«Καράβι… και ταξιδεύει το Άγιον Όρος, με κατάρτι τον Άθωνα…»!
(Από την ποιητική-μουσική συλλογή «Άθως ο εμός»)
Η 2η Κυριακή μετά την Πεντηκοστή, είναι αφιερωμένη από την Ορθόδοξη Εκκλησία στους Αθωνίτες Πατέρες -με μεγάλο Π- όλων των εποχών. Από τον 7ο αιώνα, που το Αγιονόρος άρχισε να εποικίζεται από σποραδικούς Ερημίτες… μέχρι τον 21ο αιώνα, που συνεχίζει να κατοικείται από μέγα πλήθος Μοναχών και Ασκητών: ανθρώπων κάθε εθνικότητας, κάθε κουλτούρας, κάθε κοινωνικής προέλευσης και κάθε ηλικίας! Και, παρότι η «Σύναξη των Αθωνιτών Αγίων» εορτολογικά παρήλθε, λαμβάνω (ετεροχρονισμένα) αφορμή να “φωτίσω” αμυδρά την “υποφωτισμένη” πλευρά του Άθω… εκείνη που αφορά όσα δεν θα “δει” ίσως ποτέ ο “φακός” των επιφανειακών προσεγγίσεων της Αγιορειτικής πολιτείας…!
Λέγεται για το μεσαίο παιδί κάθε οικογένειας, ότι συχνά διακατέχεται από ένα ψυχολογικό σύνδρομο -το σύνδρομο “σάντουϊτς”!- το οποίο βιώνεται ως ένα (παρ)αίσθημα “ψυχικής συμπίεσης” μεταξύ του μεγαλύτερου και του μικρότερου αδελφού. Η παρούσα “γενεά” των Αθωνιτών ΚΑΛΟγήρων (στην οποία εμπίπτει και ο υπογραφόμενος ΚΑΚΟγηρος, όντας τελευταίος στην “σειρά” των απομάχων και οσονούπω απερχομένων…) βιώνει ανομολόγητα ένα τέτοιο “σύνδρομο”…! Όχι τόσο ψυχολογικό… όσο κυρίως συνειδησιακό! Ότι παρέλαβε από τις προηγούμενες γενεές ένα παρελθόν πνευματικής μεγαλειότητας… η ίδια εκπροσωπεί ένα παρόν πνευματικής μετριότητας… και φοβάται ότι θα παραδώσει στην επόμενη γενεά Μοναχών ένα μέλλον πνευματικής ελαχιστότητας… της οποίας φέρει την ευθύνη!
Και οι μεν προγενέστεροι Αθωνίτες Πατέρες -με μεγάλο Π- των οποίων την “Σύναξη” γιορτάσαμε πρόσφατα, έχουν (εύλογα) απασχολήσει κι’ απασχολούν το ενδιαφέρον της ιστορίας, με τα ένθεα πνευματικά τους κατορθώματα που τους ανέδειξαν Αγίους και τους ενέταξαν στο Αγιολόγιο της Ορθοδοξίας. Κανείς, όμως, δεν θεωρεί αναγκαίο σήμερα, για τους νυν Αθωνίτες πατέρες -με μικρό π- να αναρωτηθεί… ΠΩΣ βρέθηκαν/βρίσκονται εδώ…;! ΓΙΑΤΙ άφησαν/αφήνουν πίσω -ειδικά, οι νέοι άνθρωποι!- τον κόσμο και τα εγκόσμια… επιλέγοντας να ζήσουν ισόβια σε μια απόκοσμη ερημιά…;! ΠΟΙΟΣ και ΠΩΣ μπόρεσε/μπορεί να ασκήσει πάνω στα ευφυή μυαλά και στις νεανικές καρδιές τους, ΤΕΤΟΙΑ έλξη… ώστε να πεισθούν/πείθονται να επιλέξουν κι’ ακολουθήσουν έναν ΤΕΤΟΙΟ τρόπο ζωής…;!
