Φέρνω στις εκβολές σου
ό,τι γεννά η μνήμη μου
στις πηγές της ψυχής σου
να πιούμε τέτοια νάματα.
Πάμε Φιλαράκο στο ξέφωτο·
στο βράχο που φυτρώνουν τα μελλοντικά όνειρα.
Τόσες Δεκαετίες μαθαίνουμε
πως πάντα
κάτι εκλεκτές μειοψηφίες
σώζουν στο τέλος τη παρτίδα.
Αν γίνουμε αστραπή
ή έστω πυγολαμπίδα
θα υπάρξουμε·
πριν απ’ το νέο λυκαυγές της ανθρωπότητας
Με τα ελάχιστα γεμίζουν οι ρωγμές
με τον έρωτα γιατρεύονται τα σώματα
Να απολαμβάνεις·
τη σταγόνα, την αχτίδα, τη στιγμή.
Να μεταλάβεις·
το αίμα, το φιλί, το δάκρυ.
Τίποτα δεν είναι παντοτινό.
photo StockSnap, https://pixabay.com




























