Ο λόγος περί της “συγκινητικής” ανάρτησης της ιατρού του Κέντρου Υγείας Αγίας Βαρβάρας Ηρακλείου Κρήτης. Σε λίγες γραμμές αυτό που συνέβη είναι το εξής. Μια 44χρονη γυναίκα έφυγε από την ζωή λόγω παρενεργειών του εμβολίου κατά του κορωνοϊού. Πριν πεθάνει, γνωρίζοντας πως θα πεθάνει, ζήτησε από τον σύζυγό της να συνεχίσει… Να κάνει δηλαδή και την 2η δόση του εμβολίου, και μάλιστα, για να μην γίνει η περίπτωση της σημαία των αντιεμβολιαστών. Ο κύριος Κρυοβρυσανάκης ζήτησε απο την ιατρό να κάνει την 2η δόση του εμβολίου με άλλο σκεύασμα. Αμφότεροι ήταν, και ο σύζυγός της Μανώλης Κρυοβρυσανάκης ακόμη είναι, υπέρμαχοι των εμβολίων. Το περιστατικό αυτό με την, αξιοπερίεργη θα έλεγα, στάση του ζεύγους ανήρτησε η ιατρός έπειτα απο παράκληση του δυστυχούς συζύγου.
Όπως θα έχετε παρατηρήσει έχω βάλει εντός εισαγωγικών την λέξη συγκινητική, χαρακτηρίζοντας την ανάρτηση της ιατρού. Μπορεί κάτι να μην βλέπω, κάτι να μου διαφεύγει. Δεν μπορώ, όμως, σε καμία περίπτωση να δω κάτι το ηρωϊκό ούτε στην απόφαση του πενθούντος συζύγου να κάνει την 2η δόση, ούτε στην τελευταία επιθυμία της συζύγου του και ως εκ τούτων ούτε στην απόφασή του να δώσει την έγκριση του να δημοσιοποιηθεί το προσωπικό του δράμα. Το γεγονός πως η γυναίκα του είχε νωρίς παρενέργειες απο το εμβόλιο ενώ εκείνος όχι, σημαίνει πως το πιθανότερο είναι ότι εκείνος δεν θα έχει παρενέργειες απο το εμβόλιο ούτε αργότερα. Αυτά όσον αφορά τις παρενέργειες. Οι ανεπιθύμητες, ωστόσο, ενέργειες απο έναν εμβολιασμό μπορεί να εμφανιστούν και 3 και 4 έτη ύστερα απο αυτόν. Το να μην φοβάται ο σύζυγος να προχωρήσει στην 2η δόση του εμβολίου είναι κατανοητό επειδή υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν φοβούνται τα σκευάσματα αυτά κατά του κορωνοϊού παρ’ όλο που συντρέχουν τα παρακάτω. Δεν έχουν κανονική έγκριση, οι φαρμακευτικές έχουν ασυλία στην περίπτωση που ένας άνθρωπος πάθει κάτι ή πεθάνει απο τα εμβόλια αυτά, σε 3 με 4 χρόνια θα γνωρίζουμε πόσο ασφαλή είναι. Η αποτελεσματικά τους, επίσης, σημαντική, αλλά δεν είναι του παρόντος. Εκείνο, όμως, που δεν είναι κατανοητό με κανέναν τρόπο σε μένα, είναι το ότι μια γυναίκα λίγο πριν πεθάνει είχε την έγνοια αν θα χρησιμοποιηθεί ο επερχόμενος θάνατος ως επιχείρημα ενός “κινήματος” που είναι κατά των εμβολίων, οι πασίγνωστοι πλέον αντιεμβολιαστές. Είναι απολύτως σεβαστό αν η γυναίκα αυτή έβλεπε έτσι τα πράγματα. Αν πίστευε πως υπάρχει τέτοιο κίνημα, τέτοια οργανωμένη συλλογικότητα και μάλιστα πως υπάρχει λόγος να προσέχουμε να μην την θρέφουμε με επιχειρήματα υπέρ των.
