Θεωρώ υποχρέωση μου να επισημάνω ότι το πιο ανησυχητικό δεν είναι όταν ένας πολιτικός εκφράζει προσωπικές ιδεοληψίες, είναι όταν επιχειρεί να τις μετατρέψει σε εκπαιδευτική πολιτική. Η απαξίωση των Αρχαίων Ελληνικών δεν αποτελεί “πρόοδο”, αλλά βαθιά παρεξήγηση της ίδιας της γλώσσας και της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού.
Τα Αρχαία δεν είναι ένα “νεκρό βάρος” στο σχολείο, όπως παρουσιάζουν ορισμένοι. Είναι η ρίζα της γλώσσας μας, το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίστηκε η νεοελληνική σκέψη, η γραμματική, η ετυμολογία και η πολιτισμική μας ταυτότητα. Δεν μπορείς να αποκόπτεις τον νέο Έλληνα από τη γλωσσική του καταγωγή και μετά να απορείς γιατί φτωχαίνει η έκφραση, η κρίση και η παιδεία του.
Και υπάρχει και μια τεράστια αντίφαση. Την ώρα που κορυφαία πανεπιστήμια του εξωτερικού συνεχίζουν να μελετούν τον Όμηρο, τον Θουκυδίδη, τον Πλάτωνα και τους τραγικούς ως παγκόσμια πνευματικά θεμέλια, εδώ εμφανίζονται υπουργοί Παιδείας που αντιμετωπίζουν την ίδια την πολιτιστική μας κληρονομιά περίπου σαν περιττό εμπόδιο. Αυτό δεν είναι εκσυγχρονισμός, είναι πολιτισμικός αυτοακρωτηριασμός.
Η παιδεία δεν χτίζεται με ιδεολογικές εμμονές ούτε με εύκολες “αποδομήσεις” για τηλεοπτικές εντυπώσεις. Χτίζεται με σεβασμό στη γλώσσα, στην ιστορία και στη συνέχεια ενός λαού. Όταν ένας (πρώην) υπουργός δείχνει τόση περιφρόνηση απέναντι σε αυτά, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς πολιτικό, είναι βαθιά πνευματικό και εθνικό. Και θεωρώ απορίας άξιο να περιμένουν αισιοδοξούντες αυτοί οι ανεκδιήγητοι και οι παρατάξεις τους να τύχουν της εύνοιας των Ελλήνων ψηφοφόρων όποτε αποφασισθεί προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία.
photo lemaildeclaire, https://pixabay.com
