Πώς ανασαίνει ένα άδειο δωμάτιο όταν έχει φύγει αυτό που αγαπάς; Ανασαίνει με τον απόηχο όσων δεν ειπώθηκαν. Πώς λυγίζει το φως στις γωνιές της μνήμης; Λυγίζει εκεί όπου το βλέμμα δεν αντέχει να φτάσει. Πώς μεγαλώνουν οι λέξεις όταν τις ξεχνάς; Μεγαλώνουν μέσα στη...
Γεωργια Δουνη
Στης νύχτας το βαθύ ποτήρι
Στης νύχτας το βαθύ ποτήρι, στάλαξε το αίμα, σαν ρόδι που ράγισε από την πολλή αγάπη, κι ο ουρανός, σκυφτός προσκυνητής, άπλωσε ένα πέπλο από σύννεφα να κρύψει τον πόνο Σου. Δεν είναι θρήνος ο ψίθυρος των φύλλων της ελιάς, είναι μια προσευχή που ντύνεται τη δροσιά...
Αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες του κόσμου
Είσαι η Μνήμη που κυοφορεί το φως, και η Γη που αρνείται να γίνει τάφος. Δεν πατάς πάνω στο χώμα, είσαι το χώμα. Είσαι η μαύρη γη που καταπίνει τις οβίδες για να τις επιστρέψει σαν στάχυα. Στα χέρια σου η λάσπη του πολέμου γίνεται πηλός δημιουργίας, όσο πιο βαθύ το...
Γεωργια Δουνη
Πώς ανασαίνει ένα άδειο δωμάτιο
Πώς ανασαίνει ένα άδειο δωμάτιο όταν έχει φύγει αυτό που αγαπάς; Ανασαίνει με τον απόηχο όσων δεν ειπώθηκαν. Πώς λυγίζει το φως στις γωνιές της μνήμης; Λυγίζει εκεί όπου το βλέμμα δεν αντέχει να φτάσει. Πώς μεγαλώνουν οι λέξεις όταν τις ξεχνάς; Μεγαλώνουν μέσα στη...
Στης νύχτας το βαθύ ποτήρι
Στης νύχτας το βαθύ ποτήρι, στάλαξε το αίμα, σαν ρόδι που ράγισε από την πολλή αγάπη, κι ο ουρανός, σκυφτός προσκυνητής, άπλωσε ένα πέπλο από σύννεφα να κρύψει τον πόνο Σου. Δεν είναι θρήνος ο ψίθυρος των φύλλων της ελιάς, είναι μια προσευχή που ντύνεται τη δροσιά...
Αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες του κόσμου
Είσαι η Μνήμη που κυοφορεί το φως, και η Γη που αρνείται να γίνει τάφος. Δεν πατάς πάνω στο χώμα, είσαι το χώμα. Είσαι η μαύρη γη που καταπίνει τις οβίδες για να τις επιστρέψει σαν στάχυα. Στα χέρια σου η λάσπη του πολέμου γίνεται πηλός δημιουργίας, όσο πιο βαθύ το...