«Πολλά τα τέκνα της ερήμου μάλλον… ή της εχούσης τον άνδρα» (Γαλ. 4, 27)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Περίσσευσαν τα τέκνα της ερημιάς… σε σύγκριση με τα τέκνα των πόλεων. [ 1 ]
Άβατο για τις γυναίκες το Αγιονόρος, από την πρώτη στιγμή του ανδρικού Μοναστικού εποικισμού του (7ος αιώνας μ.Χ.), καθώς το έλαβε υπό την ευθύνη και προστασία Της, η «Αθωνίτισσα Κυρά» Υπεραγία Θεοτόκος! Με το «άβατο», η Παναγία Δέσποινα “κατοχύρωσε” οριστικά το… “φεμινιστικό” Της δικαίωμα, να διαφεντεύει όπως επιθυμεί Αυτή, την Αθωνική Κληρουχία Της! Να φυλάσσει δηλ. το Άγιον Όρος από κάθε εγκόσμια επιρροή… και να το σκεπάζει με το Ιερό Μαφόριό Της προστατευτικά, από κάθε φυσικό ή μεταφυσικό κίνδυνο… που θα μπορούσε να απειλήσει την ψυχοσωματική υπόσταση των “υιοθετημένων” Της τέκνων. Γιατί, οι Αγιορείτες Μοναχοί προσβλέπουν στην Θεοτόκο… ως Μητέρα τους κατά Χάρη, Προστάτιδα, Παιδαγωγό, Αρωγό στον ασκητικό τους βίο, και Υπέρμαχο Στρατηγό… στον “αόρατο πόλεμο” με τις δυνάμεις του σκότους! [ 2 ]
Ορκισμένοι εχθροί των τριών “σκοτεινών ερώτων” (φιλαργυρίας, φιλοδοξίας, φιληδονίας) που συνιστούν τους “γενήτορες” όλων των άλλων επιμέρους παθών, οι Αθωνίτες Μοναχοί έγιναν/γίνονται εκούσια ακτήμονες και πτωχοί, ταπεινοί και άσημοι, εγκρατείς και αγνοί, σταυροφόροι και σταυρωμένοι… [ 3 ] για την Αγάπη του Χριστού και την “Ευαγγελική τελειότητα” που Αυτός επαγγέλλεται. [ 4 ] Κατανοώντας την ματαιότητα του κόσμου, ανακατεύθυναν/ανακατευθύνουν τις υπαρξιακές στοχεύσεις τους προς υπερκόσμια Αγαθά… που αξίζουν αληθινά να στοχεύσουμε και να κατακτήσουμε, οι άνθρωποι! Συσσώρευσαν/σωρεύουν πλούτο πνευματικό, άφθαρτο και αδαπάνητο, καθένας στην δική του “τραπεζική θυρίδα ασφαλείας” της ψυχής… και όλοι μαζί στο “θησαυροφυλάκειο” της Βασιλείας του Θεού, που είναι (αμφότερα) απροσπέλαστα κι’ απαραβίαστα από κάθε διαρρήκτη!
Ποτάμια από ζεστό μαρτυρικό αίμα… και χείμαρροι από ασκητικούς ιδρώτες, πότισαν και ποτίζουν το “Δένδρο” της Χριστιανικής Πίστης στον Άθω… όπως σε όλη την παγκόσμια Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη. Γιατί το ήθος της Ορθόδοξης Πίστης μας είναι πάντα και παντού, μαρτυρικό κι’ ασκητικό! Μια επιλεκτική εναλλαγή, ανάλογα με την ανάγκη, ανάμεσα στο “μαρτύριο του αίματος” και στο “μαρτύριο της συνειδήσεως” των Αγιορειτών Μοναχών, ανέβασε/ανεβάζει ψηλά τον πήχυ της “εμπειρικής θεογνωσίας” που βίωσαν/βιώνουν ατομικά, και καλλιέργησαν/καλλιεργούν συλλογικά. Έζησαν/ζουν, μέσα στην ένθεη καλογερική ταπεινότητα κι’ απλοϊκότητα της Αθωνικής καθημερινότητας, την εμπειρία της θείας Χάρης. Και χάρισαν στην Εκκλησία της γης υποδείγματα “θεοπρεπούς” ζωής… και στην Εκκλησία του Ουρανού πνευματικά αναστήματα “θεωμένων” ανθρώπων!
