Στη σκιά του ξένου δρόμου, στάθηκε μια σιωπή κι αναρωτιέται;
πόσες πέτρες άραγε έριξα χωρίς να μετρήσω ποτέ το βάρος τους;
Δεν ξέρει.
Η ζωή αλλάζει πρόσωπο στη στροφή, ένα βήμα χωρίζει το φως από το σκοτάδι, κι αυτός που κοιτάς εσύ από ψηλά μπορεί να κουβαλάει έναν ουρανό που ράγισε.
Κρίναμε την πληγή
χωρίς να γνωρίζουμε το μαχαίρι.
Δικάσαμε το βήμα
χωρίς να φορέσουμε το λιωμένο του υπόδημα.
Και όλα αυτά γιατί η συνείδηση κοιμήθηκε
σε πολυθρόνες βεβαιότητας,
λησμονώντας πως ο άνεμος δεν διάλεξε ποτέ ποιον θα λυγίσει.
Γι αυτό άφησε τα χέρια σου ανοιχτά,
όχι για να δείξεις,
αλλά για να χωρέσεις.
Γιατί στο τέλος της διαδρομής, όλοι την ίδια αγκαλιά αναζητάμε
από το ίδιο φως που μας προσμένει.
Όταν γίνεσαι δικαστής στις ξένες σιωπές, ξεχνάς πως κι η δική σου φωνή από τύχη δεν έγινε λυγμός.
photo Pexels, https://pixabay.com
