Απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα από ομιλία του π. Γεωργίου Σχοινά
Ίσως κάποιοι παλαιότεροι να θυμάστε ένα πρόσωπο που σημάδεψε τη δεκαετία του ’80. Ένα ωραίο παλικάρι, ταλαντούχο, χαρισματικό, που έζησε έντονα και έφυγε νωρίς. Ήταν ομοφυλόφιλος, σχεδιαστής μόδας, ο πασίγνωστος τότε Billy Bo.
Για τη ζωή του γράφτηκαν πολλά. Για τις βόλτες του στη Μύκονο με διασημότητες, για τις κοσμικές εμφανίσεις, για τις προσωπικές του περιπέτειες. Λίγοι όμως γνωρίζουν την εσωτερική του πορεία, όπως την αφηγήθηκε ο πνευματικός του. Μια πορεία που δεν προβλήθηκε ιδιαίτερα ούτε στα βιβλία που εκδόθηκαν για εκείνον.
Ήταν ένας άνθρωπος που δίψαγε για ζωή, δίψαγε για αγάπη. Όμως, όπως συχνά συμβαίνει, την αναζητούσε σε λάθος μονοπάτια.
Κάποια στιγμή, τον επισκέφθηκε η ασθένεια. Ο Billy Bo υπήρξε το πρώτο διάσημο θύμα του AIDS στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι λένε πως η ασθένεια είναι μόνο κακό. Κι όμως, κάποιες φορές γίνεται αφορμή αφύπνισης.
Όπως διηγείται ο πνευματικός του, όταν ήρθε η δοκιμασία, χτύπησε ένα «πνευματικό καμπανάκι». Κάποιοι δεν το ακούν ποτέ. Εκείνος όμως το άκουσε. Και αυτό, όπως ειπώθηκε, μαρτυρούσε πως μέσα του υπήρχαν καλά στοιχεία.
Ο ιερέας θυμάται την πρώτη τους συνάντηση:
«Βλέπω ένα παιδί, ένα παλικάρι, σαν άγγελος. Με τα ωραία δερμάτινα ρούχα του. Μπαίνει στην εκκλησία και μου λέει: “Πάτερ, θέλω να εξομολογηθώ”. Για μια στιγμή προσπάθησα να διακρίνω αν ήταν αγόρι ή κορίτσι. Ψηλός, με μια ιδιαίτερη ομορφιά, σχεδόν λεπταίσθητη…»
Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε μια βαθιά πορεία μετανοίας. Εξομολογήθηκε με ειλικρίνεια. Άρχισε να εκκλησιάζεται, να κοινωνεί, να προσεύχεται. Με τον καιρό, η ασθένεια προχωρούσε και η κατάστασή του επιδεινωνόταν. Ο ιερέας πλέον τον επισκεπτόταν στο σπίτι του, στο Κολωνάκι, για να τον εξομολογεί και να τον κοινωνεί.
Όταν πρωτομπήκε στο σπίτι του, νόμισε πως βρέθηκε σε μουσείο μόδας. Παντού μοντέλα, φωτογραφίες από επιδείξεις, κοσμικά ενσταντανέ. Κάθε φορά όμως που ξαναπήγαινε, κάτι άλλαζε. Έφευγε μια φωτογραφία, έμπαινε μια εικόνα. Στο τέλος, όπως περιγράφει, ο χώρος έμοιαζε περισσότερο με μοναστήρι παρά με ατελιέ σχεδιαστή.
Όταν αναχώρησε για την Αμερική αναζητώντας θεραπεία, παρήγγειλε έναν μεγάλο σιδερένιο σταυρό, σπαστό για να χωρά στη βαλίτσα. Τον τοποθέτησε πίσω από την πόρτα του νοσοκομειακού του δωματίου, για να βλέπει τον Σταυρό του Χριστού και να προσεύχεται.
Οι θεραπείες δεν απέδωσαν. Επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε η οριστική φθορά του σώματος. Ο δρόμος προς το τέλος πλησίαζε.
Ο πνευματικός του αφηγείται ένα από τα τελευταία περιστατικά:
«Σάββατο πρωί τον κοινώνησα. Όταν ετοιμαζόμουν να φύγω, μου λέει:
“Πάτερ, έλα και μετά τα μεσάνυχτα να με κοινωνήσεις ξανά. Θα φύγω πριν ξημερώσει. Με ειδοποίησε η Παναγία”.
Σκέφτηκα αν έπρεπε να τον πιστέψω. Μα αφού ζητούσε Θεία Κοινωνία, του έκανα το χατίρι».
Ο ιερέας πήγε μέσα στη νύχτα και τον κοινώνησε ξανά. Λίγες ώρες αργότερα, πριν ξημερώσει Κυριακή, ο Βασίλης –ο «Βασιλάκης» όπως τον αποκαλούσε– έφυγε από τη ζωή, όπως ο ίδιος είχε προαναγγείλει.
«Ευχηθείτε, παιδιά μου, να έχω τα τέλη του Βασιλάκη», έλεγε αργότερα ο ιερέας.
Η μαρτυρία αυτή παρουσιάζει μια διαφορετική διάσταση της ζωής του Billy Bo. Όχι τον κοσμικό σχεδιαστή, αλλά τον άνθρωπο που, μέσα από τη δοκιμασία, αναζήτησε πνευματικό νόημα.
Σύμφωνα με τον ομιλητή, η Εκκλησία δεν συγχέει τα πράγματα ούτε ωραιοποιεί τις πτώσεις. Δεν λέει σε κάποιον πως «βαδίζει σωστά» όταν πορεύεται προς τον γκρεμό. Ταυτόχρονα όμως δεν απογοητεύει κανέναν. Προβάλλει, όπως τονίζεται, τον δρόμο της επιστροφής και της μεταμόρφωσης.
Έτσι παρουσιάζεται και η περίπτωση του Billy Bo: ως μια ιστορία εσωτερικής στροφής, μετανοίας και ελπίδας μέχρι την τελευταία στιγμή.
Από την δημοσιογραφική ομάδα του Greek Radio FL
photo Greek Radio FL
