«Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού…» (Ψαλμός 67, 36)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ο Θεός δοξάζεται… “βλεπόμενος” επάνω στην χαρισματική “θέωση” των Αγίων Του…!
-Τί είναι ένας Άγιος του Θεού…;
-Είναι ένας, κατά Χάρη, “θεωμένος άνθρωπος”…!
Ο υπερθαύμαστος και απειροθαύμαστος Θεός μας, γίνεται περισσότερο αξιοθαύμαστος… όταν “κατοπτρίζεται” σαν υπέρλαμπρος Ήλιος Δικαιοσύνης, επάνω στην ηθική τελειότητα που κατορθώνουν -με την δύναμη της θείας Χάρης Του- όντα θνησιγενή… αλλά και θεοσυγγενή: πάντες οι Άγιοί Του!
Ο άπειρος Θεός μας είναι «Ον αυτοδόξαστον και αυτοθαύμαστον»! [ 1 ] Όχι, ότι “αυτοδοξάζεται” ή “αυτοθαυμάζεται” αυτοπροβαλλόμενος αλαζονικά στα πλάσματά Του! Γιατί, πώς θα μπορούσε νά΄ναι υπερήφανος, Εκείνος… ο Οποίος συνιστά την “προσωποποίηση” της ταπεινότητας και τον “ορισμό” της πραότητας;! [ 2 ] Ο ταπεινός κι’ ανυπερήφανος Θεός μας, είναι όντως Ον «αυτοδόξαστον και αυτοθαύμαστον», επειδή ενέχει εγγενώς μέσα στην υπερτέλεια άκτιστη, αυθύπαρκτη και άπειρη φύση Του, τις υπερφυείς ιδιότητες της Παναγάπης… της Παναγαθότητας… της Πανσοφίας… και της Παντοδυναμίας…! Ιδιότητες, που Τον καθιστούν αυθύπαρκτον, αυτάγαθον, αυτόσοφον, αυτοδύναμον, αυτοδόξαστον και ανενδεή… τόσο των Αγγελικών όσο και των ανθρωπίνων “θαυμαστικών” και “τιμητικών” δοξολογιών!
Οι Άγιοι Πάντες (την ετήσια Εόρτια Σύναξη των οποίων πανηγυρίζουμε μόνο στην Ορθοδοξία -γιατί από τις Δυτικές “ομολογίες” απουσιάζει πλήρως αυτή η Μεγάλη Γιορτή) έχουν χαρακτηριστεί ως… “έμπνοοι βίβλοι” (ζωντανά βιβλία) της εφαρμοσμένης Ευαγγελικής τελειότητας. Σ’ αυτή την τελειότητα μας εκάλεσε ο Θεός [ 3 ] με την ενανθρώπηση του Υιού Του! Βλέποντας έναν Άγιο, αντικρύζουμε “ζωντανό” και βιωμένο το Ιερό Ευαγγέλιο! Γι’ αυτό, μόνο στην Ορθόδοξη Ανατολή, οι Άγιοι Πάντες θεωρούνται ασφαλείς και απλανείς “οδοδείκτες” προς την Χριστο-Αλήθεια [ 4 ] γιατί η Ευαγγελική τελειότητα “ψηλαφάται” στον άγιο βίο τους, και κατανοείται ως “ποιότητα” επιτεύξιμη ανθρωπίνως -συν Θεώ- και πραγματοποιήσιμη, εμπειρικώς επιβεβαιωμένα!
«Των Αγίων Απάντων τα μυρία συστήματα, συν τοις Αποστόλοις Προφήτας, Ιεράρχας και Μάρτυρας, Οσίων και Δικαίων τους χορούς, και άθροισμα Αγίων Γυναικών, και συν πάσιν ανωνύμοις τε και γνωστοίς, υμνήσωμεν κραυγάζοντες: δόξα τω ενισχύσαντι υμάς, δόξα τω θαυμαστώσαντι, δόξα τω την Εκκλησίαν δι’ υμών πυρσεύοντι.» (Από την Υμνολογία της Εορτής των Αγίων Πάντων)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ας υμνολογήσουμε τα πολυάριθμα στρατεύματα των Αγίων Πάντων! Μαζί με τους Αποστόλους, τους Προφήτες, τους Ιεράρχες και τους Μάρτυρες, τους συνασπισμούς των Οσίων και των Δικαίων, και το σύνολο των Αγίων Γυναικών, μαζί τους δε και όλους τους ανωνύμους κι’ επωνύμους Αγίους. Ας τους ανυμνήσουμε επευφημώντας: Δόξα σ’ Εκείνον -τον Χριστό- που σας ενδυνάμωσε στα Μαρτύριά σας… Δόξα σ’ Αυτόν που σας κατέστησε παντού θαυμαστούς για τις αρετές σας… δόξα σ’ Εκείνον που μέσα από την δική σας ηθική τελειότητα και λαμπρότητα, φωταγωγεί την Εκκλησία…
Πλημμύρισε ο κόσμος από ανέσπερο Φως… από αγγελικές μελωδίες… από υπερκόσμιες ευωδίες… που “έφεραν μαζί τους” (ενσωματωμένα επάνω τους!) τα “αρχοντόπουλα” και οι “αρχοντοπούλες” της Βασιλείας του Θεού, οι Άγιοι Πάντες, με την Εόρτια σύναξή τους στην φτωχή μας παροικεσία! Πάντες οι ανά τους αιώνες «ευαρεστήσαντες τω Θεώ» (αυτοί που Τον καλοκάρδισαν κι’ ευαρέστησαν κι’ ανέπαυσαν… με την ταπεινή, αγαπητική, αγνή κι’ εγκρατή ζωή τους)! Οι Άγιοι της «Θριαμβεύουσας Εκκλησίας» του Ουρανού [ 5 ] που κατέβηκαν στην «Στρατευομένη Εκκλησία» της Γης, για να συνεορτάσουμε! Όπως οι… “Ευπατρίδες” που, αφού πλουτίσουν και μεγαλουργήσουν μακριά από την πατρίδα τους… επιστρέφουν σ’ αυτήν, για να πλουτο-σκορπίσουν…!
