«Ως Υετός επί πόκον… και ωσεί Σταγών η στάζουσα επί την γην»…» (Ψαλμός 71, 6)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Σαν βροχή ποτιστική σε καιρούς ανάβροχους… και σαν δροσιά αναψυκτική σε αυχμηρούς και άνυδρους κόσμους…
Κάθε μέρα στον Άθω… σε μοναστήρια κι’ ασκηταριά, αλλά και όπου αλλού στην παγκόσμια Ορθοδοξία ευδοκεί ο σπλαχνικός Θεός μας, ιερουργούνται τα Άχραντα Μυστήρια…! Από αυτά, ένα “παγόδροσο” ελέους… ως η «δρόσος Αερμών, η καταβαίνουσα επί τα όρη Σιών» (Ψαλμός 132, 3) πέφτει δροσιστικά… πάνω στις “θερμόπληκτες” ψυχές μας! Η “ομβροτόκος νεφέλη” [ 2 ] της θείας Χάρης που απορρέει από την Θεία Λειτουργία, δεν περιορίζεται τοπικά. Ο άνεμος της Ευσπλαχνίας του Θεού την “τρέχει” σαν σύννεφο παντού, σε όλον τον κόσμο… και όπου σταθεί “βρέχει” έλεος, επάνω στις διψασμένες ψυχές που περιμένουν… όπου κι’ αν βρίσκονται: στην γη, στον ουρανό ή στον σκοτεινό άδη…!
Η Κυριακή των Αγίων Πάντων άνοιξε την αυλαία της νηστείας των Αγίων Αποστόλων. Όλος ο Ορθόδοξος κόσμος έχει εισέλθει σε μια περίοδο πνευματικού αγώνα …με τους πιστούς να έχουν αποδυθεί, για την Αγάπη του Χριστού, στο νηστευτικό στάδιο… κυρίως ως “άθληση στερητικής… υπομονής”. Σπεύδουν λοιπόν να συμμετάσχουν σε αυτήν, με επίγνωση της διπλής [ 3 ] “αποτοξινωτικής” ωφέλειας που θα απολαύσουν. Η νηστευτική αυτή περίοδος, έχει διαφορετική διάρκεια κάθε χρόνο [ 4 ], ανάλογα με το πότε γιορτάζεται το Ορθόδοξο Πάσχα. [ 5 ] Η νηστεία αυτή, αρχίζει πάντα 57 ημέρες μετά την Ανάσταση… (ακριβέστερα: την Δευτέρα, μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων), όποτε και αν “πέσει” ημερολογιακά η “Λαμπροφόρος Κυριακή”.
Η νηστεία των Αγίων Αποστόλων, συνδυάζεται από την Εκκλησία με το 40λείτουργο αυτής της περιόδου, ώστε να μεγιστοποιείται έτσι η πνευματική ωφέλεια που απορρέει από αυτόν τον συσχετισμό, για κάθε εμπλεκόμενο! [ 6 ] Και η μεν νηστευτική άσκηση αποτοξινώνει ψυχοσωματικά όσους συμμετέχουν, αυξάνοντας σημαντικά την δύναμη της προσευχής τους! Η δε συνδυαστική συμμετοχή στο 40Λείτουργο… επευλογείται από τον Θεό με μια τεράστια “χορηγεία” θείας Χάρης, η Οποία επιδρά λυτρωτικά επάνω σε όλους τους οικείους (ζώντες και κεκοιμημένους) των συμμετεχόντων Χριστολατρών! Γιατί, απλά, τους καθιστά “δικαιούχους” πλουσίων “αντιδόσεων” της Χάρης του Θεού…!