Περιπλέοντας την Αθωνική χερσόνησο απ’ την Ιερισσό ως την Ουρανούπολη, αντικρύζουμε τις παράκτιες Μονές. Μπροστά μας “παρελαύνουν” εικόνες μιας “γήινης” καθημερινότητας των Αγιορειτικών Μονών. Επιτηδεύματα ταπεινά… όπως η μετάγγιση του οίνου στα βαρέλια, το στόλισμα των κολύβων στον δίσκο, η κηροπλαστεία, η βιβλιοδεσία, η ψαλμωδία, τα μαστορέματα, η ανθοκομία, η καθαριότητα, η ταλαντοκρουσία, ο τρύγος των αμπελιών, η τραπεζοκομία, η αγιογραφία, η λατρεία του Θεού, η λάτρα του ξενώνα, η κηπουρική, και τόσα άλλα “μικρά κι’ ασήμαντα”…! Μα, παράλληλα μ’ αυτά τα “γήινα επιτηδεύματα” των Αγιορειτικών μοναστηριών, διενεργείται κάτι… που υπερφαλαγγίζει κάθε κοσμική ματαιότητα! Γιατί… «Την ίδια ώρα, κι’ απ’ τα είκοσι αναδίνεται μια ΕΥΧΗ διάπυρη… νοερή… καρδιακή… που αγιάζει και χαριτώνει το Όρος, καθώς το περιπλέεις… απ’ την Ιερισσό ως την Ουρανούπολη…»! [ 5 ]
Οι «Αγιονορείτες καλογήροι… στήσαν χορό και πανηγύρι…» [ 6 ] μέσα στο “άγιο βήμα” της καρδιάς τους, όπως άλλοτε οι «Τρεις Παίδες εν καμίνω» μέσα στην πυρά της Βαβυλώνιας αιχμαλωσίας τους. Κρύβοντας από τον κόσμο που τους προσεγγίζει τους “τύπους των ήλων” της σταύρωσής τους για τον Χριστό (μάλλον δε της συσταύρωσής τους με τον Χριστό), σπογγίζουν κρυφά τα δάκρυά τους πίσω από την χαρούμενη ευπροσηγορία τους, που δείχνουν (απροσποίητα) προς τα έξω. Φορώντας “κουκούλια ακακίας” (επανωκαλύμαυχα) όπως τα νήπια, μαζεύονται «σαν μαύρες νύφες στο σκοτάδι, γύρω από τα φωτεινά σημάδια» των κεριών… κάθε νύχτα. Για να δοξολογήσουν την Σταυρωμένη Παναγάπη… καθικετεύοντάς Την με το “θράσος” μιας ταπεινής “αναίδειας”: να μεγα-ελεήσει την Οικουμένη, ενισχύοντας κάθε μικρό-καρδη διάθεση και μικρό-ψυχη πίστη των Μοναχών!
Πίσω από την “αναστάσιμη” (φωτεινή και χαρούμενη) ευπροσηγορία της “καλογερικής” συμπεριφοράς… που “κοινωνούν” οι προσκυνητές του Άθω, μια απόκρυφη “σταυρική” [ 7 ] καθημερινότητα καθορίζει την ζωή των Μοναχών! Μια ασκητική-μαρτυρική εμπειρία, οδυνηρή κι’ αιμορραγική… όπου η υπακοή (εκκοπή του θελήματος…), η ταπείνωση, η “πτωχεία του πνεύματος” [ 8 ] και η συνεχής “βία της φύσης” [ 9 ] “θάβουν” κάθε πιθανή πραγματοποιησιμότητα “καταξίωσης” σε αυτόν τον μάταιο κόσμο! Η δε ελεύθερη επιλογή της αγαμίας, “ακυρώνει” ανατρεπτικά την βιολογική εξελιξιμότητα της ανθρώπινη φύσης… “καταδικάζοντας” με την παρθενία τον Μοναχό σε εκούσια γενετική ασυνέχεια!
