Το ιδανικό Αόριστο είναι μια ποιητική συλλογή που από την αρχή η αμεσότητα της γραφής σε βάζει σε διεργασία σκέψης και αφύπνισης συναισθημάτων να συναντηθούν με την ωριμότητα της ανθρώπινης εμπειρίας από γεγονότα που επηρεάζουν και χτίζουν ζωές.
Ο βασικός κορμός της συλλογής είναι η απώλεια που περιγράφεται με ξεκάθαρο τρόπο σε μια ποιητική φόρμα όπου έρωτας ως γενεσιουργός αιτία είναι το κύριο στίγμα στο ύφος των ποιημάτων αναδεικνύοντας τη δυναμική του κάθε στίχου με βαθιά γνώση. Τα ποιήματα αναβιώνουν τον παρελθόν, το φέρνουν στο παρόν με τρόπο άμεσα αντιληπτό δίχως να εγκλωβίζονται οι λέξεις σε αδιέξοδα. Δίχως αοριστίες και ασάφειες οι λέξεις διαπερνούν τον χρόνο και παρουσιάζουν τη θεματική τους με ξεκάθαρο τρόπο που ο αναγνώστης να αναγνωρίζει μέσα από αυτή τον εαυτό του.
Οι στίχοι δημιουργούν εικόνες μέσα από το ξεκάθαρό υπαινικτικό ύφος τους. Κάθε λέξη είναι επιλεγμένη με προσοχή από την εμπειρική γνώση μιας έντασης που δημιουργεί ατμόσφαιρα και δυναμώνει τον συναισθηματικό κραδασμό χωρίς εξάρσεις. Συχνή ρεαλιστική εκφορά των στίχων καθώς είναι βγαλμένοι από την ίδια τη ζωή μεταμορφώνονται σε κάτι πιο βαθύ και μεγαλύτερο όσο το συναίσθημα της ευτυχίας να γίνεται σύμβολο στο πέρασμα του χρόνου, ενώ η απώλεια δεν παίρνει μόνο τον ρόλο του πόνου αλλά της γνώσης και της ωριμότητας.
Μέσα από τη συνολική αποτίμηση αποκαλύπτεται πως ο δημιουργός δεν είναι ένας απλός παρατηρητής αλλά έχοντας βιωματική εμπειρία αναβιώνει τα συναισθήματα μετατρέποντας τα σε τέχνη. Και τι πιο σοβαρό μπορεί να αγγίξει τον αναγνώστη από την αλήθεια; Έτσι η αυθεντικότητα της συλλογής προέρχεται από την εμπειρία καταστάσεων του έρωτα και της απώλειας που δεν μπορεί να κατασκευαστεί μόνο με την απλή φαντασία.
Στα περισσότερα ποιήματα υπάρχει μια υπόγεια δύναμη που διατρέχει τις σελίδες με ενδιαφέρουσες αποδείξεις πως η ίδια η ζωή μας χαρίζει ρόλους που πρέπει να υποδυθούμε. Ο ποιητής το αναδεικνύει αυτό με τρόπο άμεσο όπως ένα θεατρικό έργο καθώς κάθε ποίημα μοιάζει με έναν ξεχωριστό ρόλο όπου ο χαρακτήρας που αναφέρεται καλείται να σταθεί, να μιλήσει, να αποκαλύψει και αποκαλυφθεί.
Κι εδώ έρχεται να απαντηθεί με πεποίθηση, ότι η ποίηση έχει τη δυνατότητα μέσα από λίγες λέξεις να μετατρέψει το βίωμα σε νόημα ώστε ο λόγος να λειτουργήσει σαν εργαλείο κάθαρσης, όχι για να χαθεί μόνον ο πόνος, αλλά για να μεταμορφωθεί από το βίωμα σε εμπειρία.
Στα ποιήματα συνυπάρχουν η τρυφερότητα και μια αιχμηρή οξύτητα, όμως ο ποιητής τολμά να σταθεί απέναντι στον εαυτό του και να μιλήσει ανοιχτά στους αναγνώστες του. Η διττή ατμόσφαιρα που δημιουργούν τα ποιήματα (τρυφερότητα και οξύτητα) δίνουν μια ισορροπία ανάμεσα στο γλαφυρό και το ρεαλιστικό στοιχείο κάνοντας το βιβλίο να μοιάζει με καθρέφτη που αντανακλά την έκσταση των συναισθημάτων και τη σκιές των απωλειών τους.
Στο βιβλίο αυτό συνυπάρχουν ο ύμνος και ο θρήνος ως εξομολόγηση που δεν φοβάται να ρίξει φως σε κάθε βαθιά σκιά
Δημήτρης Βαρβαρήγος
Ιδανικό αόριστο
κενός
γυμνός
στάθηκε μπροστά στο βλέμμα
που τον θώπευε απαλά
έτσι το ένιωσε εκείνος
κι έγινε βροχή
και ρίζωσε σαν δέντρο
στο χρώμα των ματιών της
έγινε ιδρώτας σε αποσταγμένη γοητεία
έβγαλε φύλλα να θροΐζουν σε κάθε της ανάσα
το σώμα του έγινε κορμός σκληρός
φυλάκισε μέσα του κάθε συναίσθημα
τα λόγια του ρούχα λερά
τα κρέμασε σε σκουριασμένα καρφιά
μέχρι να γίνουν σκέψεις
μόνο δικές του
κι έμεινε άπνοος θαυμάζοντας τα επιτεύγματα της
ακολούθησε τις σιωπές του
άλλο ένα δέντρο αγαπάω κοντά στο ποτάμι, του είπε
κι εκείνος κρυφά άλλαξε ρούχο
έκοψε λώρους
πεθυμιές
αισθήματα
το αίμα νερό ορμητικό στις φλέβες
έγινε ποταμός
και παρασύρθηκε στα λόγια της
*H Ιωάννα Λαζάρου είναι συγγραφέας
