Τι όμορφος που είσαι άνθρωπε
με όλες τις κρυμμένες σκέψεις
στις λίμνες των ματιών σου,
με όλα τα ανείπωτα λόγια
θαύματα της σιωπής.
Η ροή σιωπηλών δευτερολέπτων
σαν κρυφές επιθυμίες που φωνάζουν.
Εγκάρδια ιερογλυφικά στο ιστίο του ουρανού.
Τι όμορφος που είσαι άνθρωπε
που στέκεις σαστισμένος μπροστά στη ζωή
φυτεύοντας ανισόρροπους παλμούς
σε μια βουνοπλαγιά λέξεων.
Τι όμορφος που είσαι
με όλο το μπουκέτο συναισθημάτων
που μάζεψες στον κήπο της ζωής,
με όλες τις στιγμές
που φωτογράφισε η καρδιά
στην κορφή της ομορφιάς
φορώντας τις χρωματιστές επωμίδες της άνοιξης.
Ανάμεσα σε δυο φιλιά σου μια ιστορία
σαν τα άσματα των αγγέλων που μαγεύουν
στων άστρων αγκαλιά.
Και η ψυχή σου έχει μια λάμψη…!
Ίσως τραγούδι είναι, ίσως ποίημα.
Τι όμορφος που είσαι άνθρωπε!
Τι όμορφος.
Αγάπα τον άνθρωπο
στα μονοπάτια του,
ανάμεσα στους ωκεανούς του γκρίζου
και τις μικρές νησίδες του φωτός,
από την αγία γαλήνη
στην αγία ταραχή και αντιστρόφως!
Αγάπα τον άνθρωπο
στο σχήμα της ημέρας
είτε ασπρόμαυρη είναι είτε χρωματιστή
γονατισμένος στο μυστικό του Εγώ
που πάει να λυτρωθεί.
Αγάπα τον άνθρωπο.
photo cocoparisienne, https://pixabay.com




























