Ένα κείμενο-άποψη της Ιωάννας Λαζάρου
Αυτές τις ημέρες, ολόκληρο το διαδίκτυο έχει γεμίσει με εικόνες και βίντεο από την Ασούρα, μία από τις σημαντικότερες ημέρες μνήμης για τους Σιίτες μουσουλμάνους. Εικόνες αυτομαστιγώματος και άλλων τελετουργικών πρακτικών προκαλούν έντονες αντιδράσεις, ιδιαίτερα όταν μεταφέρονται και πραγματοποιούνται μέσα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Παρακολουθώντας αυτές τις εικόνες, επανέρχομαι σε ένα θέμα για το οποίο έχω γράψει πολλές φορές. Δεν γράφω ως ιστορικός του Ισλάμ ούτε ως θεολόγος. Γράφω ως Ελληνίδα, ως δημοσιογράφος και ως άνθρωπος που ανησυχεί για όσα βλέπει να συμβαίνουν γύρω του.
Δυστυχώς ή ευτυχώς —εσείς θα το κρίνετε αυτό— είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι η επανάληψη είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως.
Σκεφτείτε τη λέξη: επανά-ληψη. Επαναλαμβανόμενη λήψη.
Αυτό λοιπόν προσπαθώ να κάνω λέγοντας την άποψή μου: να αφυπνίσω κάποιες συνειδήσεις. Ακόμη και μία συνείδηση να αφυπνιστεί, μπορεί και αυτή, με τη σειρά της, να κάνει τη δική της «επανά-ληψη» σε κάποια άλλη κοιμισμένη συνείδηση. Και έτσι ίσως κάποτε προσεγγίσουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Ξεκίνησα λίγο ανορθόδοξα σήμερα, αλλά θα έρθω στο ζητούμενο.
Αγαπημένοι μου, νιώθω μια πίκρα και μια οργή για όλα αυτά που συμβαίνουν στην πατρίδα μου. Είμαι αισιόδοξος άνθρωπος από τη φύση μου. Παρ’ όλες τις αναποδιές, βλέπω πάντα φως στο τούνελ. Δεν ξέρω όμως πια αν υπάρχει αυτό το φως στο μεγάλο τούνελ στο οποίο θεωρώ ότι βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα.
Οι εικόνες της Ασούρα
Ήρθα πάλι σε αυτό το θέμα γιατί αυτές τις ημέρες στο διαδίκτυο, αλλά και μέσα από προσωπικά μηνύματα, κυκλοφορούν διάφορα βίντεο με μουσουλμάνους να συμμετέχουν σε τελετουργίες της Ασούρα.
Σε ένα από αυτά παρουσιάζονται νέοι άνδρες, γυμνοί από τη μέση και πάνω, οι οποίοι, υπό τους ήχους θρησκευτικής μουσικής, χτυπούν το σώμα τους, σε ορισμένες περιπτώσεις μέχρι να αιμορραγήσουν.
Η Ασούρα έχει ιδιαίτερη σημασία για τους Σιίτες μουσουλμάνους και συνδέεται με τη μνήμη του Χουσεΐν ιμπν Αλί, εγγονού του προφήτη Μωάμεθ, ο οποίος σκοτώθηκε στη μάχη της Καρμπάλα το 680 μ.Χ.
Οι πρακτικές αυτοτραυματισμού δεν ακολουθούνται από όλους τους Σιίτες ούτε χαρακτηρίζουν συνολικά το Ισλάμ. Όμως οι εικόνες είναι σκληρές και, για έναν άνθρωπο που δεν έχει μεγαλώσει μέσα σε αυτή τη θρησκευτική παράδοση, μπορεί να είναι πραγματικά συγκλονιστικές.
Και εδώ γεννιέται για εμένα ένα ευρύτερο ερώτημα:
Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η θρησκευτική πίστη όταν μετατρέπεται σε φανατισμό;
Το ερώτημα αυτό δεν αφορά μόνο το Ισλάμ. Αφορά κάθε θρησκεία, κάθε ιδεολογία και κάθε πολιτικό σύστημα όταν ο άνθρωπος παύει να σκέφτεται ελεύθερα και παραδίδεται ολοκληρωτικά στον φανατισμό.
Η Ελλάδα και η ανεξέλεγκτη μετανάστευση
Το δικό μου μεγάλο ερώτημα αφορά την Ελλάδα.
Για χρόνια παρακολουθούμε τεράστιες μεταναστευτικές ροές, κοινωνίες που αλλάζουν και ένα πολιτικό σύστημα που, κατά την άποψή μου, δεν έχει εξηγήσει με ειλικρίνεια στον ελληνικό λαό ποιο είναι το μακροπρόθεσμο σχέδιο.
Δεν θεωρώ εγκληματία έναν άνθρωπο μόνο και μόνο επειδή είναι μουσουλμάνος, Αφγανός, Σύρος ή Πακιστανός. Όπως επίσης δεν θεωρώ ότι πρέπει να κλείνουμε τα μάτια όταν υπάρχουν εγκλήματα, ακραίες θρησκευτικές αντιλήψεις ή πρακτικές που συγκρούονται με τους νόμους και τις θεμελιώδεις αξίες μιας ευρωπαϊκής δημοκρατίας.
Όποιος βρίσκεται στην Ελλάδα οφείλει να σέβεται τους νόμους της Ελλάδας.
Αυτό για εμένα δεν είναι ούτε ρατσισμός ούτε μισαλλοδοξία. Είναι στοιχειώδης απαίτηση μιας οργανωμένης Πολιτείας.
Και όταν μιλάμε για παιδιά, δεν δέχομαι κανέναν συμβιβασμό.
