Σκηνή:
Ένας γυμνός βράχος στην κορυφή ενός βουνού.
Ο ουρανός ανοιχτός, σχεδόν εκτυφλωτικός.
Χαμηλά, ανάμεσα στις πέτρες, ακούγεται ένα επίμονο σύρσιμο.
Ο Αετός στέκεται στην άκρη του βράχου.
Δεν κοιτάζει κάτω. Κοιτάζει τον ορίζοντα.
Μια φωνή ακούγεται από το χώμα.
ΦΙΔΙ:
Γιατί δεν γυρίζεις να με κοιτάξεις;
ΑΕΤΟΣ:
Σε άκουσα.
ΦΙΔΙ:
Τότε ξέρεις πως είμαι εδώ.
ΑΕΤΟΣ:
Το ξέρω εδώ και καιρό.
ΦΙΔΙ:
Και δεν φοβάσαι;
ΑΕΤΟΣ:
Γιατί να φοβηθώ;
ΦΙΔΙ:
Σε ακολουθώ.
ΑΕΤΟΣ:
Το έχω καταλάβει.
ΦΙΔΙ:
Παρακολουθώ κάθε σου βήμα.
ΑΕΤΟΣ:
Εκεί είναι το πρώτο σου λάθος, καλό μου φιδάκι.
Εγώ δεν έχω βήματα.
Έχω φτερά.
(Σιωπή.)
Πες μου, λοιπόν…
Γιατί με πολεμάς;
Τι ακριβώς ζητάς από εμένα;
Δεν έχουμε τις ίδιες διατροφικές συνήθειες.
Δεν κυνηγάμε το ίδιο θήραμα.
Δεν πίνουμε από την ίδια πηγή.
Δεν κατοικούμε στον ίδιο κόσμο.
Εσύ αγαπάς τις χαραμάδες.
Εγώ τον ουρανό.
Εσύ ψάχνεις πέτρες για να κρυφτείς.
Εγώ ψάχνω ανέμους για να σηκωθώ ψηλότερα.
Κι όμως…
με ακολουθείς.
Μετράς τις κινήσεις μου.
Περιμένεις μήπως κουραστώ.
Μήπως πέσω.
Μήπως μια μέρα κατέβω αρκετά χαμηλά ώστε να μπορέσεις να με φτάσεις.
Μα πες μου κάτι, καλό μου φιδάκι…
Δεν κουράστηκες;
ΦΙΔΙ:
Κάποτε θα πέσεις.
ΑΕΤΟΣ:
Βεβαίως.
Όλοι κάποτε πέφτουν.
Ακόμη κι οι αετοί.
Μα υπάρχει μια διαφορά.
Όταν πέσει ένας αετός, θυμάται πως έχει φτερά.
Και ξανασηκώνεται.
Εσύ, όταν σηκώσεις το κεφάλι σου προς τον ουρανό, πάλι στο χώμα επιστρέφεις.
Δεν το λέω για να σε προσβάλω.
Είναι η φύση σου.
Όπως είναι δική μου φύση να πετώ.
Εσύ σέρνεσαι.
Εγώ πετώ.
Εσύ ψάχνεις τη σκιά μου στο χώμα και νομίζεις πως με έπιασες.
Μα η σκιά δεν είμαι εγώ.
Εγώ βρίσκομαι πολύ ψηλότερα.
(Το φίδι πλησιάζει.)
ΦΙΔΙ:
Μπορώ να σε δαγκώσω.
ΑΕΤΟΣ:
Μπορείς.
Αν κατέβω.
Και αυτό περιμένεις.
Να θυμώσω.
Να χάσω την ψυχραιμία μου.
Να αφήσω τον ουρανό μου και να κατέβω στις πέτρες σου.
Να μπω στο δικό σου παιχνίδι.
Να πολεμήσω στο δικό σου έδαφος.
Μα εκεί κάνεις το μεγαλύτερο λάθος σου.
Δεν θα κατέβω.
Δεν χρειάζεται.
Ο αετός δεν αποδεικνύει στο φίδι ότι μπορεί να πετάξει.
Ανοίγει τα φτερά του…
και πετά.
(Ο Αετός ανοίγει αργά τα φτερά του.)
Ξέρεις τι με παραξενεύει περισσότερο;
Δεν είναι ότι θέλεις να μου κάνεις κακό.
Οι άνθρωποι — και τα φίδια — πολλές φορές πληγώνουν ό,τι δεν μπορούν να φτάσουν.
Με παραξενεύει ο χρόνος που σπαταλάς.
Η υπομονή σου.
Η επιμονή σου.
Το ότι ξυπνάς και σκέφτεσαι εμένα.
Κοιμάσαι και σκέφτεσαι εμένα.
Παρακολουθείς πού πετώ, με ποιον μιλώ, τι δημιουργώ, πού πηγαίνω.
Και εγώ;
Εγώ ούτε που θυμάμαι πού κρύβεσαι.
Αυτή είναι η τιμωρία σου.
Όχι η εκδίκησή μου.
Η αδιαφορία μου.
ΦΙΔΙ:
Νομίζεις πως είσαι καλύτερός μου;
ΑΕΤΟΣ:
Όχι.
Νομίζω πως είμαι διαφορετικός.
Και αυτό είναι που δεν κατάλαβες ποτέ.
Δεν χρειάζεται να γίνω καλύτερος από εσένα.
Χρειάζεται μόνο να παραμείνω αυτό που είμαι.
Εσύ μπορείς να συνεχίσεις να σέρνεσαι πίσω μου.
Να αφήνεις δηλητήριο στις πέτρες.
Να ψιθυρίζεις μέσα στα χόρτα.
Να περιμένεις την πτώση μου.
Μα εγώ έχω μάθει κάτι που εσύ δεν θα μάθεις ποτέ:
ο ουρανός δεν ασχολείται με το τι ψιθυρίζει το χώμα.
(Μικρή παύση.)
Γι’ αυτό σε ρωτώ για τελευταία φορά:
Γιατί με πολεμάς, καλό μου φιδάκι;
Δεν διεκδικώ τη φωλιά σου.
Δεν θέλω το χώμα σου.
Δεν τρώω την τροφή σου.
Δεν περπατώ στα μονοπάτια σου.
Εγώ είμαι Αετός.
Εγώ πετώ.
Εσύ σέρνεσαι.
Κι αν θέλεις τόσο πολύ να με ακολουθήσεις…
σήκωσε το βλέμμα σου.
Αλλά πρόσεχε.
Γιατί όσο κοιτάζεις τον ουρανό για να βρεις εμένα,
μπορεί μια μέρα να καταλάβεις πόσο μικρή έγινε η ζωή σου,
κυνηγώντας κάποιον
που ποτέ δεν σε κυνηγούσε.
(Ο Αετός κοιτάζει για τελευταία φορά προς τα κάτω.)
Δεν σε μισώ.
Δεν σε φοβάμαι.
Δεν θα σε πολεμήσω.
Απλώς δεν θα κατέβω στο ύψος σου.
Γιατί ο αετός, όταν τον κυνηγά ένα φίδι, δεν μαθαίνει να σέρνεται.
Πετά ψηλότερα.
(Ανοίγει τα φτερά του και χάνεται στον ουρανό.)
Αυλαία.
Ιωαννα Λαζαρου Εκδοτης
photo Greek News fl
