«Ἀρχὴ παιδεύσεως ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις». Ἡ σοφὴ αὐτὴ ρήση τοῦ κυνικοῦ φιλοσόφου Ἀντισθένους μᾶς ἀναφέρει ὅτι γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸ νόημα (τὴν σοφία) μιᾶς λέξεως, πρέπει πρῶτα νὰ γνωρίσουμε τὴν ἐτυμολογία της. «Ἔτυμον» εἶναι τὸ ἀληθὲς καὶ «ἐτυμολογία», ἡ ἀναζήτηση τῆς σωστῆς νοητικῆς σημασίας μιᾶς λεξεως.
Ἐπειδὴ ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι μία γλῶσσα νοητική, διὰ τοῦτο ἡ ἐτυμολογία κρύβεται μέσα στὴν ἴδια τὴν λέξη. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι, ἂν ρωτήσουμε τὴν λέξη τὶ σημαίνει, αὐτὴ θὰ μᾶς ἀπαντήση καὶ θὰ μᾶς ἀποκαλύψει τὸ νόημά της. Σὲ μία σύνθετη δὲ λέξη, ἡ ἀναζήτηση τῆς σημασίας τῶν συνθετικῶν της, μᾶς δίνει καὶ τὸ ἰδιαίτερο νόημά της. Μὴ ξεχνοῦμε δὲ ὅτι οἱ λέξεις, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ὀρθογραφία τους, κουβαλοῦν καὶ τὴν ἱστορία τους. Καὶ ὅπως εἶπε ὁ Παλαμᾶς, «κι ἂν ξεχνοῦν οἱ ἄνθρωποι, πάντα θυμοῦνται ἐκεῖνες».
Ἡ διατήρηση τῆς διαχρονικῆς ἑλληνικῆς γλώσσας εἶναι ἀπαραίτητη στὴν ἐποχή μας, διότι ἡ παγκοσμιοποίηση μέσῳ διαφόρων «εἰδικῶν» ἔχουν ἐπιβάλλει μία γλῶσσα σημειολογική, διαγράφοντας τὴν οὐσία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, πού εἶναι ἡ νοητικὴ ἐτυμολογία. Ἐννοῶ ὅτι στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ὑπάρχει ἄμεση σχέση «σημαίνοντος» καὶ «σημαινομένου». Τὸ «σημαῖνον», δηλαδὴ ἡ λέξη καὶ «τὸ σημαινόμενον», δηλαδὴ αὐτὸ ποὺ ἐννοεῖ ἡ λέξη, ταυτίζονται. Π.χ. τὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ ρῆμα «κίω» σημαίνει «ἀκολουθῶ προδιαγεγραμμένη πορεία». Τα ἐτυμολογικὰ λεξικὰ γράφουν ὅτι ἡ λέξη «σκιὰ» «κίει σὺν τῷ σώματι», δηλαδὴ ἀκολουθεῖ προδιαγεγραμμένη πορεία. Ὅπου πάει τὸ σῶμα. Το ἴδιο καὶ ἡ λέξη «ἡλικία», ἡ ὁποία ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τὶς λέξεις «ἥλιος» καὶ «κίω». «Ἡλικία», ἑπομένως, εἶναι ἡ προδιαγεγραμμένη πορεία ὡς πρὸς τὸν ἥλιο. Δηλαδὴ ἡ κυκλική. Ἄρα, ὅταν ἐρωτοῦμε κάποιον «ποιὰ εἶναι ἡ ἡλικία σου;» οὐσιαστικὰ τὸν ρωτᾶμε «πόσες περιστροφὲς ἔχεις κάνει ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς γέννησής σου μέχρι σήμερα». Κάθε περιστροφὴ εἶναι ἕνα ἔτος. Με ἀπόλυτη ἀκρίβεια, ἡ ἡλικία μου σημαίνει ὅτι ἔχω κάνει «τόσες περιστροφές, τόσους μῆνες, τόσες ἡμέρες κ.λπ. γύρω ἀπὸ τὸν ἥλιο». Αὐτοὶ λοιπὸν πού δημιούργησαν τὴν λέξη δὲν ἤξεραν μόνο τὸ νόημά της ἀλλὰ καὶ τὸ ἡλιοκεντρικὸ σύστημα. Σήμερα ὅμως γιὰ νὰ θεωρεῖσαι ἀπὸ τὸ σύστημα «ἐπιστήμων», πρέπει νὰ ψάχνης νὰ βρῆς ὄχι μία τέτοια ἐτυμολογία ἀλλὰ μία ἀνύπαρκτη ἰνδοευρωπαϊκὴ ρίζα ἀπὸ μία ἀνύπαρκτη γλῶσσα, γιὰ τὴν ὁποία δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα κείμενο.
photo AJEL, https://pixabay.com
