Στη σκιά του ξένου δρόμου, στάθηκε μια σιωπή κι αναρωτιέται; πόσες πέτρες άραγε έριξα χωρίς να μετρήσω ποτέ το βάρος τους; Δεν ξέρει. Η ζωή αλλάζει πρόσωπο στη στροφή, ένα βήμα χωρίζει το φως από το σκοτάδι, κι αυτός που κοιτάς εσύ από ψηλά μπορεί να κουβαλάει έναν...
Τα Άρθρα μου
Πώς ανασαίνει ένα άδειο δωμάτιο
Πώς ανασαίνει ένα άδειο δωμάτιο όταν έχει φύγει αυτό που αγαπάς; Ανασαίνει με τον απόηχο όσων δεν ειπώθηκαν. Πώς λυγίζει το φως στις γωνιές της μνήμης; Λυγίζει εκεί όπου το βλέμμα δεν αντέχει να φτάσει. Πώς μεγαλώνουν οι λέξεις όταν τις ξεχνάς; Μεγαλώνουν μέσα στη...
Στης νύχτας το βαθύ ποτήρι
Στης νύχτας το βαθύ ποτήρι, στάλαξε το αίμα, σαν ρόδι που ράγισε από την πολλή αγάπη, κι ο ουρανός, σκυφτός προσκυνητής, άπλωσε ένα πέπλο από σύννεφα να κρύψει τον πόνο Σου. Δεν είναι θρήνος ο ψίθυρος των φύλλων της ελιάς, είναι μια προσευχή που ντύνεται τη δροσιά...
Αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες του κόσμου
Είσαι η Μνήμη που κυοφορεί το φως, και η Γη που αρνείται να γίνει τάφος. Δεν πατάς πάνω στο χώμα, είσαι το χώμα. Είσαι η μαύρη γη που καταπίνει τις οβίδες για να τις επιστρέψει σαν στάχυα. Στα χέρια σου η λάσπη του πολέμου γίνεται πηλός δημιουργίας, όσο πιο βαθύ το...