Οι ψυχές των αποβιωσάντων οικείων μας, που με νοσταλγία τους φέρνουμε στην μνήμη μας, μετά την φυγή από το σώμα συνεχίζουν να υπάρχουν σε μια άλλη οντολογική διάσταση…! Μια κατάσταση ύπαρξης πρωτόγνωρη, που δεν περιλαμβάνει το… “άλλο μισό” τους, το σώμα. Η κατάσταση αυτή, στην αρχή βιώνεται φοβικά και αμήχανα… μπροστά στο άγνωστο της νέας, ασώματης πραγματικότητας. Οι ψυχές αγνοούν πώς θα μπορούσαν… αλλά και συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν, πια, να “αυτενεργήσουν”. Είναι πλήρως εξαρτημένες από τα φωτεινά όντα [ 7 ] που τις συνοδεύουν, και προσπαθούν να προσαρμοστούν σε έναν νέο υπερ-ρεαλισμό… που ποτέ δεν είχαν διανοηθεί ότι θα βίωναν!…
Όντας σε παντελή αδυναμία να κινηθούν οι ψυχές “αυτοδύναμα”, συνειδητοποιούν απεγνωσμένα ότι υπόκεινται σε απόλυτη εξάρτηση από τους Αγγέλους που τις συνοδεύουν, και αφήνονται ολοκληρωτικά στην προστασία και καθοδήγησή τους. Το θάμβος και η κατάπληξη που βιώνουν, έχοντας βρεθεί σε έναν κόσμο άϋλο και υπερ-ρεαλιστικό… δεν τις αφήνει να νοιώσουν άνετα, κι’ αυτό εμπνέει μέσα τους ανέκφραστη αμηχανία και φοβικότητα. Η συνειδητοποίηση, ότι έχουν περιέλθει σε κατάσταση δεινή… που αδυνατούν να αντιμετωπίσουν μόνες, κάνει τις ψυχές να ελπίζουν μόνο στην βοήθεια των οικείων τους στην γη, αλλά δεν μπορούν να “επικοινωνήσουν” σε εκείνους την ανάγκη τους αυτή!
Οι ψυχές, λοιπόν, των οικείων μας που έχουν περάσει στην “άλλη όχθη” της ύπαρξης, περιμένουν από εμάς που άφησαν πίσω τους… να ενδιαφερθούμε φιλάδελφα και να “κινήσουμε νήματα” ευεργεσίας, για την συγχώρηση των αμαρτιών τους και την αιώνια ανάπαυση των ψυχών τους! Πρέπει, λοιπόν, να ενδιαφερθούμε για την μεταθανάτια κατάστασή τους, όπως θα επιθυμούμε κι’ εμείς να κάνουν για εμάς οι άλλοι, όταν θα βρεθούμε κι’ εμείς, κάποτε, στην ίδια με αυτούς θέση! Να παρακαλέσουμε τον Σωτήρα Χριστό για την αιώνια ανάπαυση των ψυχών τους, με τους “ενδεδειγμένους” τρόπους δράσης που μας έχουν υποδειχθεί από την Μάνα-Εκκλησία, μέσω των Αγίων Πατέρων μας.
Οι τρόποι των “παρεμβάσεων” αυτών που υποδεικνύουν οι Άγιοί μας, είναι: οι θείες Λειτουργίες, τα Μνημόσυνα, τα Τρισάγια και οι Ελεημοσύνες… που γίνονται στο όνομα των ψυχών που έχουν φύγει! Μεμονωμένες Λειτουργίες τελούνται γενικώς καθημερινά, σε όλο το Εορτολογικό έτος. Τα 40Λείτουργα, όμως, γίνονται σε συγκεκριμένες περιόδους, συνήθως νηστειών. Κι’ ενώ η ωφέλεια, για ζωντανούς [ 8 ] & αποβιώσαντες, που απορρέει από μια μεμονωμένη θεία Λειτουργία είναι προφανώς τεράστια…, η πολλαπλή ωφέλεια ενός 40Λείτουργου είναι αναλογικά… “τεραστιότερη”! Και, για να το εκφράσω με λόγια του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου, όπως «ένα “λιανοντούφεκο”… δεν μπορεί να αντιπαραβληθεί συγκριτικά με μια “ομοβροντία όπλων”…»!
