Η ζωή μας χάνεται σαν νερό που κυλάει από τις χούφτες μας χωρίς να μπορούμε να το συγκρατήσουμε. Οι μέρες, οι ώρες, ταξιδεύουν χωρίς επιστροφή.
Κι εμείς…Χανόμαστε μέσα σε έναν κυκεώνα υποχρεώσεων . Σε μια διαρκή διεκπεραίωση. Βιαστικοί. Πολυάσχολοι. Εξουθενωμένοι. Σωματικά. Ψυχικά. Πνευματικά.
Ποια είναι η πυξίδα μας; Η ανάγκη; Η επιθυμία;
Γιατί τόσος κόπος; Τόση φθορά; Μέσα στην αδιάκοπη κίνησή μας, χάνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Και όταν δεν συναντούμε τον εαυτό μας, πόσο εύκολο είναι να συναντήσουμε πραγματικά τον άλλον;
Καμία αντοχή για ουσιαστική επικοινωνία. Γιατί αυτή χρειάζεται διαθεσιμότητα. Και δεν υπάρχει περίσσευμα χρόνου. Εγκλωβισμένοι σε ρόλους. Ρόλους συγκρουόμενους. Απαιτητικούς. Και τι χάνεται; Αυτό που υπάρχει στην ίδια μας τη φύση. Η εγγενής κοινωνικότητα. Η ανάγκη μας για ουσιαστική, ανθρώπινη επαφή. Η ανάγκη μας για σύνδεση. Ενώ ταυτόχρονα είμαστε υπερβολικά συνδεδεμένοι. Μέσα από οθόνες. Πολύ μακριά από την πραγματική συνάντηση. Η πραγματική συνάντηση προϋποθέτει αυθεντικότητα. Κατάθεση ψυχής !
Πόση αυταπάτη! Πόση αντιφατικότητα! Η επικοινωνία μας περιορισμένη μόνο σε ότι μας προσφέρει κέρδος. Προσωπικό όφελος!
Ίσως, τελικά, χρειάζεται μια παύση. Να μείνουμε για λίγο στη σιωπή. Να βιώσουμε έστω για λίγο αυτή την εσωτερική ησυχία. Που επιτρέπει να αναρωτηθούμε. Να αναστοχαστούμε.
Ίσως το σημαντικότερο ερώτημα να μην είναι πόσο γεμάτη είναι η ζωή μας, αλλά πόσο αληθινή. Πόσο αυθεντική. Πόσο εκφράζει αυτό που πραγματικά είμαστε.
Ίσως η αυθεντικότητα να είναι η μόνη πυξίδα που δεν θα μας προδώσει.
photo Ghinzo, https://pixabay.com