«Καράβι, και ταξιδεύει το Άγιον Όρος» στο “απέραντο γαλάζιο” του Βόρειου Αιγαίου… και μέσα σε αυτόν τον αμετακίνητον “διάπλου” της χωροχρονικής του διαδρομής, κατεργάζεται -συν Θεώ- την θεραπεία των παθών και την κάθαρση των ψυχών… τόσο των μονίμων κατοίκων του, όσο και των προσκυνητών! Η κορυφή του Άθω -το “κατάρτι” του Αγιορειτικού καραβιού!- είναι το “σημείο αναφοράς” όλων των προσευχομένων Μοναχικών καρδιών. Εκεί, στην κορυφή… κι’ από εκεί στον Ουρανό… κατατείνουν όλες οι φανερές και αφανείς, σιωπηρές και έκφωνες προσευχές των Καλογήρων. Οι προσκυνητές “στέκονται” μόνο σε όσα ωραία βλέπονται, ακούγονται και μυρίζονται…! Οι Καλόγηροι “προχωρούν” σε όσα ωραιότερα κρύβονται, αποσιωπούνται κι’ ευωδιάζουν μυστικά…! Σε κάτι κοινό, μόνο, “ανταμώνουν” συναπολαυστικά: στην κοινή όλων, πείνα και δίψα για «νάμα… μέλι… κερί… και λιβάνι…» που χορταίνει «τους πεινασμένους του νάρθηκα…» και θεραπεύει όλους «τους λαβωμένους των στασιδιών…»! [ 10 ]
Μέσα στον πολυκύμαντο ωκεανό της ιστορίας, ο Άθως συνεχίζει -15 αιώνες τώρα- να “διαπλέει” μεταξύ γης και ουρανού… διαπορθμεύοντας αδιάκοπα στην “αντίπερα όχθη” ψυχές Χριστο-νοσταλγικές και Χριστο-σταυρωμένες. Οι τωρινοί Αθωνίτες πατέρες -με μικρό π- συνεχίζουμε να γαιο-στεκόμαστε σωματικά… και να ουρανο-στρεφόμαστε ψυχικά, στους δυσχερείς αυτούς καιρούς της πλήρους (γενικευμένης) υλο-φροσύνης και γεω-στρέφειας…! Προσπαθούμε φιλόπονα και φιλότιμα… μέσα στα όρια της αναλογικότητας των “εσχάτων χρόνων” που ζούμε! Αλλ’ η ασκητική μας προαίρεση γίνεται ολοένα και περισσότερο υποτονική… ενώ η “απηχησιμότητά” της στον Θεό όλο και λιγότερη! Οι “ανω-θρώσκουσες” [ 11 ] καρδιο-εφέσεις μας, εκπίπτουν συχνά σε φθηνές γαιω-στοχεύσεις… κι’ οι ελπίδες για ευαρέστηση του Θεού, βαθμηδόν ουρανο-γκρεμίζονται κι’ αβυσσο-χάνονται…!
