Συνηθισμένοι άνθρωποι στο δρόμο περπατάνε
στο πάρκο δίνουνε φιλιά, τις νύχτες τραγουδάνε
Συνηθισμένοι άνθρωποι ο Πέτρος η Μαρία
παίρνουν τον προαστιακό σε κάποια αφετηρία.
……
Συνηθισμένοι άνθρωποι και συνεπείς διαβάτες
στις κοινωνίας τις στιγμές στου κόσμου τις παράτες
σκαλίζουν ένα όνειρο που πότε τους μιλάει
και πότε πάλι σιωπηλά την πλάτη τους γυρνάει.
…….
Συνηθισμένοι άνθρωποι στο τραμ στα λεωφορεία
Ποιον αγκαλιάζει η χαρά; ποιος ζει την τραγωδία;
Συνηθισμένοι άνθρωποι ο Πωλ η Αντιγόνη
εκείνος ζει στον κόσμο του κι εκείνη… μένει μόνη.
…….
Εμείς όμως πιαστήκαμε στου ονείρου μας την άκρη
που δε μαζεύει σύννεφα, που δε χωράει δάκρυ
και γράφουμε μία όμορφη μοναδική ιστορία
όπως αυτές του σινεμά, που σπάνε τα ταμεία.
…….
Συνηθισμένοι άνθρωποι με βλέμμα θυμωμένο
το βήμα τους είναι αργό, σκυφτό, υποταγμένο.
Εμείς όμως θα πάρουμε του ωκεανού το κύμα
κι ως το πρωί θα κόψουμε του ορίζοντα το νήμα.
photo Mina6120, https://pixabay.com






