Αυτές οι αμέτρητες ουράνιες στρατιές των επωνύμων και ανωνύμων Χριστολατρών – Αγίων και Δικαίων όλων των περιόδων της ιστορίας [ 6 ] «επισυνάχθησαν ως αετοί» (Ματθ. 24, 28) λατρευτικά και δοξαστικά γύρω από Εκείνον… Τον Οποίον αγάπησαν με όλη την δύναμη της ύπαρξής τους! [ 7 ] Με την Ευλογία Του, κατέβηκαν στην γη όπου έζησαν, ανάμεσά μας, για να συμπανηγυρίσουν μαζί μας τα αιώνια «Νικητήριά» τους κατά του διαβόλου, του θανάτου και της φθοράς! Είθε να έχουμε πάντα τις προς Θεόν πρεσβείες τους -μαζί με την αμέριστη βοήθεια και προστασία τους- σ’ αυτά τα “έσχατα χρόνια” που ευδόκησε ο Ουράνιος Πατέρας μας να ζήσουμε…
Δεν ήσαν ανέκαθεν, από τα γεννοφάσκια τους, έτσι… τέλειοι, ένδοξοι και πλούσιοι πνευματικά, οι Άγιοι Πάντες. Πολλοί απ’ αυτούς όταν ζούσαν στην γη, υπήρξαν λιγότερο… ή και περισσότερο αμαρτωλοί από εμάς, “χρεωμένοι” πνευματικά, ρακένδυτοι, πένητες, άδοξοι και άποροι…! Αλλά, με την γενναία μετάνοιά τους (ως ολόκαρδη και ταπεινή διάθεση επιστροφής στον Θεό) και με τα φιλόπονα έργα μετανοίας τους (ως πράξεις… αποδεικτικές αυτής της θεοφιλούς διάθεσής τους) κατόρθωσαν να Τον ευαρεστήσουν! Έτσι, αφού τους συγχώρησε, τους ξαναδέχτηκε φιλόστοργα πίσω στην Πατρική Του αγκαλιά, και τους καταπλούτισε με άφθαρτα κι’ απερινόητα πνευματικά χαρίσματα…!
Η Εορτή των Αγίων Πάντων σηματοδοτεί την… παύση της τρυφής του Πεντηκοσταρίου, και την έναρξη της νηστείας των Αγίων Αποστόλων, δηλ. της περιόδου που προηγείται της Εορτής των Αγίων Μαθητών του Χριστού (29 Ιουνίου). Η Θεϊκή σοφία γνωρίζει καλά την αστάθεια της αγωνιστικής μας προαίρεσης, η οποία ατονεί και πλαδαρώνει όταν βρεθεί σε εκτεταμένη προπονητική αδράνεια, που επιφέρει μεγάλη ψυχοσωματική χαλάρωσή μας. Γι’ αυτό, θεωρεί ο Θεός αναγκαίο να μας προσφέρει, σε τακτά διαστήματα, ευκαιρίες πνευματικής εκπαίδευσης, με στόχευση υψηλών επιδόσεων, ώστε νά’μαστε πάντα ετοιμοπόλεμοι πνευματικά κι’ αξιόμαχοι σε κάθε περίσταση!