Ίσως νά’μαστε η τελευταία γενιά Αγιορειτών Μοναχών που… «έπεται τοις Πατράσιν» (ακολουθεί τους Αγίους Πατέρες) και «πείθεται τοις κείνων ρήμασι» (υπακούει στις ιερές πνευματικές τους υποθήκες) [ 12 ] ελπίζοντας -μέσα στην πνευματική μας ξηρασία- σε έναν “κατακλυσμό ελέους” από τον Ουρανό… χάρη στους προγενέστερους Αγιορείτες Πατέρες, που ευαρέστησαν τον Θεό και βρήκαν παρρησία κοντά Του. Συνεπώς, «αν φτάνει ακόμα μέσα μας ο μυστικός ήχος των σημάντρων» ώστε να Μετανοούμε και να Ταπεινούμεθα… «είναι γιατί, εσώτερα, ένα μικρό πουλί (η ένθεη Ελπίδα!) «τινάζει τα φτερά του, περιμένοντας»! Ενόσω υπάρχουν μεταξύ μας ψυχές ταπεινές… που λειώνουν μέρα-νύχτα αναμμένες σαν “λαμπάδες” μετανοίας-νηστείας-αγρυπνίας-προσευχής… «Το φοβερό ποτάμι (της Ελπίδας…) που ρέει μέσα στις φλέβες μας, θα μας ωθεί πέρα από το αδιανόητο» της απελπισίας…! [ 13 ]
Αντί επιλόγου
Έχοντας (και) προσωπικό “μερίδιο ευθύνης” σε μια πνευματική κατάσταση του Άθω, που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως… “κάθε πέρσι και καλύτερα”, κλαίω βουβά, πρωτίστως για την δική μου πνευματική αβελτερία… χωρίς να παύω να ελπίζω στο μέγα έλεος του Θεού! Κάθε μέρα, που ακούω τις εξομολογήσεις των νέων Μοναχών, στο Εξομολογητήριο, να παραδέχονται ταπεινά και με συντριβή καρδιάς, ότι… «δεν τα κατάφεραν και σήμερα… αλλ’ έπεσαν στον πειρασμό» λ.χ. της οργής, του εγωισμού, της αλαζονείας, της κατάκρισης, της αργολογίας, της ακηδίας, της γαστριμαργίας, της αποδοχής πορνικών λογισμών… κλπ, σαν τον ναρκομανή… που κάνει αγώνα να μην υποκύψει στον εθισμό του, αλλά τελικά υποχωρεί στην “λύσσα” της ντόπας των παθών, κι’ ύστερα κλαίει με συντριβή κι’ ομολογεί… με μια ταπείνωση που τον κάνει ευσυμπάθητο: Σήμερα, πατέρα, δεν τα κατάφερα… και έπεσα! Ίσως αύριο τα καταφέρω… αν με ελεήσει ο Θεός!
«Μικρό νησί η Οικουμένη… κι’ ο Άθως “φλόγα” που επιμένει…»!
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[ 1 ] Η επιστολιμαία φράση του Αποστόλου Παύλου, «Πολλά τα τέκνα της ερήμου μάλλον ή της εχούσης τον άνδρα» (Γαλ. 4, 27), συναντάται πρωτογενώς στην Παλαιά Διαθήκη (Ησαΐας: 54, 1). Είναι η “προφητική” αναφορά σε ένα ιστορικό φαινόμενο, που παρατηρήθηκε από τον 4ο αιώνα μ.Χ. και μετά, όταν άρχισε να καταγράφεται μια μαζική μετακίνηση των ανθρώπων από τις πόλεις στις ερημιές, με σκοπό να αφιερωθούν στον Θεό και να ζήσουν ασκητικά. Τότε, χιλιάδες Χριστιανοί εγκατέλειπαν τις πόλεις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, για να ζήσουν στις άνυδρες ερήμους της Αιγύπτου, του Σινά και της Παλαιστίνης.
Μπροστά σε εκείνο το φαινόμενο της μαζικής αποταγής του κόσμου προς τον μοναχισμό, η εκκλησιαστική Γραμματεία του 4ου αιώνα μ.Χ. είχε παρατηρήσει: «Ερημώθησαν αι πόλεις και επολίσθησαν αι έρημοι…» [ δηλαδή, ερημώθηκαν οι πόλεις από ανθρώπους και γέμισαν από μοναχούς οι ερημότοποι…]! Με αυτή την διατύπωση, εκφράστηκε θαυμαστικά η έφεση πολλών ψυχών να αφήνουν πίσω τους τον κόσμο και τα εγκόσμια… και να προσφεύγουν σε έρημους, άνυδρους και απαράκλητους φτωχότοπους… με στερήσεις ακόμα και των αναγκαίων, για να ζήσουν ως Μοναχοί και Μοναχές, απερίσπαστα δοσμένοι στην λατρεία του Θεού!
