Το Πάσχα κάνει την ορθόδοξη πίστη να ξεχωρίζει. Τα βάσανα του κόσμου κι οι ανοιχτές πληγές της ρωμιοσύνης στην Κύπρο, κάνουν το δικό μας Πάσχα να ξεχωρίζει ακόμη περισσότερο με τις πονεμένες Παναγιές και τις Μυροφόρες του Επιταφίου ανάμεσά μας. Πονεμένες κι αγαθές ψυχές σε ένα μυστήριο πίστης που οι σχολαστικοί συχνά δεν κατανοούν, χύνοντας το όξος τους.
Έτσι, καθώς ο Χριστός υβριζόμενος και ραπιζόμενος κουβαλά τον Σταυρό Του προς τον Γολγοθά, τα Πάθη Του γίνονται ένα με τα πάθη του λαού μας. Εκεί, στον ανηφορικό δρόμο του Μαρτυρίου, μια γυναίκα βγήκε από την αυλή του σπιτιού της και δρόσισε το καταματωμένο πρόσωπό Του, περιφρονώντας τα μαστιγώματα των Ρωμαίων και τις φοβέρες του όχλου. Καθώς ο Χριστός πορεύεται στην Οδό του Μαρτυρίου, οι πονεμένες Παναγιές στα ρημαγμένα εξωκκλήσια στα κατεχόμενα κι οι Μυροφόρες της Κύπρου στις αυλές τους, περιμένουν να Του δροσίσουν το πρόσωπο. Κι όσες εγκατέλειψαν τα εγκόσμια, συναπαντούν το Νυμφίο Χριστό καθώς περνάει μέσα από συλημένα κοιμητήρια, σπασμένους σταυρούς, ρημαγμένες εκκλησίες και αυλές καθαγιασμένων σπιτιών στα κατεχόμενα … Κι Εκείνος συνεχίζει μέσα από χαράδρες και γκρεμούς στο συναπάντημα Του με τις Μυροφόρες της Κύπρου που αναζητούν ακόμη αγαπημένα πρόσωπα κι άλλες που κρατούν οστά και τα γλυκοφιλούν αναφωνώντας «Ευλογημένος ο ερχόμενος…».
Είναι πολλές οι πονεμένες Παναγιές στα ρημαγμένα ξωκκλήσια στα κατεχόμενα καθώς και οι Μυροφόρες γύρω μας… Είναι η Θεογνωσία που ζούσε σε χωριό στους πρόποδες του Πενταδακτύλου φορώντας μέρα-νύχτα μια μαύρη μαντήλα. Ήταν παντρεμένη με τον καλοκάγαθο Κωστή, που άρπαξαν Τουρκοκύπριοι εξτρεμιστές και τον δολοφόνησαν πριν το 1974, ενώ από το 1974, γιος και γαμπρός αγνοούνται. Είναι η Ιφιγένεια της Τηλλυρίας με τις κάτασπρες μακριές πλεξούδες, η οποία μεταλάμβανε κάθε Δεκαπενταύγουστο στην Παναγία Χρυσοπατερίττισα. Είναι η Χαρίτα της Κερύνειας, η Χρυστάλλα του Δικώμου, η Σοφία της Βασίλειας, η Ελένη της Καρπασίας, η Καλλισθένη της Κυθραίας. Είναι κι η Ελένη που υποδέχτηκε πρόσφατα τον 18χρονο αγνοούμενο αρραβωνιαστικό της μετά από 52 χρόνια και τόσες άλλες που βιώνουν τα Πάθη του Χριστού με το δικό τους μυστηριακό τρόπο.
Είναι κι αυτές που περιμένουν καρτερικά τον Χριστό στους προσφυγικούς συνοικισμούς, όπως η Μυροφόρα που το 1974, τότε 37 χρονών, μεγάλωνε την οικογένειά της μέχρι εκείνο το μαύρο καλοκαίρι που μπήκαν οι Τούρκοι στο χωριό, άρπαξαν τον άντρα της, που έκτοτε αγνοείται, και τραυμάτισαν με σφαίρα στο πόδι το μικρό της γιο Χριστάκη, πέντε χρονών, που ακόμη αγνοείται. Η Μυροφόρα πήρε από τότε τους δρόμους αναζητώντας τους μέχρι και σήμερα, 89 χρονών πλέον, εξιστορώντας όσα συνέβηκαν, βάζοντας με ευλάβεια στο τέλος τον σταυρό της, τονίζοντας ότι μόνο στο Θεό ελπίζει.
Αυτή είναι η πονεμένη Κύπρος με την προσφυγιά, τους αγνοούμενους και σκοτωμένους, την καθημερινή έγνοια για επιβίωση, την αλλοτρίωση, την αμνησία. Κι ο τόπος μας θα σωθεί επειδή αυτές το αξίζουν, απέναντι στις ασχημίες, αρχομανίες και ανοητολογίες γύρω μας.
Μέσα στην χαρμολύπη της Ορθοδοξίας, την πλήρη νοημάτων στα αναπάντητα ερωτήματα, «Ευλογημένος ο ερχόμενος…» κι ευλογημένο το Πάσχα του λαού μας.
Καλή Ανάσταση.
Κώστας Μαυρίδης, Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)
Σημείωση: Η πρώτη εκδοχή δημοσιεύτηκε πριν 2 χρόνια.