Με την εκκίνηση της “Πνευματικής Ολυμπιάδας” (της πανορθόδοξης νηστευτικής άθλησης…) που κηρύσσει η Ορθόδοξη Μητέρα-Εκκλησία μας, επιδιώκει την καλύτερη δυνατή ψυχοσωματική προετοιμασία μας για την ερχόμενη Μεγάλη Εορτή! Συνάμα, με την κατά προαίρεση συμμετοχή μας στην Νηστεία των ιερών αυτών ημερών, αν και φαίνεται ότι το σώμα μας φθείρεται με την νηστεία, η ψυχή δυναμώνει πολύ… [ 8 ] εξισορροπώντας τα μεγάλα ελλείμματα αγωνιστικότητας, στον Πνευματικό μας στίβο! Οι ψυχές και τα σώματά μας καθαρίζονται βαθιά από όλες τις ψυχοσωματικές “τοξίνες”, ενώ ταυτόχρονα υπηρετείται η ανάγκη να γυμναστούμε, κι’ έτσι να μείνουμε σε μια κατάσταση “αξιόμαχης” αγωνιστικής ετοιμότητας, στο μετερίζι του “αοράτου πολέμου” μας κατά της αμαρτίας και των παθών…
Η “Πνευματική Ολυμπιάδα” της Νηστείας των Αγίων Αποστόλων, θα αρχίσει -μαζί με το Σαρανταλείτουργο της περιόδου αυτής- την Δευτέρα, μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων, σε όλα τα Ορθόδοξα περιβάλλοντα της Οικουμένης, και θα τελειώσει την ημέρα της Αποστολικής Εορτής (29 Ιουνίου). Όσοι προαιρούμαστε να “αθλήσουμε” εν Χριστώ νηστευτικά… (με επίγνωση της θεο-ευαρέστησης που απορρέει από αυτό), ας προσέλθουμε πρόθυμα στο στάδιο της εγκρατείας. Και νά΄μαστε βέβαιοι ότι, όπως κάθε θυσία που γίνεται για την Αγάπη του Χριστού μας, έτσι και η Νηστεία θα σωρεύσει μέσα μας τεράστιο πνευματικό πλούτο… με την ευλογία της Χάρης του Θεού!
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[ 1 ] Ο χαρακτηρισμός του Θεού ως Όντος “αυτοδόξαστου και αυτοθαύμαστου” αποδίδεται στον υπέρλαμπρο φωστήρα της Οικουμένης, Μέγα Βασίλειο (+379 μ.Χ.).
[ 2 ] «Μάθετε απ’ Εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία… και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών!…» (Ματθ. 11, 29)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Γνωρίστε από Εμένα τον Ίδιο, ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά… και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας, αν Με πλησιάσετε…
[ 3 ] «Γίνεσθε ουν τέλειοι… ώσπερ ο Πατήρ υμών ο εν τοις Ουρανοίς τέλειος εστίν!» (Ματθ. 5, 48)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Να τελειοποιείσθε ηθικά (στην αγάπη και στην ταπείνωση) συνεχώς, επιδιώκοντας να μοιάσεται στον υπερτέλειο Ουράνιο Πατέρα σας!
[ 4 ] Η “Χριστώνυμη” Αλήθεια ορίζεται “αυτοπροσδιοριστικά” από τον Ίδιο τον Κύριό μας, στο Άγιό Του Ευαγγέλιο, μέσα από μία συμπυκνωμένη αυτο-σύσταση: «Εγώ ειμί η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή» (Ιωάν. 14, 6)!
[ 5 ] Οι μετοχές «Στρατευομένη» και «Θριαμβεύουσα» αναφέρονται στο “Σώμα” της Εκκλησίας του Χριστού, όπως νοείται Ορθόδοξα, ορίζοντας: α) ως “Στρατευομένη” την Εκκλησία της Γης… που μάχεται -ακόμα- με το κακό… αντιπολεμώντας το! & β) ως “Θριαμβεύουσα” την Εκκλησία του Ουρανού… που έχει θριαμβεύσει νικηφόρα εναντίον του σατανά και της συμμορίας του!
[ 6 ] Στο σύνολο των «απ’ αιώνος Αγίων» ανήκουν κι’ εκείνοι, οι οποίοι έζησαν πριν από την εναθρώπηση του Θεού (Γέννηση του Χριστού), από τους πρωτοπλάστους και εντεύθεν, αλλά ενσωματώθηκαν αναδρομικά στο “Σώμα” του Χριστού, την «θριαμβεύουσα» Εκκλησία Του, μετά την κάθοδο του Κυρίου στον Άδη… και την επί 3ήμερο, εκεί, διακήρυξη της ερχομένης Βασιλείας Του… που απέσπασε από τα νύχια του σατανά όλους τους “από αιώνων εν Άδη δεσμώτες”, και τους συνανέστησε μαζί Του… με την ένδοξη Ανάστασή Του εκ των νεκρών.
[ 7 ] «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου, εξ όλης της καρδίας σου, και εξ όλης της ψυχής σου, και εξ όλης της διανοίας σου, και εξ όλης της ισχύος σου…»! (Μαρκ. 12, 30)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Να αγαπήσεις τον Κύριο και Θεό σου με όλη την καρδιά σου… και με όλη την ψυχή σου… και με όλη την διάνοιά σου… και με όλη την επιθυμητική σου ισχύ…!
[ 8 ] «Ει και ο έξω ημών άνθρωπος διαφθείρεται, αλλ’ ο έσω ημών ανακαινούται ημέρα και ημέρα…» (Β΄ Κορ. 4, 16)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Παρ’ ότι ο εξωτερικός μας άνθρωπος (το σώμα) φθείρεται και παρακμάζει… ο εσωτερικός μας άνθρωπος (η ψυχή), σε αντίθεση με το σώμα, ανανεώνεται και δυναμώνει συνεχώς, βαίνοντας προς τον υπαρξιακό της ανακαινισμό…