[ 2 ] «Ουκ έστιν ημών η πάλη προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις…» (Εφεσ. 6, 12).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ο πνευματικός αγώνας που αναλαμβάνουν οι Χριστολάτρες δεν είναι αγώνας προς όντα με αίμα και σάρκα, αλλά προς τις πονηρές αρχές και εξουσίες, προς τα πλήθη των ακαθάρτων πνευμάτων, τους καταχθόνιους κοσμοκράτορες που κυριαρχούν στο σκοτάδι του αμαρτωλού αυτού αιώνα. Ο αγώνας μας διεξάγεται ενάντια σε πνευματικά πονηρά όντα, και γίνεται από αγάπη για τον Χριστό και για χάρη της Ουράνιας Βασιλείας Του.
[ 3 ] «Οι δε (δούλοι) του Χριστού, την σάρκα εσταύρωσαν συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις…» (Γαλ. 5, 22)!
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Εκείνοι που θέλουν να ανήκουν ολοκληρωτικά στον Χριστό, κινούμενοι εντελώς αυτοπροαίρετα και οικειοθελώς, από πνευματικό φιλότιμο και σφοδρόν έρωτα προς την Παναγάπη, “σταυρώνουν” ασκητικά και μαρτυρικά το σαρκικό φρόνημα, μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες τους.
[ 4 ] «Ει θέλης τέλειος είναι… ύπαγε πώλησόν σου τα υπάρχοντα και δος πτωχοίς, και έξεις θησαυρόν εν Ουρανώ, και δεύρο ακολούθει Μοι…» (Ματθ. 19, 21)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Αν θέλεις νά’σαι τέλειος… πήγαινε να μοιράσεις την περιουσία σου στους φτωχούς -γεγονός που θα σου επιφυλάξει ουράνιο θησαυρό- και μετά ακολούθησέ Με…
[ 5 ] Ο «Περίπλους του Άθω…» προσφέρει αποσπασματικές εικόνες από την καθημερινή ζωή των Μοναχών. Μια καθημερινότητα που κυλάει ένθεα… με ό,τι και αν περιλαμβάνει ως “διακονήματα αγάπης” για το κοινό καλό ολόκληρης της αδελφότητας. [ Για ν’ ακούσεις, ακολούθησε τον σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=Q3Am8Y27vQ8&list=PL5JMhPaRmCB3qktjgNcXI2SKV3O7za8xo&index=7 ]
[ 6 ] «Αγιονορείτες ΚΑΛΟγήροι στήσαν χορό και πανηγύρι… Κάποιος ακούει τον χορό τους, μα δε νογάει τον σταυρό τους…» [ Για ν’ ακούσεις, ακολούθησε τον σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=m-t1s1Hj7a4&list=PL5JMhPaRmCB3qktjgNcXI2SKV3O7za8xo&index=10 ]
[ 7 ] «Χριστώ συνεσταύρωμαι… ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός!…» (Γαλ. 2, 20)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Έχω σταυρωθεί μαζί με τον Χριστό… Δεν ζω πια εγώ, με τα εγωιστικά μου θελήματα, αλλά ο Χριστός ζει μέσα μου…
[ 8 ] «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι… ότι αυτών εστίν η Βασιλεία των Ουρανών…» (Ματθ. 5, 3)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Είναι ευτυχείς εκείνοι που “πτωχεύουν” με την θέλησή τους (έχουν ταπεινή αυτογνωσία…) από “πλούτο” υπερηφάνων ιδεών… γιατί η Βασιλεία του Θεού είναι δική τους!
[ 9 ] «Μοναχός εστί, βία φύσεως διηνεκής και φυλακή αισθήσεων ανελλιπής…» (Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, ΚΛΙΜΑΞ: Λόγος Α΄, περί Μοναχικής αποταγής)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Μοναχός σημαίνει… αδιάκοπος “εκβιασμός προς το αγαθό” της ανθρώπινης φύσης, και μια αδιάλλειπτη και ανύστακτη περιφρούρηση των σωματικών αισθήσεων…!
Ο μοναχικός βίος αποτελεί αυθεντική πραγμάτωση του Ορθόδοξου ήθους, το οποίο είναι ασκητικό και μαρτυρικό. Με την αδιάλλειπτη “άσκηση βίας” επάνω στον “πτωτικό” εαυτό μας και την υπέρβαση των φυσικών μας ροπών (παθών και αδυναμιών), εναρμονιζόμαστε με το θέλημα του Θεού… ενώ με τον ανελλιπή έλεγχο των αισθήσεων προφυλάσσεται η ψυχή μας από κάθε αμαρτωλό ερέθισμα.
