Οι Ηνωμένες Πολιτείες και Ευρώπη δεν μπορούν να οικοδομήσουν ειρήνη πάνω σε μια παραποιημένη εκδοχή της ιστορίας, η οποία ενισχύει τον τουρκικό αναθεωρητισμό και την επιθετικότητα.
Άρθρο του Χρήστου Κωνσταντινίδη στο Middle East Forum.
Στις 19 Μαΐου 2026, ο Έλληνας Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έστειλε ένα μήνυμα αναφερόμενος στη σφαγή 353.000 Ελλήνων ως «ένα από τα πιο τραγικά κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας». Τα γεγονότα αυτά, τα οποία επικαλέστηκε, η Τουρκία συνεχίζει να τα αρνείται: τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Ωστόσο, ακόμη και αυτή η προσεκτική και μετρημένη δήλωση ήταν αρκετή για να προκαλέσει την αντίδραση της Άγκυρας. Σε ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών της, η Τουρκία παρουσίασε τον εαυτό της ως άδικα κατηγορούμενο, και προσπάθησε να μετατοπίσει την ευθύνη και να ανακατασκευάσει το παρελθόν, προκειμένου να διαστρεβλώσει την ιστορική ταυτότητα της περιοχής της Μαύρης Θάλασσας. Όμως η ιστορία δεν εξαφανίζεται απλώς και μόνο επειδή ένα κράτος επιλέγει να τη διαγράψει.
Η σιωπή αποτελεί εδώ και καιρό μια ελληνική αδυναμία. Για δεκαετίες, η λογική του «να μην προκαλούμε την Τουρκία» λειτούργησε ως πέπλο πάνω από την αλήθεια, ιδιαίτερα στο πλαίσιο της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ και του Ψυχρού Πολέμου. Ο ιστορικός Πολυχρόνης Ενεπεκίδης (1917–2014), για παράδειγμα, είχε αναφέρει ότι το 1958 Έλληνες πολιτικοί εμπόδισαν την έρευνά του από φόβο μήπως βλάψουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Το 1994, μετά από χρόνια αγώνων ποντιακών σωματείων και τις προσπάθειες προσωπικοτήτων όπως ο βουλευτής του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος Μιχάλης Χαραλαμπίδης, το ελληνικό Κοινοβούλιο αναγνώρισε επίσημα τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και καθιέρωσε τη 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τα θύματά της.
Η ημερομηνία συνδέεται με την απόβαση του Τούρκου στρατιωτικού ηγέτη και μετέπειτα προέδρου Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα στις 19 Μαΐου 1919, σηματοδοτώντας αυτό που οι ιστορικοί προσδιορίζουν ως τη δεύτερη και πιο αιματηρή φάση της γενοκτονίας. Εδώ έγκειται η αντίφαση. Η ίδια ημέρα που για τον Ελληνισμό αντιπροσωπεύει πένθος και μνήμη, η Τουρκία την γιορτάζει ως εθνική εορτή. Το να επαινεί ο Τομ Μπάρακ, ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Τουρκία, τον Μουσταφά Κεμάλ εκείνη την ημέρα, υπονομεύει τη συμφιλίωση που θα έπρεπε να αποτελεί εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ. Για τους λαούς που υπέφεραν υπό τον κεμαλικό εθνικισμό, ο ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας παραμένει μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα και, στην ποντιακή ιστορική μνήμη, ο άνθρωπος που είναι ένοχος για γενοκτονία.
Τα κράτη διαθέτουν μνήμη και την αναπαράγουν μέσω της πολιτικής κουλτούρας. Όταν ένα κράτος δεν λογοδοτεί ποτέ για τα εγκλήματά του, αυτά τα εγκλήματα ενσωματώνονται στη στρατηγική του ταυτότητα. Η Γερμανία, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αναγνώρισε τα εγκλήματά της και απέρριψε τον ναζισμό, σπάζοντας την ντροπή που περιέβαλλε το Ολοκαύτωμα. Επειδή πολλοί στην Ουάσιγκτον και την Ευρώπη έβλεπαν την Τουρκία ως έναν χρήσιμο σύμμαχο, οι διπλωμάτες εκτροχίασαν τις πιέσεις για ιστορική λογοδοσία, επιτρέποντας στις ίδιες ιδεολογίες που τροφοδότησαν τη γενοκτονία να καλλιεργηθούν και να αναπτυχθούν, ενώ οι Τούρκοι αξιωματούχοι πίστεψαν ότι μπορούσαν να δρουν στην περιοχή με ατιμωρησία.