Αν πραγματικά αγαπούμε τους οικείους μας, που έφυγαν για τον άλλο κόσμο… και μάλιστα εκείνους που έφυγαν πνευματικά ανέτοιμοι, ας ενδιαφερθούμε για την ανάπαυση των ψυχών τους! Επειδή οι ίδιοι εκείνοι δεν μπορούν, πλέον, να κάνουν τίποτα γι’ αυτό! Η “ευκαιρία”τελείωσε… και η μόνη δυνατότητά τους να ελεηθούν, βρίσκεται στα δικά μας χέρια! Το 40λείτουργο είναι μια τεράστια σε σημασία πράξη αγάπης… που δίνει την ευκαιρία: και τις προσφιλείς μας ψυχές των κεκοιμημένων (όπως, φυσικά, και των ζώντων) να ελεήσουμε…, και την δική μας ψυχή να αναπαύσουμε βαθιά, “κοινωνώντας” την ίδια χαρά που γεύεται η καρδιά μας… όταν ελεεί αναγκεμένα πλάσματα!
Αυτή η Ουράνια “βροχή ελέους” και “δροσιά αναψυχής”, ευδοκεί ο Χριστός μας να εισχωρεί παντού βαθιά… (στα επίγεια, στα επουράνια, ακόμα και στα καταχθόνια του Άδη…), δροσίζοντας και αναψύχοντας κάθε διψασμένη ψυχή που συναντά, σε όποια μεταφυσική κατάσταση κι’ αν είναι εγκλωβισμένη, εξαιτίας των εγκοσμίων επιλογών της…!Συνεπώς, ας αξιοποιήσουμε την μοναδική αυτή ευκαιρία που δίνει η Μάννα-Εκκλησία μας, κι’ ας σπεύσουμε να δροσίσουμε τις ψυχές των προσφιλών μας κεκοιμημένων (ειδικά), που περιμένουν από εμάς να τους νοιαστούμε και να τους ευεργετήσουμε! Πώς; Εγγράφοντάς τους στα 40Λείτουργα αυτής της χρονικής περιόδου, αλλά και ελεώντας αναγκεμένα πλάσματα γύρω μας… για να ευφρανθεί ο Χριστός μας!
Ένας από τους νεοφανείς Αγίους της Εκκλησίας μας, που άφησε ιδιαίτερο πνευματικό “αποτύπωμα” στην νεοελληνική κοινωνία και στην Οικουμενική Ορθοδοξία, είναι ο Αγιορείτης Όσιος Παΐσιος, που μιλούσε εμφατικά για την πνευματική βοήθεια που πρέπει να προσφέρουμε στους κεκοιμημένους μας:
«Οι θείες Λειτουργίες, τα Μνημόσυνα κι’ οι Ελεημοσύνες… είναι ο καλύτερος “δικηγόρος υπεράσπισης”‘ μπροστά στόν Θεό, για τις ψυχές των κεκοιμημένων! Τα μέσα αυτά, έχουν από τον Χριστό την δύναμη ακόμα και από την κόλαση να βγάζουν ψυχές! Ό,τι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε για τους νεκρούς συγγενείς ή φίλους μας, που θέλουμε να ευεργετήσουμε… είναι ένα 40λείτουργο για την ψυχή τους! Κι’ αν είναι δυνατό, να το συνδυάσουμε με ελεημοσύνη προς τους φτωχούς…!
(Από τις πνευματικές υποθήκες του Αγίου Παϊσίου).
