορφα, καθαρά, με σεβασμό. Να δίνουμε χώρο στις λέξεις να εκφράζουν όσα νιώθουμε.
Γιατί κάθε γλώσσα είναι ένας κόσμος. Και η ελληνική είναι ο δικός μας.
Μια γλώσσα που άντεξε αιώνες, πολέμους, ξενιτιές και μεταμορφώσεις, κι όμως συνεχίζει να γεννά ποιήματα, τραγούδια και όνειρα.
Ίσως, τελικά, η καλύτερη γιορτή για τη γλώσσα μας να είναι απλή: να τη μιλάμε με καρδιά.!!
photo GregMontani, https://pixabay.com
