Στης νύχτας το βαθύ ποτήρι, στάλαξε το αίμα,
σαν ρόδι που ράγισε από την πολλή αγάπη,
κι ο ουρανός, σκυφτός προσκυνητής,
άπλωσε ένα πέπλο από σύννεφα να κρύψει τον πόνο Σου.
Δεν είναι θρήνος ο ψίθυρος των φύλλων της ελιάς,
είναι μια προσευχή που ντύνεται τη δροσιά της αυγής.
Κάθε πληγή Σου, μια κόκκινη παπαρούνα στον κάμπο της λήθης,
που ξυπνά τις κοιμισμένες ψυχές
με το άρωμα μιας αιώνιας άνοιξης.
Εκεί που το αστέρι της Ανατολής χάνει το φως του μπροστά Σου,
εσύ υφαίνεις τη συγγνώμη με κλωστές από ήλιο.
Το σώμα Σου, ένας λευκός κρίνος μέσα στον άνεμο,
λυγίζει αλλά δεν σπάει,
γιατί κρατάει στις ρίζες του όλο το βάρος του κόσμου.
Κι όταν η πέτρα κυλήσει στο πλάι,
δεν θα είναι το μάρμαρο που θα μιλήσει,
αλλά το φως που θα ξεχυθεί σαν μελωδία
να ντύσει τα δέντρα, τα πουλιά και τις καρδιές μας.
Γιατί η Σταύρωσή Σου δεν ήταν το τέλος του τραγουδιού,
αλλά η πρώτη νότα μιας συμφωνίας
που δεν θα σωπάσει ποτέ.
Καλή Ανάσταση σας εύχομαι, με υγεία,αγάπη και φώς στις καρδιές όλων μας!!
photo ImágenesIAcristianas, https://pixabay.com
