Από τη συντροφικότητα και την αληθινή προσφορά στη φιλία του «φαίνεσθαι», της σκοπιμότητας και της απογοήτευσης
Τι εστί φιλία;
Μια λέξη μικρή, αλλά τόσο μεγάλη σε περιεχόμενο. Μια σχέση που κάποτε θεωρούνταν ιερή. Ένας άγραφος δεσμός εμπιστοσύνης, αφοσίωσης, αλήθειας και ανιδιοτελούς αγάπης. Ένας άνθρωπος που στεκόταν δίπλα σου όχι μόνο στις γιορτές και στις εύκολες στιγμές, αλλά κυρίως στις σκοτεινές ημέρες, όταν όλα γύρω σου κατέρρεαν.
Φίλος ήταν εκείνος με τον οποίο μοιραζόσουν ένα ποτήρι κρασί και δεν χρειαζόσουν πολλές λέξεις για να συνεννοηθείς. Εκείνος που άκουγε τα προβλήματά σου χωρίς να σε κρίνει, που έκλαιγε στον ώμο σου χωρίς να ντρέπεται και σου επέτρεπε να κλάψεις κι εσύ στον δικό του.
Φίλος ήταν ο άνθρωπος για τον οποίο έτρεχες μέσα στη νύχτα, χωρίς να υπολογίζεις χρόνο, κόπο ή κόστος. Εκείνος που προσπαθούσες να σώσεις από δύσκολες καταστάσεις, που του άνοιγες το σπίτι, την καρδιά και τη ζωή σου. Δεν ρωτούσες τι θα κερδίσεις. Δεν κρατούσες λογαριασμό. Έδινες, επειδή αγαπούσες.
Και όμως, σήμερα, η φιλία μοιάζει πολλές φορές να έχει χάσει το αληθινό της πρόσωπο.
Ζούμε στην εποχή του «φαίνεσθαι». Στην εποχή της φωτογραφίας, της δημόσιας εικόνας, των πολλών γνωριμιών και των λίγων ουσιαστικών σχέσεων. Άνθρωποι παρουσιάζονται ως φίλοι, χαμογελούν δίπλα μας, μας αγκαλιάζουν, μας αποκαλούν «οικογένεια», αλλά πίσω από το χαμόγελο μπορεί να κρύβεται η περιέργεια, η ζήλια, η σκοπιμότητα ή το συμφέρον.
Υπάρχουν άνθρωποι που φορούν την προβιά του προβάτου. Πλησιάζουν ήσυχα και ευγενικά, όχι επειδή θέλουν να μας αγαπήσουν, αλλά επειδή θέλουν να δουν. Να μάθουν. Να παρατηρήσουν τις αδυναμίες μας, να αποκτήσουν πρόσβαση στον κόσμο μας, να πάρουν ό,τι μπορούν και ύστερα να φύγουν.
Έρχονται κοντά μας για να κλέψουν ιδέες, σχέσεις, γνώσεις, ευκαιρίες ή ακόμη και κομμάτια της ψυχής μας. Μας κάνουν να πιστεύουμε πως ενδιαφέρονται, ενώ στην πραγματικότητα συλλέγουν πληροφορίες. Και όταν πάρουν αυτό που χρειάζονται, εξαφανίζονται. Ή, ακόμη χειρότερα, παραμένουν κοντά μας μέχρι να βρουν την κατάλληλη στιγμή για να μας πληγώσουν.
Το πιο οδυνηρό δεν είναι ότι ένας ξένος μάς αδίκησε. Το πιο οδυνηρό είναι ότι προδόθηκε η εμπιστοσύνη μας από έναν άνθρωπο που καθόταν στο τραπέζι μας. Από κάποιον που γνώριζε τους φόβους, τα όνειρα και τις πληγές μας. Από εκείνον που κάποτε έκλαψε στον ώμο μας και εμείς τρέξαμε να τον σηκώσουμε.
Τι άλλαξε, λοιπόν;
Ίσως δεν άλλαξε η φιλία. Ίσως άλλαξαν οι άνθρωποι και οι προτεραιότητές τους. Η ταχύτητα της ζωής, ο ανταγωνισμός, η ανάγκη για προβολή και η αδιάκοπη επιδίωξη προσωπικού οφέλους έκαναν πολλές ανθρώπινες σχέσεις επιφανειακές και αναλώσιμες.
Σήμερα, ορισμένοι δεν αναζητούν φίλους. Αναζητούν χρήσιμες γνωριμίες. Ανθρώπους που μπορούν να τους ανοίξουν μια πόρτα, να τους λύσουν ένα πρόβλημα, να τους δώσουν κύρος, πληροφορίες ή πρόσβαση. Και όταν η χρησιμότητα τελειώσει, τελειώνει και η δήθεν φιλία.