Τα παιδιά δεν έχουν θρησκεία ούτε πολιτικό χρώμα
Έχω γράψει και θα συνεχίσω να γράφω για τη σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών, γιατί πρόκειται για ένα έγκλημα που δεν έχει εθνικότητα, θρησκεία, κοινωνική τάξη ή πολιτικό χρώμα.
Ένα από τα πλέον συγκλονιστικά παραδείγματα στην Ευρώπη ήταν το λεγόμενο «Πείραμα Κέντλερ» στη Γερμανία, όπου παιδιά τοποθετούνταν επί χρόνια υπό τη φροντίδα ανδρών που ήταν γνωστό ότι είχαν παιδοφιλικές τάσεις.
Η υπόθεση αυτή αποτελεί μία από τις σκοτεινότερες σελίδες της ευρωπαϊκής κοινωνικής πολιτικής και αποδεικνύει κάτι πολύ σημαντικό:
Κανένα κράτος, καμία ιδεολογία, καμία θρησκεία και κανένας θεσμός δεν πρέπει να βρίσκεται πάνω από την προστασία ενός παιδιού.
Η παλιά ελληνική διάταξη για τα ποσοστά αναπηρίας
Το 2011–2012 είχε προκαλέσει μεγάλη δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα ο πίνακας προσδιορισμού ποσοστών αναπηρίας, στον οποίο περιλαμβάνονταν, μεταξύ άλλων, ψυχιατρικές και συμπεριφορικές διαταραχές.
Στον σχετικό πίνακα εμφανίζονταν κατηγορίες όπως:
- Πυρομανία: 20–35%
- Παθολογική ενασχόληση με τυχερά παιχνίδια: 20–35%
- Κλεπτομανία: 20–35%
- Φετιχισμός: 20–30%
- Παρενδυτικός φετιχισμός: 20–30%
- Επιδειξιομανία: 20–30%
- Ηδονοβλεψία: 20–30%
- Παιδοφιλία: 20–30%
- Σαδομαζοχισμός
Η δημοσιοποίηση αυτών των κατηγοριών είχε προκαλέσει τότε έντονες αντιδράσεις.
Εδώ όμως χρειάζεται μια σημαντική διευκρίνιση: η αναγραφή ποσοστού αναπηρίας σε έναν ιατρικό πίνακα δεν σήμαινε αυτομάτως ότι κάθε άτομο αυτής της κατηγορίας δικαιούνταν σύνταξη ή επίδομα. Πρόκειται για ένα σημείο που πρέπει να διαχωρίζεται από τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκε τότε η υπόθεση σε μέρος του Τύπου.
Και βεβαίως, για εμένα το ουσιαστικό ερώτημα παραμένει ένα:
Πώς προστατεύουμε τα παιδιά;
Παιδικοί γάμοι και κακοποίηση
Οι παιδικοί γάμοι αποτελούν πραγματικότητα σε διάφορες περιοχές του κόσμου και πρέπει να αντιμετωπίζονται χωρίς πολιτικές ή θρησκευτικές δικαιολογίες.
Δεν με ενδιαφέρει ποιος επικαλείται παράδοση, θρησκεία ή έθιμο.
Ένα παιδί είναι παιδί.
Η σεξουαλική κακοποίηση ενός παιδιού είναι έγκλημα ανεξάρτητα από το ποιος τη διαπράττει. Ο εξαναγκασμός ενός κοριτσιού σε γάμο είναι παραβίαση των δικαιωμάτων του. Ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων είναι μια πρακτική που πρέπει να καταπολεμάται.
Και όταν άνθρωποι έρχονται να ζήσουν στην Ευρώπη, πρέπει να είναι απολύτως ξεκάθαρο ότι οι νόμοι της χώρας υποδοχής υπερισχύουν οποιασδήποτε θρησκευτικής ή παραδοσιακής πρακτικής που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Αυτό είναι το δικό μου όριο.
Δεν θα σταματήσω να ρωτώ
Δεν γράφω αυτές τις γραμμές για να καλλιεργήσω μίσος απέναντι σε έναν λαό ή μια θρησκεία.
Γράφω γιατί αρνούμαι να δεχτώ ότι, στο όνομα της πολιτικής ορθότητας, πρέπει να φοβόμαστε να συζητήσουμε για τη μετανάστευση, τον θρησκευτικό φανατισμό, την ενσωμάτωση, την εγκληματικότητα, τους παιδικούς γάμους ή την κακοποίηση των παιδιών.
Ταυτόχρονα, αρνούμαι να αποδώσω σε εκατομμύρια ανθρώπους τα εγκλήματα που διαπράττουν συγκεκριμένα άτομα ή ακραίες ομάδες.
Η κριτική πρέπει να είναι σκληρή εκεί όπου υπάρχουν πραγματικά γεγονότα. Αλλά πρέπει να είναι και δίκαιη.
Ελάτε λοιπόν να ενωθούμε για να σώσουμε ό,τι πιστεύουμε ότι αξίζει να σωθεί. Όχι με μίσος. Με ενημέρωση, έρευνα, νόμους, έλεγχο, προστασία των συνόρων και, πάνω απ’ όλα, προστασία των παιδιών.
Θα συνεχίσω να γράφω για το θέμα των παιδιών, γιατί είναι ένα θέμα που πονάει γονείς και μη.
Τα παιδιά είναι ακόμη το σύμβολο της αιώνιας συνύπαρξης, της αγάπης και του καθήκοντος.
https://www.youtube.com/watch?v=yzbDrJHKS5Y
photo erinbetzk, https://pixabay.com