[ 10 ] «Καράβι, και ταξιδεύει το Άγιον Όρος, με κατάρτι τον Άθωνα…» [ Για ν’ ακούσεις, ακολούθησε τον ψηφιακό σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=yVbW9KBjoao&list=PL5JMhPaRmCB3qktjgNcXI2SKV3O7za8xo ]
[ 11 ] Άνθρωπος: Άνω + θρώσκω = κοιτάζω προς τον ουρανό…
Η φράση «άνω θρώσκω» (ατενίζω και ανεβαίνω προς τα πάνω…) αποτελεί την δημοφιλέστερη φιλοσοφική ερμηνεία για την ετυμολογία της λέξης άνθρωπος. Συμβολίζει την έφεση του ανθρώπου να αναζητά ψηλά το αρχέτυπό του…
[ 12 ] Οι φράσεις «έπομαι τοις Πατράσι» [ ακολουθώ τους Πατέρες μου ] όπως και «πείθομαι τοις κείνων ρήμασι» [ υπακούω στις εντολές τους ] απαντώνται πολύ συχνά στα Πνευματικά και Ασκητικά συγγράμματα της Ορθόδοξης Ανατολής. Με αυτές, εξαίρεται η τεράστια σημασία της Υπακοής… κατά μίμηση του Υιού του Θεού, Κυρίου Ιησού Χριστού, που ενσαρκώθηκε από Υπακοή στον Πατέρα Του!
Η “υπακοή στις εντολές των πατέρων” ως επαινετή αρετή, εμπεριέχεται στο περίφημο επιτύμβιο επίγραμμα του ποιητή Σιμωνίδη του Κείου, προς τιμήν των 300 Σπαρτιατών, που έπεσαν μαζί με τον στρατηγό Λεωνίδα στην Μάχη των Θερμοπυλών το 480 π.Χ. πολεμώντας τους Πέρσες. Το εν λόγω επίγραμμα έχει ως εξής:
«Ω ξείν’ αγγέλειν Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα… τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι»
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ω, ξένε διαβάτη, πήγαινε να πεις στους Σπαρτιάτες ότι είμαστε θαμμένοι εδώ, υπακούοντας στα προστάγματά τους.
Αφορμώμενος από το επίγραμμα του Σιμωνίδη, θυμάμαι νοσταλγικά έναν υπέροχο άνθρωπο που πέρασε από την ζωή μου, τον μακαριστό κ. Νικόλαο Μουρατίδη, δάσκαλό μου των αρχαίων Ελληνικών στο Λύκειο. Ο αλησμόνητος αυτός άνθρωπος, ερχόμενος συχνά αντιμέτωπος με την αδιαφορία των μαθητών για την γνώση, είχε διασκευάσει ευφυώς το επίγραμμα του Σιμωνίδη ως εξής:
«Ω, ξείν’ αγγέλειν τοις γονεύσι, ότι τήδε κοιμώμεθα… τοις κείνων χρήμασι τρεφόμενοι…»!
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ω, ξένε διαβάτη, πήγαινε να πεις στους γονείς μας, ότι είμαστε εδώ κοιμώμενοι… και σπαταλώντας άσκοπα τα χρήματά τους!
Εδώ, θυμάμαι κάποια λόγια του Αγίου Παϊσίου προς καλογήρους: «Αν δεν προκόψουμε στην Μετάνοια, στην Αγάπη και στην Ταπείνωση… τζάμπα τα έξοδα που κάναμε να έρθουμε στο Όρος για ν’ αφιερωθούμε, δήθεν, στον Θεό!…
[ 13 ] «Σήμαντρα αργυρά του Παραδείσου…» [ Για ν’ ακούσεις, ακολούθησε τον ψηφιακό σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=HJ1Oa8F4JEo&list=PL5JMhPaRmCB3qktjgNcXI2SKV3O7za8xo&index=11 ]