«Επελήσθην ωσεί νεκρός… από καρδίας!…» (Ψαλμός )
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Λησμονήθηκα από τους οικείους μου… όπως βγαίνει οριστικά ένας νεκρός από την καρδιά των ζωντανών συγγενών του!…
Ο Προφήτης Δαβίδ “έκρυψε” υπαινικτικά… μέσα στον ανωτέρω στίχο του Ψαλτηρίου, την αναπόδραστη συμπτωματολογία της λήθης (λησμοσύνης), στην οποία εμπίπτουμε όλοι οι “ζωντανοί” άνθρωποι! Ξεχνούμε δηλ. σιγά-σιγά (λόγω των υποκειμένων μέσα μας παθών…) τα αγαπημένα μας πρόσωπα, όταν οι ψυχές τους αναχωρήσουν για την μεταθανάτια ζωή της αιωνιότητας, και βγουν έξω από το οπτικό μας πεδίο… ώστε να μην τις βλέπουμε και μας θυμίζουν την ύπαρξή τους! Αυτή η λησμοσύνη είναι απαράδεκτη για τους Χριστολάτρες, οι οποίοι πρέπει να καλλιεργούμε στην μνήμη μας -από Χριστοκεντρική αγάπη για τους αδελφούς μας- όλες τις “εμπρόσωπες ενθυμήσεις” αυτών που έφυγαν… “ακολουθώντας” τις ψυχές τους αδιαλείπτως προσευχητικά…!
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[ 1 ] «Ως δρόσος Αερμών η καταβαίνουσα επί τα όρη Σιών… ότι εκεί ενετείλατο ο Κύριος την ευλογίαν, ζωήν έως του αιώνος…» (Ψαλμός 132, 3)
Όρος Αερμών: Το πανύψηλο και σχεδόν πάντα χιονοσκέπαστο βουνό, στα βόρεια σύνορα της Παλαιστίνης. Η ομίχλη κι’ η πυκνή δροσιά που σωρεύεται εκεί, διατηρούν ζωντανή την βλάστηση ακόμα και σε περιόδους ανομβρίας. Η δροσιά αυτή “κατεβαίνει” από τον ουρανό στα όρη… και από τα όρη, με τον άνεμο, στις υπώρειες κοιλάδες… όπου οι ανθρώπινοι καταυλισμοί…! Εδώ, το “Όρος Αερμών” συμβολίζει τα υπερκόσμια… από τα οποία “κατεβαίνει” η δροσιστική ευλογία της Θείας παρακλήσεως, στην “άνυδρη” χαμοζωή μας…!
[ 2 ] “Ομβροφόρος” ή “ομβροτόκος” νεφέλη: Είναι το σύννεφο που “κουβαλάει” ή “γεννάει” ζωτικά ποτιστική και δροσιστική βροχή…
[ 3 ] Η Νηστεία -ένα από τα “υπερόπλα” κατά των δυνάμεων του σκότους!- μας υποδείχτηκε ως αναγκαιότατη, από τον ίδιο τον Χριστό: «Τούτο το γένος [των δαιμόνων και των παθών…] εν ουδενί δύναται εξελθείν [εκ του ανθρώπου] ειμή εν προσευχή και νηστεία…» (Μάρκ. 9, 29)! Ωστόσο, και η καθαρτική ωφελιμότητά της στον ανθρώπινο οργανισμό, είναι εξίσου μεγάλη! Αποτοξινώνει το σώμα μας από κάθε διατροφικό δηλητήριο που έχει σσωρευθεί εντός του, εξυγιαίνοντάς το.
[ 4 ] Η διάρκεια της Νηστείας των Αγίων Αποστόλων είναι πάντα μεταβλητή. Ενώ η λήξη της νηστείας είναι ημερολογιακά σταθερή (29 Ιουνίου), η αρχή της είναι μεταβλητή: εξαρτάται από το πότε “πέφτει” ημερολογιακά το Ορθόδοξο Άγιο Πάσχα. Έτσι, εάν το Πάσχα “πέφτει” νωρίς, η διάρκεια της νηστείας είναι εκτεταμένη… ενώ, αν το Πάσχα “πέφτει” αργά, η διάρκεια της νηστείας είναι περιορισμένη. Συνεπώς, η ημερολογιακή μεταβλητότητα του Πάσχα επηρεάζει μεταθετικά και τις άλλες “κινητές” εορτές: 1) της Αναλήψεως, 2) της Κυριακής των Αγίων Πατέρων, 3) της Πεντηκοστής, 4) της Κυριακής των Αγίων Πάντων, 5) της Κυριακής των Αγιορειτών Οσίων & 6) της Κυριακής των Αγίων Νεομαρτύρων…! Ο ημερολογιακός εορτασμός των κινητών αυτών Εορτών, εξαρτάται από το πότε “πέφτει” το Πάσχα κάθε χρόνο. Αν “πέσει” αργά, συντομεύεται και η νηστεία των Αγίων Αποστόλων! Αν “πέσει” νωρίς, η διάρκεια της νηστείας επιμηκύνεται αναλογικά…
[ 5 ] Το “Πασχάλιον της Ορθοδοξίας” (δηλ. ο χρόνος εορτασμού του Πάσχα, στην Ορθόδοξη Ανατολή) έχει ορισθεί από την 1η Οικουμενική Σύνοδο, να εορτάζεται κατά: την 1η Κυριακή, μετά την 1η πανσέληνο της Εαρινής Ισημερίας… όποτε κι’ αν “πέσει” αυτή ημερολογιακά. Από τις αρχές Απριλίου ως τα μέσα Μαΐου, κάθε ενδιάμεση Κυριακή είναι πιθανή για φιλοξενία του Πάσχα… αρκεί αυτή να είναι η 1η Κυριακή μετά την 1η πανσέληνο της Εαρινής Ισημερίας!
