«Ο γιος σας έπεσε ηρωικά μαχόμενος. Πολεμώντας τον εχθρό μέχρι την τελευταία σφαίρα. Δεν λιποψύχησε, δεν φυγομάχησε, έμεινε στο πόστο του πιστός ως το τέλος. Με τη θυσία του έσωσε τις ζωές μας από θανάσιμο κίνδυνο. Αν είμαστε ακόμα ζωντανοί, σ’ εκείνον το χρωστάμε. Μας είχαν περικυκλώσει από παντού, τα πυρά τους μας θέριζαν. Αρχίσαμε να οπισθοχωρούμε αναζητώντας διέξοδο απ’ την ενέδρα. Αυτός με το πολυβόλο του κάλυπτε την υποχώρησή μας. Μονάχα όταν βεβαιώθηκε πως είχαμε διαφύγει, σηκώθηκε και έτρεξε να μας ακολουθήσει. Λίγα βήματα ακόμα και θα ’ταν ασφαλής. Αλλά δεν ήταν το γραφτό του. Ένα βλήμα τον χτύπησε στον αυχένα. Πέθανε ακαριαία. Δεν υπέφερε καθόλου. Πήραμε τη σορό, τη θάψαμε στ’ ακρογιάλι. Πάνω στο μνήμα ο κάθε στρατιώτης άφησε κι από ’να αναμνηστικό σ’ ένδειξη ευγνωμοσύνης. Άλλος ένα κομπολόι, άλλος τον αναπτήρα του ή ένα πακέτο τσιγάρα. Δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ. Ούτε κι εσείς. Να είστε υπερήφανη».
Έτσι της είπα. Της έπιασα το ζαρωμένο χέρι της, το έσφιξα στις παλάμες μου, την κοίταξα κατάματα, τα λόγια βγήκαν απ’ τα χείλη μου από μόνα τους σαν να μιλούσε κάποιος άλλος. Δεν κόμπιασα καθόλου. Μα τι άλλο να ’κανα; Να της έλεγα την αλήθεια; Ότι ο γιος της ήταν ένας μεθύστακας; Ότι νοιαζόταν μόνο για το τομάρι του και στη μάχη πάντα κοίταζε πώς να τη σκαπουλάρει; Ότι ήταν καβγατζής κι απείθαρχος και δημιουργούσε διαρκώς προβλήματα στον λόχο; Ότι οι άλλοι φαντάροι τον απέφευγαν κι ο λοχαγός τον τιμωρούσε κάθε τρεις και λίγο; Κι όσο για τον δήθεν ηρωικό του θάνατο… Κουραφέξαλα! Αλλά πώς να πεις σε μια μάνα ότι το μονάκριβο παιδί της πήγε άδοξα σαν το σκυλί στ’ αμπέλι; Κι ούτε εχθρός τον σκότωσε, ούτε πάνω στη μάχη, απ’ το πολύ πιοτό έφαγε το κεφάλι του. Τη νύχτα που έγινε το κακό παράτησε όπλο και σκοπιά και έτρεχε στα καταγώγια για να μεθοκοπήσει. Γυρνώντας στο στρατόπεδο χαράματα, τύφλα στο μεθύσι, έχασε τον δρόμο του και μπήκε στο ναρκοπέδιο. Μήτε που το κατάλαβε, ώσπου, εκεί που βάδιζε τρεκλίζοντας, πάτησε μια νάρκη και τινάχτηκε στον αέρα. Τίποτα δεν έμεινε. Μαζέψαμε τα κομμάτια, ένα δάχτυλο εδώ, ένα αυτί παραπέρα, μ’ αυτά κάναμε την κηδεία…
«Να μείνετε μαζί μας για το δείπνο. Θα ήταν τιμή μας να έχουμε έναν σύντροφο του γιου μας στο τραπέζι».
Με κοίταζε σχεδόν ικετευτικά, τα μάτια της κόκκινα και υγρά από το κλάμα. Ήθελε ν’ ακούσει περισσότερα, θαρρείς κι η κάθε λέξη μου ν’ ανάσταινε τον γιο της. Την ευχαρίστησα αλλά αρνήθηκα την πρόσκληση, δεν γινόταν να καθίσω παραπάνω. Έπρεπε να φύγω. Είχα κι άλλες μανάδες να επισκεφτώ, θανάτους ν’ αναγγείλω, στην καθεμιά τους κι από μια ιστορία ν’ αφηγηθώ ή να επινοήσω. Αυτό είναι πια το χρέος μου αφού από την διμοιρία «Ελπήνωρ» άλλος κανείς δεν έμεινε, εγώ μονάχα, διμοιρίτης χωρίς στρατιώτες.
«Θα περάσω άλλη φορά», της υποσχέθηκα φεύγοντας. «Αιωνία του η μνήμη».
photo Sheikho_07, https://pixabay.com