Η πραγματική φιλία, όμως, δεν είναι συναλλαγή. Δεν είναι μια σχέση στην οποία ο ένας μετρά τι έδωσε και τι πήρε. Δεν χρειάζεται συνεχή επιβεβαίωση ούτε δημόσιες αποδείξεις. Δεν βασίζεται στις φωτογραφίες, στις αναρτήσεις και στα μεγάλα λόγια.
Η φιλία φαίνεται στη σιωπή. Στην παρουσία. Στη συνέπεια.
Φίλος είναι εκείνος που θα χαρεί πραγματικά με τη χαρά σου, χωρίς να τη συγκρίνει με τη δική του ζωή. Εκείνος που δεν θα ζηλέψει την πρόοδό σου, δεν θα υποτιμήσει την επιτυχία σου και δεν θα χρησιμοποιήσει την αδυναμία σου εναντίον σου.
Φίλος είναι αυτός που θα σου πει την αλήθεια, ακόμη κι όταν πονάει, αλλά ποτέ δεν θα σε ταπεινώσει. Εκείνος που θα προστατεύσει το όνομά σου όταν δεν είσαι παρών. Που θα κρατήσει τα μυστικά σου σαν να ήταν δικά του. Που δεν θα σε θυμηθεί μόνο όταν σε χρειάζεται.
Ο αληθινός φίλος δεν έρχεται για να κλέψει το φως σου. Έρχεται για να σταθεί δίπλα σου όταν το φως λιγοστεύει.
Οι απογοητεύσεις δεν πρέπει να μας κάνουν σκληρούς. Πρέπει, όμως, να μας κάνουν σοφότερους. Να μη δίνουμε σε όλους πρόσβαση στην ψυχή μας. Να παρατηρούμε τις πράξεις και όχι μόνο τα λόγια. Να θυμόμαστε ότι η εμπιστοσύνη κερδίζεται με τον χρόνο, τη συνέπεια και τον σεβασμό.
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Υπάρχουν ακόμη αληθινοί φίλοι. Ίσως είναι λίγοι, αλλά είναι πολύτιμοι. Είναι εκείνοι που μένουν όταν οι υπόλοιποι απομακρύνονται. Που δεν φοβούνται τα δύσκολα και δεν εξαφανίζονται όταν πάψεις να είσαι χρήσιμος, δυνατός ή χαμογελαστός.
Η φιλία δεν μετριέται από το πόσα χρόνια γνωρίζεις έναν άνθρωπο, αλλά από το πόσο αληθινός υπήρξε απέναντί σου μέσα σε αυτά τα χρόνια.
Γιατί τελικά φίλος δεν είναι αυτός που ήπιε μαζί σου ένα ποτήρι κρασί στις όμορφες ημέρες. Είναι εκείνος που έμεινε δίπλα σου όταν το ποτήρι άδειασε, όταν το τραπέζι ερήμωσε και όταν δεν είχες πια τίποτα να του προσφέρεις, παρά μόνο την αλήθεια σου.
Αυτό εστί φιλία.
Να μένεις.
Να αγαπάς.
Να προστατεύεις.
Να μη ζηλεύεις.
Να μη χρησιμοποιείς.
Να μην προδίδεις.
Και, κυρίως, να μην πλησιάζεις μια ψυχή για να πάρεις ό,τι χρειάζεσαι και ύστερα να την εγκαταλείψεις πληγωμένη.
Γιατί η αληθινή φιλία δεν κλέβει, δεν χρησιμοποιεί και δεν προδίδει.
Η αληθινή φιλία προσφέρει, θεραπεύει και φωτίζει.
Και κάτι ακόμη που μου δίδαξε η ίδια η ζωή:
Στα δύσκολα φαίνονται οι φίλοι, όχι στα εύκολα.
Στα εύκολα όλοι μπορούν να κάθονται στο τραπέζι σου, να πίνουν το κρασί σου, να γελούν μαζί σου και να δηλώνουν φίλοι σου. Στα δύσκολα, όμως, μένουν μόνο εκείνοι που σε αγαπούν αληθινά. Εκείνοι που δεν φοβούνται τα δάκρυά σου, που δεν εξαφανίζονται όταν πάψεις να τους είσαι χρήσιμος και που σου κρατούν το χέρι όταν όλα γύρω σου καταρρέουν.
Έμαθα και έπαθα.
Και σήμερα γνωρίζω καλά πως φίλος δεν είναι εκείνος που βρίσκεται δίπλα σου όταν όλα πηγαίνουν καλά. Φίλος είναι εκείνος που παραμένει όταν έρθει η καταιγίδα, όταν οι υπόλοιποι φύγουν και όταν δεν έχεις τίποτα άλλο να του προσφέρεις παρά μόνο την αλήθεια και την πληγωμένη ψυχή σου.
photo Greek News FL