[ 6 ] Η συνδυαστική συμμετοχή των Χριστιανών σε αμφότερα: νηστεία και 40λείτουργο αυτής (ή οποιασδήποτε άλλης) περιόδου, μεγιστοποιεί στο έπακρο την πνευματική ωφέλεια που απορρέει από αυτόν τον συσχετισμό! Σε καιρό νηστείας… η ψυχή και το σώμα μας (δηλαδή ο νους, η καρδιά και οι αισθήσεις μας) μπορούν να έχουν απόλυτα αρμονική συνεργασία, σε σχέση με άλλες περιόδους (κατάλυσης) που βγαίνει μεταξύ τους αντιπαλότητα! Η προσευχή, σε καιρό νηστείας γίνεται ισχυρότερη και αποτελεσματικότερη σε κατορθώματα πνευματικά… γι’ αυτό και ψάλλει η Εκκλησία μας στις εορτές των Αγίων: «Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή… ουράνια χαρίσματα λαβών…» (δηλαδή: με νηστεία, αγρυπνία και προσευχή… έλαβε ουράνια χαρίσματα)!
[ 7 ] Η συνοδεία των φωτεινών όντων (Αγγέλων) αφορά μόνο τις ψυχές που είναι μετανοημένες-εξομολογημένες-συγχωρημένες-απαλλαγμένες από “θανάσιμες” αμαρτίες… που χωρίζουν τους ανθρώπους από τον Θεό. Για τις δυστυχείς ψυχές, όμως, που δεν είναι τακτοποιημένες πνευματικά… αλλά υπόκεινται σε πάθη κι’ ανεξομολόγητα “θανάσιμα” αμαρτήματα, οι συνοδοί τους στην μεταθανάτια ζωή, είναι όντα σκοτεινά και αποτρόπαια (φρικώδεις δαίμονες) που εμπνέουν -αλοίμονο- στις υποκείμενες ψυχές φόβο και τρόμο…
[ 8 ] Επειδή, στις εκάστοτε “προσκλήσεις” της Μάννας-Εκκλησίας, για συμμετοχή μας στα τελούμενα 40λείτουργα, προτάσσεται η ψυχική ωφέλεια που λαμβάνουν απ’ αυτά ειδικά οι κεκοιμημένοι… θεωρείται εσφαλμένα ότι η τέλεσή τους προορίζεται και περιορίζεται μόνο για τις ψυχές εκείνων που έφυγαν! Αλλά, η Θεία Λειτουργία τελεσιουργείται για ολόκληρη την Εκκλησία του Χριστού: την επουράνια Θριαμβεύουσα και την επίγεια Στρατευομένη! Άρα, επηρεάζει ευεργετικά-λυτρωτικά τόσο τις ψυχές εκείνων που απο-βίωσαν και ζουν μετα-βιολογικά… όσο και τις ψυχές αυτών που επι-βιώνουν (ακόμα) ζώντας βιολογικά!