Από το ανθελληνικό πογκρόμ το 1955 και τις απελάσεις των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη το 1964, μέχρι τον αφανισμό του Ελληνισμού από την Ίμβρο και την Τένεδο, την εισβολή στην Κύπρο το 1974 και τη συνεχιζόμενη κατοχή περισσότερου από το ένα τρίτο του νησιού, η συμπεριφορά του τουρκικού κράτους αποκαλύπτει μια συνεπή αντίληψη της ισχύος. Η δημογραφική αλλοίωση, οι πολιτικές εποικισμού, η καταστολή των μειονοτήτων και οι συστηματικές προκλήσεις στα κυριαρχικά δικαιώματα είναι όλα κρίκοι της ίδιας αλυσίδας. Όταν ένα γενοκτονικό κράτος διαφεύγει της τιμωρίας, επαναλαμβάνει τα εγκλήματά του με νέες μορφές.
Η σημερινή Τουρκία αμφισβητεί τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο, εγείρει αξιώσεις για τη Θράκη, ενισχύει την παρουσία της στην Κύπρο και καταστέλλει τους Κούρδους, τους Αλεβίτες και άλλες μειονότητες εντός των συνόρων της. Υποστήριξε το Αζερμπαϊτζάν κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον των Αρμενίων στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ταυτόχρονα, διατηρεί στρατιωτική παρουσία στη Συρία, το Ιράκ, τη Λιβύη, το Κατάρ και τη Σομαλία, ενώ υποστηρίζει τρομοκρατικές οργανώσεις όπως η Χαμάς, πρώην θυγατρικές της Αλ Κάιντα στη Συρία και πλήθος τζιχαντιστικών ομάδων στο Πακιστάν και τη Λιβύη. Η Τουρκία επιδιώκει να εκμεταλλευτεί τη γεωπολιτική ρευστότητα της τρέχουσας εποχής. Προβάλλει τον εαυτό της ως μια αυτόνομη περιφερειακή δύναμη, καλλιεργεί νεοοθωμανικές φιλοδοξίες και παίζει ένα παιχνίδι εξισορρόπησης μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον. Μια τέτοια συμπεριφορά δεν αποτελεί δείγμα αξιοπιστίας για μια συμμαχία.
Η μόνη πραγματική προοπτική για ειρήνη στην περιοχή βρίσκεται στον μετασχηματισμό της Τουρκίας σε ένα δημοκρατικό κράτος που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις εθνοτικές μειονότητες, τις γλώσσες, τις θρησκείες, τις παραδόσεις και τους πολιτισμούς των λαών που ζουν εντός και γύρω από τα σύνορά της. Χωρίς έναν τέτοιο μετασχηματισμό, η περιοχή θα παραμείνει όμηρος της ιστορικής άρνησης και της γεωπολιτικής αστάθειας. Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου δεν είναι μια πράξη εκδίκησης, αλλά μια πράξη ιστορικής αποκατάστασης. Οι προσωρινοί διπλωματικοί υπολογισμοί δεν πρέπει να υποτάσσουν τη μνήμη των θυμάτων.
Ηνωμένες Πολιτείες και Ευρώπη δεν μπορούν να οικοδομήσουν ειρήνη πάνω σε μια παραποιημένη εκδοχή της ιστορίας. Αυτό δημιουργεί μόνο τις προϋποθέσεις για τον τουρκικό αναθεωρητισμό και, ενδεχομένως, για μια ανανεωμένη επιθετικότητα. Η επίσημη αναγνώριση αυτού του εγκλήματος από τις ΗΠΑ θα αποτελούσε μια πράξη δικαιοσύνης προς τα θύματα και τους απογόνους τους. Θα στήριζε τη διασπορά, θα δικαίωνε τους Ελληνοαμερικανούς ποντιακής καταγωγής και θα εξυπηρετούσε τα ίδια τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Ουάσιγκτον στην Ανατολική Μεσόγειο. Πάνω απ’ όλα, θα έστελνε στην Άγκυρα ένα σαφές μήνυμα: η ασφάλεια του μέλλοντος μπορεί να οικοδομηθεί μόνο πάνω στην αλήθεια και ότι δεν θα υπάρξει καμία ηθική ισοδυναμία στη Δύση που να νομιμοποιεί τον ιστορικό αναθεωρητισμό και τη ρεβανσιστική πολιτική του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Photo Από Άγνωστος – http://www.pappaspost.com/asia-minor-catastrophe-us-newspaper-headlines/, Κοινό Κτήμα, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=48364239, https://el.wikipedia.org/wiki/
