Ἡ ἀκριβολογία εἶναι μία ἄλλη ἰδιότητα τῆς ἑλληνικῆς, ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ κάθε λέξη ἔχει μία, ἀκριβῆ καὶ συγκεκριμένη νοητικὴ σημασία, καὶ συνεπῶς δὲν ἐνέχει τὸν κίνδυνο νὰ ἔλθει σὲ σύγχυση μὲ κάποια ἄλλη λέξη.
Βασική, ἑπομένως, προϋπόθεση τῆς ἀκριβολογίας εἶναι ἡ σαφήνεια, ἡ ὁποία εἰδικὰ στὶς ἐπιστῆμες καὶ ἰδιαιτέρως στὴν ἰατρικὴ εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση διαγνώσεως καί, ἑπομένως, σωστῆς θεραπείας… Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Γαληνὸς στὸ σύγγραμμά του «περὶ τῶν συμπτωμάτων διαφορᾶς» τονίζει ὅτι γιὰ τὴν ἀποφυγὴ τῆς ἀσάφειας θὰ πρέπει νὰ ὑπάρχει ἕνα μόνο ὄνομα γιὰ κάθε πρᾶγμα, δηλώνοντας ἐμμέσως ὅτι εἰδικὰ στὴν ἰατρικὴ ἀπαγορεύεται ἡ ὕπαρξη συνωνύμων.
Γράφει συγκεκριμένα ὅτι «πρὸ πάντων δὲ καθ’ ἑκάστου πράγματος ἓν ὄνομα, ἵνα μήτε παρὰ τὴν ὁμωνυμίαν ἀσάφειά τις γένηται καὶ σοφίσματα συνίστηται κατὰ τὸν λόγον, μήτε παραλείπηταί τι πρᾶγμα· (Γαληνοῦ, «περὶ τῶν συμπτωμάτων διαφορᾶς βιβλίον, 7,46,1-12»). Ἀκόμη τονίζει ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται (οὐ συγχωροῦμεν), νὰ ἀφήνουμε κάθε πρᾶγμα χωρὶς ὁρισμό, χωρὶς δηλαδὴ τὴν σχετικὴ μὲ αὐτὸ ὁρολογία: «ἀδιόριστον δέ τι πρᾶγμα παραλιπεῖν οὐ συγχωροῦμεν. – Γαληνοῦ “Περὶ τῶν συμπτωμάτων διαφορᾶς βιβλίον” (De Symptomatum differentis liber), 7,46,11-3.
Σχετικῶς μὲ τὸν τρόπο δημιουργίας τοῦ ἐπιστημονικοῦ λεξιλογίου, οἱ Γάλλοι λεξικογράφοι Jean Bouffattigue καὶ Anne-Marie Deltieu, στὸ ἐξαίρετο ἔργο τους μὲ τίτλο «οἱ ἑλληνικὲς ρίζες στὴν γαλλικὴ γλῶσσα», τονίζουν τὰ ἑξῆς: «Οἱ βάσεις καὶ ὁ ἐξοπλισμὸς τοῦ ἐπιστημονικοῦ λεξιλογίου ἦλθαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἀκόμη καὶ στὴν Ἀρχαιότητα. Τὰ δάνεια ὅμως ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ ἐξακολούθησαν ἀκόμη καὶ μετὰ τὸν θάνατο τῆς ἑλληνικῆς ἐπιστήμης καὶ ὄχι μόνο ἀπὸ συνήθεια. Συνέχισαν, διότι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα προσφέρεται μὲ ἀξιοθαύμαστο τρόπο, πολὺ περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι ἡ λατινικὴ γιὰ τὴν δημιουργία νέων λέξεων ἀνάλογα μὲ τὶς ἀνάγκες. Ἡ ἐπιστήμη προχωροῦσε καὶ οἱ ἀπαιτήσεις ἦσαν τεράστιες».
Καὶ πιὸ κάτω ἀναφέρουν: «Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα, ὅπως μιλήθηκε καὶ γράφτηκε στὴν ἀρχαιότητα, δὲν παρεῖχε πιὰ ἐπαρκεῖς λέξεις γιὰ ἕναν αὐξανόμενο ἀριθμὸ ἐννοιῶν. Παρουσιάσθηκε, τότε, ἡ ἰδέα νὰ χρησιμοποιηθοῦν οἱ μέθοδοι, ποὺ ἐφάρμοζαν οἱ Ἕλληνες γιὰ νὰ αὐξήσουν τὸ λεξιλόγιό τους.
Ἡ δομὴ τῆς γλώσσας τους τοὺς ἐπέτρεπε νὰ συνθέτουν λέξεις μ’ ἕναν ἁπλὸ τρόπο καὶ ἀποτελεσματικό. Τοὺς μιμήθηκαν. Προσπάθησαν νὰ φαντασθοῦν τὶ θὰ ἔκαναν οἱ Ἕλληνες ἂν εἶχαν νὰ ὀνομάσουν τὴν νέα ἔννοια ἢ τὸ νέο ἀντικείμενο. Κατασκεύασαν μία νέα ἑλληνικὴ λέξη, τὴν ὁποία μετέγραψαν στὰ γαλλικὰ (ἢ στὰ ἀγγλικὰ ἢ στὰ γερμανικὰ ἢ στὰ ἰταλικά, διότι οἱ Γάλλοι δὲν ἦσαν πάντα οἱ πρῶτοι ποὺ ἔκαναν αὐτὴ τὴν δουλειά)».
Ἡ ἀείμνηστη Γαλλίδα ἀκαδημαϊκὸς καὶ ἑλληνίστρια Ζακλὶν ντε Ρομιγὺ εἶχε ἐπίσης διαπιστώσει ἀπὸ τὴν πολυετῆ ἐνασχόλησή της μὲ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματεία, τὸ πόσο οἱ ξένοι καταφεύγουν στὸ ἀστείρευτο ἑλληνικὸ «γλωσσικὸν ὕδωρ» καὶ εἶχε πεῖ: «Ἀνατρέχουν στὰ ἑλληνικὰ γιὰ νὰ ὀνομάσουν τὶς σύγχρονες ἀνακαλύψεις καὶ ἐφευρέσεις … Ἀναπνέουμε τὸν ἀέρα τῆς Ἑλλάδος κάθε στιγμή, χωρὶς νὰ τὸ ξέρουμε». Καὶ καταλήγει: «Ἡ Ἀρχαία Ἑλλάδα μᾶς προσφέρει μία γλῶσσα, γιὰ τὴν ὁποία θά πῶ ἀκόμη μιὰ φορὰ ὅτι εἶναι οἰκουμενική». “Καὶ ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα διαθέτει”, προσθέτουμε ἐμεῖς, “τὴν ἀπόλυτη ἀκρίβεια”.
Γι’ αὐτὸ εἶναι γνωστὴ ἡ ἔκφραση, τὴν ὁποία χρησιμοποιοῦν οἱ Ἀγγλοαμερικανοί, ὅταν ψάχνουν νὰ βροῦν τὴν κατάλληλη καὶ ἀκριβῆ λέξη γιὰ κάποια ἔννοια καὶ τὴν ὁποία εἶχε γράψει πρῶτος ὁ καθηγητὴς Ὄλιβερ Τάπλιν στὸ βιβλίο του «Ἑλληνικὸν Πῦρ»: «Οἱ Ἕλληνες θὰ ἔχουν μία λέξη γι’ αὐτό».
Photo By Sharon Mollerus – originally posted to Flickr as How Cool Is Writing?, CC BY 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=7633385 – https://en.wikipedia.org/wiki/
